Blog

Europese Unie

Uit angst voor de burger durven politici de discussie over Europa niet aan

door Carla Joosten 24 jun 2013

Minister Frans Timmermans is belast met Europese Zaken
Minister Frans Timmermans is belast met Europese Zaken - Foto: EPA

De reacties op de brief met 54 punten die van de Europese agenda af kunnen, illustreren hoe complex Europa is. Komt er een nieuw soort Unie of blijven we doormodderen? Het kabinet durft niet te kiezen.

Het kabinet wil af van de ever closer union maar wil tegelijk de Europese verdragen in stand houden, en daarin is die 'alsmaar inniger unie' opgenomen.

Dat is een contradictie. Of je wilt een nieuwe weg op met de Unie en spreekt dat ook duidelijk af, of je blijft doormodderen.

De Europese werkelijkheid is er een van doormodderen, heeft de coalitie van VVD en PvdA al in de formatie bedacht. Daarom werd het ongemak met bemoeizuchtig Europa vertaald in een inventarisatie van beleidsterreinen die niet Europees geregeld behoren te worden.

'Aanval op Europa'

Vrijdag was het zover en verscheen de brief met 54 punten die van de Europese agenda af kunnen.

In Nederland werd er vooral smalend op gereageerd - en inderdaad  had die schoolmelk er wel uit gekund. In Britse kringen werd gejuicht. 'We zijn het eens met de Nederlanders om de Europese Unie bescheidener, soberder en effectiever te maken,' twitterde minister David Lidington (Europese Zaken).

Lees ook:

Kabinet: niet meer taken naar Europa Het kabinet wil niet dat Europa Nederland nog meer regels oplegt...

Eindelijk steun vanaf het continent, moeten de Britten hebben gedacht. Elders werd de brief van het kabinet gekenschetst als een 'aanval op Europa'.

De verscheidenheid aan reacties illustreert hoe complex Europa is. Het kabinet lanceert geen aanval noch een revolutionaire kijk op wat de Unie wel en niet vermag.

Olijfolie

Er zijn alleen wat actuele voorstellen bij elkaar geveegd. Maar de Unie telt tienduizenden pagina's wetgeving. Daar zou de bezem eens echt doorheen moeten.

Van de 54 genoemde punten is een deel nog helemaal geen wetgeving. Dat het kabinet het al na een week ingetrokken verbod van kannetjes olijfolie in de horeca er nog bij sleept, bewijst hoe lastig het kennelijk was om de overbodige Brusselse bemoeizucht te concretiseren.

Deze 'subsidiariteitsexercitie' is niet meer dan een vingeroefening, een teken van machteloosheid van politici die uit vrees voor de burger geen fundamentele discussie aandurven over Europa, omdat er dan onvermijdelijk een verdragswijziging volgt met bijbehorende referenda.

Volg Carla Joosten op Twitter

Tags

zie ook

46 reacties

  • de afrekening met het kabinet rutte&samsom komt straks wel met de europeesche verkiezingen,bey bey pvda/vvd ik steun wilders,tot het einde want jullie maken er een rommeltje van met elke keer dat verhaaltje over de eu 3 %procentsnorm,boekhouders hebben wij hier niet nodig maar sociale echte leiders,eigen volk eerst en dan pas een keertje over de landsgrenzen kijken.

  • Politici hebben geen enkele angst voor de mening van de burgers. Wel veel angst voor hun eigen hachie.

    De Angst die politici wel hebben: niet goed luisteren / uitvoeren van de van bovenaf opgelegde instructies dan is de loopbaan naar de bliksem. Niet goed liggen in de netwerken dat is de Angst van iedere politicus.

  • DE TIEN GROOTSTE LEUGENS OVER DE EURO, OM NIET TE VERGETEN.

    1. 'De reddingspakketten worden beëindigd. Dat hebben wij duidelijk afgesproken.'

    De Duitse minister van Financiën en ook zijn toenmalige Nederlandse collega De Jager verzekerden in 2010 dat de reddingspakketten slechts tijdelijk zouden zijn en wij 'iedere cent' van ons hulpgeld zouden terugkrijgen. Inmiddels is het 'tijdelijke' EFSF reddingsscherm vervangen door het vele malen duurdere permanente ESM noodfonds.
    2. 'Wij zullen iedere cent terugbetalen. Duitsland en Europa krijgen hun GELD met hogere rente terug.'

    De Griekse ex-premier Papandreou beweerde in maart 2011 dat zijn land geen permanente financiële steun nodig zou hebben en alle 'leningen' zou terugbetalen. Slechts een paar maanden later hadden de Grieken echter een schuldenkwijtschelding en nóg een reddingspakket nodig. Premier Mark Rutte gaf vorig jaar toe dat hij zijn verkiezingsbelofte over Griekenland -'het uitstel (van het terugdringen van de Griekse schuld) mag niets kosten'- had gebroken. Griekenland ontving van de Nederlandse belastingbetaler al € 17,7 miljard - vrijwel precies het bedrag wat de komende jaren in eigen land bezuinigd wordt.

  • 3. 'Ik ben er vast van overtuigd dat Griekenland nooit aanspraak op deze HULP zal hoeven maken, omdat het Griekse hervormingsprogramma zeer geloofwaardig is,'

    Aldus de voormalige voorzitter van de eurogroep Jean-Claude Juncker in maart 2010. Het tegendeel bleek juist het geval; Griekenland hield zich tot nu toe aan vrijwel niet één afspraak, reden waarom het IMF inmiddels dreigt zijn bijdrage stop te zetten.

    4. 'Wij kunnen de rente niet zogezegd kunstmatig naar beneden rekenen,'

    Zei de Duitse bondskanselier Merkel in maart 2011. Dat was echter precies wat er wel gebeurde door het massaal opkopen van de staatsobligaties van de schuldenlanden door de ECB. Critici wezen erop dat deze directe vorm van staatsfinanciering door een centrale bank verboden is.

    5. 'Spanje zal zijn begrotingstekort norm van 4,4% halen,'

    Beloofde de Spaanse premier Mariano Rajoy. Inmiddels weten we dat het tekort over 2012 minstens 6,4% bedroeg, ruim dubbel zoveel als toegestaan. Bovendien kreeg de failliete bankensector van het land in juli zo'n € 100 miljard steun van Europa.

  • 6. 'Italië is geen risicoland.'

    ECB-chef Mario Draghi hield in februari 2011 vol dat zijn thuisland stabiel was en geen zorgenkindje zou worden. De rentedruk op Italië is echter zo hoog geworden dat Draghi zijn landgenoot premier Mario Monti moest bijspringen met het aankopen van Italiaanse schuldpapieren.

    7. 'Het beeld dat wij in Europa een liquiditeitsprobleem hebben is compleet verkeerd.'

    Draghi's voorganger Jean-Claude Trichet was met deze bizarre opmerking zo mogelijk nóg verder van de realiteit verwijderd, want zowel de lidstaten als de banken hadden en hebben een groot gebrek aan liquide middelen en moeten fors bezuinigen.

    8. 'Duitsland kan zijn veto gebruiken als aan de voorwaarden voor de hulp (aan Griekenland) niet wordt voldaan. En daar zullen wij gebruik van maken.'

    Als grootste netto betalers bedongen de Duitsers een vetorecht, maar toen bleek dat Griekenland de afspraken van het eerste reddingspakket niet nakwam en een tweede pakket nodig had, waarvan de afspraken óók niet werden nagekomen, weigerde Merkel van dit vetorecht gebruik te maken.