De dertigste in de serie Alle Amerikaanse Presidenten: Calvin Coolidge (1923- 1929)
Wie bedenkt hoeveel moeite de meeste bewoners van het Witte Huis zich getroosten om daar terecht te komen, verbaast zich er telkens over dat sommige van hen juist de dagen tellen totdat zij de deur van het Oval Office voorgoed achter zich dicht kunnen slaan.
Melancholie
Zo naaide de vriendelijke Grace Coolidge elke maand een nieuw vierkant op een beddensprei die zij onder handen had. Het was de bedoeling dat als de sprei af was, het echtpaar Coolidge terug zou kunnen keren naar hun geliefde Northampton, een kleine stad in Massachusetts waar de president eerder burgemeester was geweest.
Calvin Coolidge: 'I can swing it'
De melancholie waarvan het verblijf van Calvin Coolidge en zijn vrouw in het Witte Huis was doordrenkt, kwam voort uit het verlies van hun zoon Calvin jr.(16) die bij het tennissen zonder sokken een bloedvergiftiging had opgelopen en tijdens de presidentiële campagne van zijn vader in 1924 stierf.
‘Toen hij heenging nam hij de macht en de glorie van het presidentschap met zich mee’, zei zijn verder met woorden zo karige vader. De dood had ook een beslissende rol gespeeld bij het aan de macht komen van Calvin Coolidge, die onder de Republikein Warren Harding van 1921-1923 vice-president was geweest.
'I can swing it'
Harding stierf in de zomer van 1923 tijdens een dienstreis door de westelijke staten plotseling. Coolidge verbleef die nacht in zijn ouderlijk huis in Vermont waar de familie vandaan kwam. Toen de telegrambezorger van Western Union het bericht van Hardings dood bij diens opvolger had afgeleverd, was de eerste gedachte die door Coolidge heen schoot: ‘I can swing it’. Dat lukt me wel.
Een te optimistische prognose, naar blijken zou. Coolidge staat te boek als een van de zuurste, zuinigste, en minst ondernemende presidenten. Historici stellen het vaak voor alsof Coolidge de 5 ½ jaar dat hij in het Witte Huis verbleef, slapende heeft doorgebracht.
Die gedachte heeft hij zelf, aardiger, onder woorden gebracht. ‘Viervijfde van al onze moeilijkheden in dit bestaan zou verdwijnen als het ons zou lukken te blijven zitten en ons koest houden’.
Saai
Coolidge had de instelling van een kleine boekhouder. Zijn biograaf William Allen White schrijft in ‘A Puritan in Babylon’ dat Coolidge elke avond stipt op het zelfde uur bij zijn vrouw Grace, die hij schromelijk onderwaardeerde, thuis kwam,‘zodat het wel leek alsof er continu een avondklok van kracht was’.
Grace Coolidge in 1927 met haar huisdier, het wasbeertje Rebecca
In een moment van zelfreflectie zei Coolidge tegen een collega-politicus uit New England: ‘Weet je, ik ben eigenlijk nooit groot geworden. Ik vind het moeilijk om dit spel te spelen. In de politiek moet je voortdurend met mensen omgaan en dat valt mij zwaar’.
Coolidge was een uitzonderlijk saaie spreker. Toen hij als kandidaat voor het plaatsvervangend-gouverneursschap samen met gouverneur McCall van Massaschusetts op campagne was, schreef een krant: met de oratorische gaven van McCall krijg je zo een zaal zo vol, als Coolidge vervolgens het woord neemt, krijg je hem ook zo weer leeg.
Zwijgzaam
Coolidge was niet alleen geen meeslepend spreker, maar hij zei ook buitengewoon weinig. Wanneer een tafeldame in Boston hem vroeg of hij destijds op de universiteit veel aan sport had gedaan of aardig wat gelezen had, viel het antwoord zelden langer uit dan de woorden: ja of nee.
Toen een gastvrouw hem eens zei: ik heb gewed dat ik vanavond meer dan twee woorden uit u zal krijgen, luidde het antwoord van Coolidge: U verliest. Toen iemand hem naar zijn hobby vroeg was het antwoord: een publieke functie bekleden.
Er zijn drie presidenten die op de Vierde Juli, de Nationale Feestdag, gestorven zijn. Coolidge is de enige die op die dag (in 1872) het levenslicht zag en wel in Plymouth, Vermont.
Coolidge was klein van stuk, had diepliggende blauwe ogen en het rossige haar van zijn jeugd werd langzaam zandkleurig. Als gouverneur van Massachusetts verwierf hij nationale bekendheid met de wijze waarop hij de staking onder het politiekorps tegemoet trad.
Hij stuurde de leiding van de politievakbond een telegram dat staken in strijd was met de openbare veiligheid en door wie ook, waar ook, wanneer ook verboden was. Die uitspraak lanceerde hem richting Witte Huis.
Hobbelpaard
Als president bekleedde Coolidge de belangrijkste publieke functie van het land. Zijn liefhebberijen leken nu wat verschoven te zijn. In weinig had hij zoveel plezier als samen met zijn lijfwacht etalages te bekijken; slechts zelden kocht hij een mooie jurk voor Grace.
In het Witte Huis bereed hij graag een hobbelpaard dat door electrische stroom werd voortbewogen. De president roste het speelgoedbeest bij die gelegenheden dan stevig af.
Het elektrische paard waarmee Coolidge de gangen van het Witte Huis onveilig maakte
In zijn laatste jaren als president verbleef Coolidge zomers in een residentie in de Black Hills in Zuid-Dakota. Bezoekende Indianen en cowboys konden hem geen groter plezier doen dan hem een kostuum (met veren of sombrero) te schenken, al bleef hij bij die verkleedpartijen meestal even somber kijken als immer.
Legpuzzel
Coolidge’s motto was: ‘America’s business is business’. Aan de vooravond van de grote beurscrash van 1929 bloeide de Amerikaanse economie. Tijdens zijn presidentschap werd het voor immigranten een stuk moeilijker om Amerika binnen te komen.
Op het gebied van de buitenlandse betrekkingen kwam het tot het Kellogg-Briand Pact van 1928, een wazig akkoord waarbij 15 landen afzagen van oorlog als middel om internationale geschillen te beslechten.
Na zijn presidentschap weer terug gekeerd naar Northampton schreef Coolidge veel columns. Op 5 januari 1933 vond Grace hem, 60 jaar oud, dood in de slaapkamer. Geveld door een hartaanval. Coolidge had zich die ochtend nog over een legpuzzel van George Washington gebogen.