Nieuws

Carriere

Heb meer aandacht voor uw rouwende collega

door Frederique Dormaar 7 okt 2010

Schenk meer aandacht aan uw rouwende collega
Schenk meer aandacht aan uw rouwende collega

Dood, rouw en verlies zijn steeds minder een taboe in Nederland. Behalve op de werkvloer. Er wordt nog te weinig omgekeken naar collega’s die het verlies van een geliefde proberen te verwerken. Terwijl een goede rouwverwerking en daarbij behorend herstel van geluk niet alleen goed is voor de werknemer, maar ook voor het bedrijf.

Het is in Nederland steeds meer mogelijk om over de dood te praten en verdriet te laten zien. Van de Nederlanders ervaart 70 procent openheid om over dood en rouw te praten en tweederde bemerkt meer ruimte om het verdriet te tonen. Maar vooral in eigen omgeving.

Als een collega te maken krijgt met het overlijden van een dierbare is verdriet nog wel geaccepteerd. Maar bij een scheiding is dat al veel minder zegt Klaas Jan Rodenburg, voorzitter van de Landelijke Stichting Rouwverwerking (LSR).

Moeizame verwerking
Een derde van de ondervraagden van het onderzoek - dat TNS Nipo deed in opdracht van LSR – gaf aan dat praten over rouw op de werkvloer als moeizaam ervaren wordt. ‘We praten graag over successen en winst, niet over verlies’, zegt Rodenburg. Hij vindt het dan ook een goed idee om per bedrijf een rouwprotocol op te stellen.

Met behulp van dat protocol kunnen rouwenden en collega’s duidelijk aangeven wat ze van elkaar verwachten. Rodenburg: ‘Vooral leidinggevenden hebben nogal de neiging om na verlies juist hard door te werken, terwijl de ervaring leert dat een periode van ontspanning beter is om verlies te verwerken.’

Minder tevreden
Het is niet zo vreemd dat het aandeel gelukkige mensen onder degenen die pas gescheiden zijn of een partner verloren hebben, gemiddeld veel kleiner is. Het Centraal Bureau voor de Statistiek berekende dat het al snel vijf jaar duurt voordat mensen die een scheiding mee maken, weduwe of weduwnaar worden, weer op het niveau van geluk zitten van de hele bevolking.

In 2009 waren van de Nederlanders boven de twintig jaar, negen van de tien tevreden en gelukkig met hun leven. Bij rouwenden was dat zeven op de tien. Vijf jaar na het verlies was dit weer genormaliseerd.

Geluk en productiviteit
Het kan helemaal geen kwaad om over de verlegenheid heen te stappen en de rouwende collega een handje te helpen bij het verwerken van verlies, of het nu om overlijden of een scheiding gaat. Rodenburg: ‘In bedrijven zijn ze daar vaak niet langer dan een maand mee bezig, dan moet het weer afgelopen zijn.’ Het loont om daar iets meer de tijd voor te nemen. Niet alleen voor de rouwende collega, maar ook voor het bedrijf. Niet gedeeld verdriet verhoogt de kans op een sociaal isolement, verzuim en een burnout volgens Rodenburg.

Uit onderzoek van wetenschappers van de Universiteit van Warwick blijkt bovendien dat werknemers met een betaalde baan, waarvan het geluksniveau verhoogd wordt, 12 procent productiever zijn dan hun minder blijde collega’s. Jessica Pryce-Jones - CEO van personeelsadviseur iOpener – schreef een boek waarin ze beweert dat gelukkige medewerkers zelfs 47 procent productiever zijn.

Door Breunis Kuijsten

Tags

zie ook

6 reacties

  • gezien het aantal reacties (en hoelang het duurde voor de eerste reactie er kwam) inderdaad een moeilijk onderwerp.
    Ik denk vooral omdat mensen zo verschrikkelijk verschillend reageren op emoties. Ik geef toe, ik heb personeel en begeleiding na verlies van een dierbare van een werknemer (vorig jaar meegemaakt) is moeilijk voor mij. Mijn vrouw heeft dat gedaan en kan dat veel beter.

  • Over dit onderwerp spreken kan eigenlijk niet zonder dat de ervaringsdeskundige bent. Wij hebben ons zoontje verloren na een medische misser. Het is eigenlijk te banaal voor woorden maar het verlies groot. Zo groot dat collega's zich geen houding weten te geven. Ze zijn er ongemakkelijk mee, en een afdelingshoofd vond het na twee weken na het gebeurde nodig te zeggen dat werken wel afleiding zou geven omdat het rouwen een keer moet stoppen (of woorden van gelijke strekking). Dat hij dat -kinderloos - kon zeggen deed mij begrijpen dat dit verlies delen niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Dat was ook de reden eerst hier NIET te reageren.

  • @Marien

    Ik heb geprobeerd ervan te leren. Verdriet kan je niet vergelijken. Een rouwproces kun je ook niet vergelijken. De een heeft meer tijd nodig dan een ander. Als ik een film zie waarin een jong kind sterft raakt dat nog altijd een open zenuw. Ook al is onze situatie 9 jaar geleden ontstaan. Ik persoonlijk vond het ontwijken van mensen om ons heen behoorlijk teleurstellend. Maar ik leerde daar weer van dat mensen heel anders reageen op overlijden. Zij die meer hebben meegemaakt ' durven' meer te tonen en te geven. Maar dat is voor iedereen weer anders. Je slotopmerking: voordat iemand iets zegt...... Daar moet je je niets van aantrekken, omdat iedereen wel ergens wat van vindt, maar niemand mag en kan oordelen zonder een juiste context te weten.

  • @ GJ P op vrijdag 8 oktober 2010 15:52
    Misschien staat er zo eerder toch al een halfgeschreven reactie van mij, compu gleed en floep tekst weg..

    In ieder geval wilde ik zeggen dat dat verschrikkelijk voor u moet zijn, nauwelijks te bevatten. Mensen horen pas te overlijden als ze oud zijn, niet als (jong) volwassene, en al helemaal niet als kind.

    Wat ik zelf lastig vind, als iemand een overlijden heeft in nabijheid is bepalen wat prettig is voor die ander. Dat is anders als iemand een goede bekende van je is, of als iemand er zelf over begint. Zit die collega er wel op te wachten dat je dat onderwerp aansnijdt, of denkt hij 'rot op, waar bemoei je je mee'. Wat je probeert te voorkomen, is dat die ander zich nog triester voelt. Je wilt je niet opdringen, tegelijkertijd wil je wel troost bieden. Dat maakt het lastig.

    Het verbaasd mij wel altijd hoe snel iemand hier over z'n verdriet heen 'moet' zijn, terwijl een dood (of vertrek) zo ingrijpend is ....

  • Ik begrijp natuurlijk het dilemma. Wat heel goed mogelijk is, is gewoon op te schrijven wat u beschrijft.

    Een lief briefje met condoleances. Dat u niet kan inschatten of uw collega erover wil praten - of juist niet. Maar dat uw deur altijd open staat, en dat u het initiatief aan de rouwende laat, en dat u elk besluit op dit terrein respecteert. Dan heeft u precies gedaan wat u wilde, meeleven tonen, ruimte laten en het juiste moment aan de rouwende laten.