Ramsey Nasr schetst een land van egocentrische idioten
Honderd jaar geleden zongen we liederen als Waar de blanke top der duinen en Wien Neërlands bloed door d’aderen vloeit. Dat doen we, beschaamd, al heel lang niet meer.
In plaats daarvan is er een wedstrijd ontstaan wie Nederland zo veel mogelijk kan beschimpen. 'Holland bashing'. Daarmee laat je namelijk eigenlijk zien dat je te groot, te goed en te intelligent bent voor dit kneuterige, populistische, rechtse, in zichzelf gekeerde stukje zomperigheid.
Het gaat hier om mensen die graag en veel reizen en het in het buitenland altijd veel aangenamer vinden dan in Nederland. Hun kritisch vermogen verdwijnt zodra ze de grens overgaan.
Frankrijk, dat is wat. Lekker eten, wijn, mooi weer - dan hoor je ze niet over rellen in de voorsteden en over racisme. Italië, paradijs op aarde - niets over corruptie en vieze handen. Nederlanders, die kunnen gewoon niks. Niet eens flirten op straat, zei een vriendin laatst.
Zelfkastijding
We doen op dit moment niets liever dan zelfkastijding. Natuurlijk klopt er van alles niet aan Nederland en denk ik ook weleens dat het vreemd is, zoveel gedoe in zo’n klein land. Toch houd ik liever de moed erin, dat lijkt me uiteindelijk productiever.
Maar neem nu NRC Handelsblad van afgelopen weekend, waarin bijna wekelijks zure kritische stukken over Nederland staan. Eerst lezen we bij de immer zorgelijke Bas Heijne dat we allemaal ruzie maken met elkaar: ‘In Rotterdam, begrijp ik (kan nrc.next dat even checken?), heeft eenderde van de bevolking ruzie met zijn buren wegens overlast.’
Nou, een ongecheckt ‘feit’ zonder bronvermelding, dat is wel een keihard argument, wat die luie Bas er niet van weerhoudt om het lekker te blijven gebruiken als vaststaand feit om zijn bewering mee te onderbouwen.
Bittere pil
Hebben we die bittere pil geslikt, dan slaan we de pagina’s stilletjes om tot we in een volgend katern om de oren worden geslagen door dichter des vaderlands Ramsey Nasr, die zijn expertise heeft verplaatst naar het schrijven van ellenlange boutades over de benepenheid en stupiditeit van een land waar hij niet alleen dichter des vaderlands is geworden, maar waar hem niets dan lof en lauweren ten deel zijn gevallen.
Zijn betoog in de NRC is bijna niet te lezen, zo zuur is het. Hij schetst een land van egocentrische idioten die van ranzige humor houden, niets weten en ook niets willen weten. Plat volk is de maat der dingen geworden.
Vuilnis
Ik kijk om me heen in mijn straat. Een gewone straat met gewone mensen, kinderen die buiten spelen, buren die met elkaar praten. Niemand kiepert hier de vuilnis bij een ander over de schutting. Eens per jaar is er een straatfeest, voor de verbroedering. Als je per ongeluk je sleutel in de deur laat zitten, belt een buurman aan om je daarop te wijzen.
Voor zover ik weet heeft niemand hier ruzie met elkaar - maar ik woon dan ook niet in dat ruige Rotterdam. Toch denk ik dat mijn straat symbool kan staan voor zowat alle straten in Nederland.
Nasr noemt een inderdaad smakeloze grap over de toestand van prins Friso als bewijs van de Nederlandse normloosheid, maar mij viel juist op hoe aardig en betrokken er werd gereageerd op het ellendige lot van iemand die we niet eens echt kennen.
Klacht
Nasr heeft gelijk als hij zegt dat we te weinig over onze eigen geschiedenis weten. Geen nieuwe klacht. Maar is die tendens om Nederland weg te poetsen niet ontstaan uit een historisch verlangen niet nationalistisch te zijn?
Van Ramsey Nasr moeten we wel weten hoe het zat met de Acte van Verlatinghe, maar wat zou hij zeggen als we allemaal een vlag in de tuin zetten, zoals in de Verenigde Staten? Dat wordt dan toch weer heel snel verwerpelijk patriottisme.
Een paar maanden geleden was ik in Houston, Texas. Daar wonen opvallend genoeg heel veel Ethiopiërs en die rijden op de taxi. Toen ze hoorden waar we vandaan kwamen, barstten ze uit in een lofzang op, nota bene, de KLM. Dat was zowat het mooiste dat ze ooit hadden meegemaakt.
Ik vond het een originele kijk op Nederland, maar wel prettig om eens iets aardigs te horen. Kennelijk moet je van ver komen om iets leuks over dit land te kunnen zeggen.