Blog

Nederland

Sommige mensen moeten geen ouders willen zijn

door Marcel Duyvestijn 21 mei 2013

Scheiden was des duivels
Scheiden was des duivels - Foto: ANP

‘En nou blijf je godverdomme bij me’, schreeuwde ze. Ze hurkte zich voor haar kind, dat schuldbewust naar de grond keek. ‘Kijk me aan, kutkind!’ Hardhandig duwde de moeder de kinderkin omhoog. Ik stond achter haar en keek naar de vader die met een krat bier lodderig naar het tafereel stond te kijken. Hij zei: ‘anders ga je maar lopend naar huis.’

Dat was het moment dat ik besloot te scheiden. Twee jaar geleden. Mijn huwelijk was al veel eerder gestrand, maar twee mini-mannen hielden ons bij elkaar. Ik dacht dit vol te houden, tot ze achttien zijn. Vijftien jaar buigen. Vijftien jaar uitzitten. Alles voor de onschuldige wezens die het liefst willen dat hun ouders bij elkaar blijven. Vijftien jaar kilte.

Kinderen van gescheiden ouders

Scheiden was des duivels. De onderzoeken naar kinderen van gescheiden kinderen liegen er niet om. Die kinderen zullen zelf moeite hebben zich te binden. Ze zijn dommer. Ze zijn opstandiger. Eenzamer. Al die onderzoeken lijken hetzelfde te beweren: blijf bij elkaar. Niet voor hem of voor haar, maar voor de kinderen. Voor zover ik weet, is er echter nooit onderzoek gedaan naar kinderen wier ouders voor de lieve vrede bij elkaar bleven. Toen ik zag hoe de schreeuwende ouders in de Albert Heijn hun kind opvoeden, voelde ik het schuldgevoel wegebben. Het gaat er namelijk niet om door hoeveel ouders je wordt opgevoed, maar of die opvoeding liefdevol is of niet.

Dimitri Verhulst beschrijft in zijn nieuwe boek zo’n man die bij zijn zeikende vrouw blijft tot hij het niet meer trekt en voordoet dat hij dementerend is. ‘Uit lafheid.’ Want, zo zegt de Vlaamse schrijver: alleen de dapperen kunnen scheiden.

Ruben en Julian

Na het drama met Ruben en Julian laait die discussie weer op. Dit kan de uiterste consequentie zijn van een (vecht)scheiding. Hun vader en moeder lagen al jaren overhoop. Tien instanties zagen het. Vele rechtszaken velden oordelen. En het rare is, deze mensen zijn hoogopgeleid. Ze kunnen nadenken. Ze kunnen het resultaat van hun wangedrag in de ogen van hun kinderen zien.

Dimitri Verhulst is zelf een product van gescheiden ouders. Op zijn tiende zette zijn moeder hem op straat. Hij groeide op bij zijn drankzuchtige en gewelddadige vader. In De Helaasheid der Dingen beschrijft hij hoe deze zwarte komedie er voor hem uitzag. Nu heeft hij zelf een dochter. Hij houdt van haar, al was ze niet gewenst. Als ze een embryo was, had hij haar doodgedrukt, zegt hij in een interview met de Volkskrant.

Vader

Sommige mensen moeten geen ouders zijn. Dat zie ik dagelijks. Maar niet als ik in de spiegel kijk. Dan zie ik een vader. Dan zie ik een goede vader. Dat durf ik wel te zeggen.

Tags

zie ook

21 reacties

  • Beste meneer Duyvestijn, u denkt dat u het allemaal zo goed weet, maar ook bij u kunnen om wat voor reden dan ook ooit de stoppen in uw hoofd doorslaan. En dan kun je nog zo intelligent zijn en nog zo goed kunnen nadenken als je in goede doen bent, op dat moment kun je dat niet meer. En dan ben je tot hele rare dingen in staat. Dus doe niet zo betweterig, want je hebt jezelf niet voor 100% in de hand.
    Niemand weet wat er in dit gezin (en achter elke willekeurige voordeur) echt allemaal aan de hand is geweest. Dus laat iedereen zich daar vooral ook niet mee bemoeien.
    En kom nog maar eens roepen dat je een goede vader geweest bent als je kinderen zelf kinderen hebben. Tegen die tijd kun je dat namelijk pas echt zien.
    Bah. Wat een zelfingenomenheid. En dan nog spelfouten in je stukje hebben ook.

  • wij hebben veel mensen in de vriendenkring die met kinderen werken (onderwijs /medisch)
    door de verhalen die zij soms vertellen ben ik het ZEER HARTGRONDIG met u eens
    om een auto te mogen besturen moet je, terecht overigens, lessen volgen en examen doen
    kinderen veroorzaken wordt HELAAS beschouwd als een MENSENRECHT
    dus kan elke halve zool in het wilde weg besluiten kinderen te verwekken

  • Hoeveel mensen en nu nog kinderen zijn werkelijk
    gewenst,dus bewust verwekt,op deze wereld ,??ik denk
    nog niet 1 % van de ruim 7 miljard.
    En zelfs als je je kind bewust hebt gekregen,zou je hen
    nog wel eens achter het behang willen plakken.
    En wat ,als je beide je kinderen hebt gewenst en na een aantal
    jaren krijgt een van beide genoeg van de relatie en wil weg.??
    Allemaal situaties die nadelig voor kinderen zijn.

  • Het begrip goede ouder is wat? Een ouder die zijn kinderen doodknuffelt of verwend omdat hij/zij zelf niets gekregen heeft tijdens de jeugd? Een ouder die alles van de kinderen pikt omdat hij/zij een volledige dagtaak heeft om de hypotheek te betalen, en een schuldgevoel daarover heeft? Een ouder die meent dat de kinderen toch niet willen luisteren naar goede raad en ze daarom maar gewoon aan laat keutelen? Een ouder die voor de broodnodige opvoeding zijn kinderen op een internaat stopt? Ga maar door. Ouders zijn er in soorten en maten, en allemaal zullen ze zeggen dat ze het beste met kinderen voorhebben. En allemaal zullen ze dat van harte menen. Wie beslist wat een goede ouder is?

  • Ik ben van mening dat dit soort excessen niet kunnen worden voorkomen. Niemand kan ooit weten wat er precies in iemands hoofd omgaat. En precies inschatten of er op korte termijn iets staat te gebeuren of niet. Ondanks signalen denk ik dat er geen "op-tijd-bijzijn" bestaat. Je kunt iemand niet opsluiten tot in den eeuwigheid uit angst voor... Als iemand dit wil doen, het eenmaal in zijn kop heeft, dan zal hij er alles aan doen om het te laten gebeuren.

    Niemand had dit kunnen voorkomen, de moeder niet, de hulpinstanties niet, zijn omgeving niet.
    Het is van alle tijden, helaas...