Blog

Cultuur & Televisie

Emotie-eters? Mensen zonder obesitas hebben ook gevoel!

door Liesbeth Wytzes 19 apr 2013

Obesitas is gelukkig niet besmettelijk
Obesitas is gelukkig niet besmettelijk - Foto: ORNL

In het tv-programma Obese zien we de moddervette hoofdpersoon steeds zuchtend bekennen: 'Ik ben een emotie-eter.' Nou, daar ben je dan mooi klaar mee, want emoties heb je altijd.

Als grote bedrijven lief doen, moet je oppassen. Zo bedacht McDonald's een tijd geleden dat het misschien goed en ook zeer gezond en verantwoord zou zijn om in plaats van die totaal vage hamburger eens met een heerlijk groene sla aan te komen zetten.

Want je bent een verantwoordelijk bedrijf of je bent het niet. Het gaat er dan natuurlijk niet om de mensen gezonder te maken, het gaat om het behoud van marktaandeel omdat steeds meer mensen doorkregen dat een BigMac en de schijf van vijf niet zoveel met elkaar te maken hebben.

Onwijs deftig

Zo lees ik nu een tekst van Coca-Cola, wat mij betreft een geniale onderneming, want ze maken al decennialang hetzelfde - al drink ik het nooit. Zij zeggen dit: 'Obesitas is een grote maatschappelijke uitdaging die ons allen bezighoudt.'

Dit klinkt onwijs deftig. Misschien komt dat door het Latijn van die nare ziekte obesitas.

Even terzijde: ikzelf zie heel andere uitdagingen om me heen, om ons allen mee bezig te houden. Werkloosheid, sky high dezer dagen en een 'uitdaging' waarop onze regering tot op heden niet direct een antwoord heeft weten te vinden.

Uitdagingen

Of is dit ook iets dat vanzelf overgaat als we allemaal, op aanraden van onze daadkrachtige premier, een auto en een huis kopen? Andere uitdagingen zijn wat mij betreft de gezondheidszorg, de pensioenen, de huizenmarkt en in het algemeen de toekomst van ons land, en de wereld.

Maar nu wordt het wel heel moeilijk, dus laten we ons beperken tot de ziekte obesitas. Er zijn niet veel ziektes die ontstaan zonder kwaadaardige celgroei, een bacterie of een virus, dus het is best bijzonder dat je de symptomen van deze bijzondere kwaal overal om je heen ziet. Besmettelijk is het ook al niet – gelukkig maar!

Obese

Vroeger heette obesitas vetzucht of corpulentie, en toen was het iets om je een beetje voor te schamen. Nu is het een aandoening met een sjieke Latijnse naam. Dat voelt gelijk een stuk beter! Nu zijn er mensen met een echte ziekte waardoor ze heel dik worden. Daarover hebben we het niet.

Ik vind obesitas alleen maar interessant wanneer het de vorm krijgt van het progamma Obese. Daar zien we namelijk - en de lezer zal zich het hebben afgevraagd - hoe die ziekte ontstaat wanneer dat niet gaat op de gebruikelijke manier.

Nu, het komt  door emoties. We zien in dat programma de moddervette hoofdpersoon steeds zuchtend bekennen: 'Ik ben een emotie-eter.' Nou, daar ben je dan mooi klaar mee, want emoties heb je altijd. Bijna nooit ben je in een staat van 'niks' - al streven velen daarnaar.

Beheersing

Meestal ben je blij, dan neem je een Mars. Of je bent boos: zak chips. Woedend: patat. Jaloers: kroket. Vrolijk: chocola, en ga zo maar door. Zo is er permanent reden om te eten. En schakel die emoties maar eens uit!

Je zou bijna gaan denken dat normale mensen, of zelfs dunne, géén emoties hebben. Dat is een misvatting. Het verschil is heel eenvoudig: beheersing. Je kunt eten als je er zin in hebt. Maar je kunt het ook niet doen.

Of natuurlijk veel Coca-Cola drinken. Dat helpt ook.

Tags

zie ook

29 reacties

  • Erg kortzichtig artikel.
    Bij "gezonde" mensen geven de hersenen het signaal dat je vol zit.
    Als dat goed werkt is jezelf beheersen "een eitje."
    Wanneer dat signaal niet doorkomt heb je altijd een hongergevoel, altijd vraagt je lichaam om eten,dat kun je met bovenmenselijke wilskracht proberen te onderdrukken. Veel dikke mensen lukt dat ook maar helaas en logisch zijn er maar weinig die het volhouden dit hongersignaal de rest van hun leven te negeren. Vandaar de jojo. Niemand, echt niemand is graag veel te dik. Iedereen (in deze maatschappij) wil slank zijn. Voor sommigen is dit een gekregen voorrecht voor anderen iets waar ze een beetje hun best voor doen en dan heel trots op zijn maar voor een kleine groep ongelukkigen een dagelijkse keiharde bijna niet te winnen strijd en confrontatie met jezelf.

  • Misschien is de volgorde wel verkeerd: 1 het probleem 2 de snelle hap snap oplossing 3 de niet veroordelende suggestie van de columniste.
    Wellicht kunnen nummertjes 2 en 3 preventief van plaats wisselen in de keten.
    Helaas zijn er vele vormen van uitwijkingsgedrag, er is nog veel te doen, we duimen mee!

  • Een beetje een drogredenering maar ik doe 'm toch.
    Bij al dat moderne leed van tegenwoordig (Ik lees bijvoorbeeld net ook dat een groot deel van de Groningse jeugd een psychische stoornis heeft, jaja), denk ik wel eens met een zucht aan de generatie Russen die in 1920 is geboren. Van hen heeft 1 op de 100 de oorlog overleefd. Alleen al voor hun (en al die andere generaties met echte problemen) zouden we wel eens wat minder zelfmedelijden moeten hebben. Of in ieder geval dit voor onszelf houden en er niet luidruchtig overal mee te koop lopen.

  • Heerlijk nuchter :-) stuk!

  • Goed artikel. Niet alles is een ziekte.

    Veel zaken zoals obesitas zijn terug te voeren op het karakter. Deze mensen beschikken bijna allemaal over een zwak karakter.

    En dat is een echte welvaartsziekte ;)