door
Syp Wynia
12 feb 2008
De Turkse premier Erdogan schept verwarring, door Duitse Turken op te roepen om Duits te leren, maar het Turks en het Turks-zijn te blijven koesteren. Wie Erdogan vertrouwt, is naïef.
Syp Wynia
De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan heeft de Turken in Duitsland opgeroepen om Duits te leren, maar verzet zich tegen het opgaan van de Duitse Turken in Duitsland. De verbondenheid met Turkije en de Turkse taal en cultuur moet intact blijven. Erdogan wil bovendien dat er Turkse middelbare scholen en universiteiten in Duitsland komen.
De Keulse toespraak van Erdogan wordt verschillend uitgelegd. De één ziet het als een positief teken dat Erdogan de Duitse Turken aanspoort Duits te leren. Maar nogal wat Duitse politici zijn boos omdat Erdogan met zijn pleidooi voor Turks voortgezet en hoger onderwijs Turkse getto’s wil laten ontstaan.
Klein-Azië
Erdogan betoonde zich bij zijn bezoek aan Duitsland in de eerste plaats Turks politicus. Er zijn nauwelijks Turkse politici die vinden dat Turkse emigranten hun banden met Turkije moeten laten verwateren.
Nadat Turkije begin vorige eeuw na een eeuwenlang proces van terugval ingeperkt werd tot het huidige Klein-Azië plus een piepklein stukje Europa, wordt de Turkse identiteit gekenmerkt door slachtofferschap, een bovenmatig opgepept nationalisme en behoefte aan revanche. In die mentaliteit past geen opgeven van het Turks-zijn, ook niet voor emigranten.
Seculier
Bij Erdogan komt daar iets bij. Hij is een islamist, die af wil van de greep van de seculier gedachte Turkse staat op de islam. Met zijn partij wil hij de greep van de islam op de staat versterken. Erdogan spreekt daarbij dikwijls met gespleten tong, zoals ook Europese politici hebben mogen ervaren.
Hij beweert Turkije tot de Europese Unie te willen laten toetreden, vanwege de Europese waarden. Maar tegelijkertijd beschimpt hij de EU als ‘christelijke club’. Hij dreigt dat de moslims in Turkije, de rest van de wereld én in Europa zich tegen Europa zullen keren als Turkije niet wordt toegelaten.
Hij zegt dat Frankrijk de straatrellen van anderhalf jaar geleden aan zichzelf te danken had vanwege het daar ingevoerde hoofddoekverbod op scholen. Hij vormde met islamitische landen een front tegen de Deense Mohammed-cartoons. Zijn partij eist verandering van wetgeving in Europese landen om de Europese moslims te beschermen tegen de vrijheid van meningsuiting.
Diaspora
Erdogan praat Europa als het hem uitkomt met succes naar de mond, maar hij blijft een Turkse islamist, voor wie de Turkse diaspora in West-Europa een middel is voor zijn machtsvorming in Turkije zelf, terwijl die diaspora tegelijkertijd de Turks-islamitische expansie in Europa dient.
Erdogan wil Turkse, al dan niet islamitische scholen in West-Europa, terwijl etnische en religieuze minderheden in Turkije geen kans krijgen. Het getuigt van grote naïviteit om zijn Keulse rede positief te duiden.
Lees ook Turkije, wolf in schaapskleren?