door
Administrator
12 okt 2007
Overspannen Turkse reactie op Amerikaanse genocide-resolutie maakt van Ankara geen betrouwbaarder partner voor Europa
Oene van der Wal
Tsjongejonge, wat hebben de Turken weer lange tenen.
Gisteren haalde de regering-Erdogan de Turkse ambassadeur in Washington terug, een ongehoorde daad tussen – officieel - bevriende naties. Reden: een resolutie van de Commissie voor Buitenlandse Zaken van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.
De commissie roept de Amerikaanse president George W. Bush op om de moord op de Armeniërs ten tijde van het Osmaanse Rijk, waarbij naar schatting tussen achthonderdduizend en een miljoen mensen omkwamen, voortaan genocide te noemen. Het voltallige Huis stemt komende maand over de resolutie.
Legertop
Het is niet voor het eerst dat de Turken een nummer maken van de Armeense genocide. Ook landen als Nederland en Frankrijk hebben de Turkse toorn al eens over zich gekregen. Maar ditmaal komt de diplomatieke rel komt op een brisant moment, nu de Turkse legertop overweegt om het Koerdische Noord-Irak binnen te vallen.
Vorige week kwamen dertien Turkse soldaten om bij gevechten met de Koerdisch-marxistische PKK-beweging. Het Turkse leger wil de Koerdische rebellen die zich in Irak ophouden daarom het liefst vandaag nog uitroken.
Crisis
De Amerikaanse regering is, evenals de Europese Unie, fel tegen een dergelijke inval, die de regio in een crisis kan storten. De relaties tussen NAVO-lid Turkije en Washington zijn al niet best sinds de Turken weigerden te hulp te komen bij de Amerikaans-Britse inval in Irak. Nationalisme en anti-Amerikanisme hebben de laatste jaren in Turkije schrikbarende vormen aangenomen.
De Amerikanen mogen nog gebruik maken van Turkse faciliteiten voor de operaties in Afghanistan en Irak. Maar hoe verzuurd de betrekkingen zijn, is nu wel duidelijk.
Stennis
Het Huis van Afgevaardigden is vrij om de president waartoe dan ook op te roepen. Maar president Bush zal de resolutie zeer waarschijnlijk naast zich neerleggen. Dat is kennelijk niet aan de Turkse politieke leiding besteed. Die vindt het belangrijker om stennis te schoppen.
Het Turkse optreden is opnieuw een krachtig signaal dat een eventueel Turks EU-lidmaatschap een slecht plan is. Een land dat zo licht aangebrand omgaat met zijn belangrijkste bondgenoot, kan moeilijk een betrouwbare partner zijn voor Europa.