Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Parijs over catwalkshows van de collecties voor de zomer van 2008. Deze keer was hij bij de shows van Jean Paul Gaultier, Dries van Noten, Valentino en Hussein Chalayan.
Gemeenplaatsen doen ‘t goed in de mode. Dries van Noten promoveerde de bloemetjesjurk tot een subliem staaltje van designkunst, terwijl Jean Paul Gaultier zijn talent buit liet maken door te woeste piraten. Modekoning Valentino presenteerde prinsessenkleren. Bij Chalayan pakte ik een filmpje.
Valentino
Het 'modewereldje'
Ieder van ons zal dooddoeners en gemeenplaatsen hebben die je verafschuwt, terwijl je dondersgoed beseft dat jezelf ook een en al clichés gebruikt. Als ik lees dat het ergens 'goed toeven is' lees ik niet verder. Ik vind dat de schrijver maar ergens anders en erg slecht moet gaan toeven, liefst ontslagen wegens een opmerkelijk gebrek aan originaliteit. Ook als iemand meent te weten wat hét gesprek van de dag was, haak ik onmiddellijk af. Dan heb ik het toch allang gehoord?
Ook het stuitende cliché: 'De wereld van...(vult u maar in)....' vind ik net zo hinderlijk en ongrijpbaar als de rook uit een Peter Stuyvesant-sigaret. Ik ken maar één wereld en vind burgerschap daarvan voldoende.
Die afkeer komt ook, omdat ik veel wordt aangesproken als bewoner van 'die modewereld', of nog vaker 'dat modewereldje'. Als je het verkleint, lijkt het alsof je het als een planeetje van lichtzinnigheid zo in je zak kunt steken.
Prikkende Japannertjes
Maar, toegegeven op en rond de catwalk barst het van de clichés. Zo generaliseer ik graag over Japanner en Rus. Beiden oververtegenwoordigd bij de shows. Er zijn vriendelijke uitzonderingen, maar de Japanners hebben de onhebbelijke gewoonte om bij grote toeloop direct voor te dringen en hun voorgangers met scherpe vingertjes tot haast te dwingen. Bij mij prikken ze altijd gemeen in mijn nieren.
Valentino
Ik ben van plan om eerdaags hetzelfde als Marte Röling te doen. Zij pakte in de jaren zeventig, toen nog actief als geweldige modeillustratrice die voor Het Parool Parijs versloeg, een Japanse onder de oksels, tilde haar op en zette haar terug naar het einde van de rij. 'Geen last meer gehad van dat hinderlijke vrouwtje!' aldus mooie en sterke Marte.
De Russ(inn)en komen!
Ben mijn hele leven tijdens de Koude Oorlog gewaarschuwd dat de Russen zouden komen. Terecht, blijkt nu. Maar niemand heeft ooit voorzien dat ze in hordes de modeshows zouden bestormen. Ook hier ken ik een enkele aardige uitzondering. De mooiste Oostblok- en Balkanmeisjes lopen als elegant model, maar het cliché van de onbehouwen Rus en vooral Russin wordt wel dagelijks bevestigd.
Russinnen-in-de-mode-maar-niet-op-de-catwalk zijn er in twee types. Anorexia-magere lat of ex-kogelstootster die aan drie zitplaatsen net voldoende heeft. Staat er een zeldzame give-away op de zitplaatsen, voor iedere bezoeker eentje, dan grissen beiden alles bijeen. Met stapels kussentjes onder de armen of bundels tasjes met daarin lipgloss of nieuw modegeurtje lopen ze ongegeneerd heen.
Zitten ze op de aan jou toegewezen plaats, dan krijg je ze met fatsoen er niet af. Het anorexia-type kijkt of ze eindelijk weer eens in veel vlees wil bijten, de ex-kogelstootster kijkt niet eens op.
Jean Paul Gaultier
Gaultiers piraten
Ontwerper Jean Paul Gaultier grossierde dit maal ook in modeclichés. Hij zette een bonte parade van piraten op zijn plankier. Jolige Jack Sparrows die onder hoed en pijp dol en dwaas alle kleren die ze konden bemachtigen over elkaar aangetrokken hadden: camouflagepakken, Oosterse borduursels, wijde, voile rokken en franje. Per stuk, zover waar te nemen, mooi ontworpen (Gaultier is en blijft een talent) maar alles bijeen nauwelijks te onderscheiden. Ouderwetse overstyling liet de show mank lopen. Zo ook talloze schoenen die al braken na enkele passen.
Dries van Noten
Dries van Noten liet meerdere wilde bloemdessins in een outfit of in een kledingstuk vrolijk met elkaar botsen. Ook hij voegde rijkelijk exotisch borduurwerk en vele sieraden toe. Maar deed dat alles zo verschrikkelijk spannend, wel afgewogen en fascinerend wild en ingetogen dat ik hem tot mijn modekoning (oef! Wat een cliché) van de week tot nu toe uitroep.
Prinsessenjurken bij Valentino
Een staande ovatie voor Valentino en voor een van zijn laatste shows. Een parade van prinsessenjurkjes en -jassen (Máxima is er niet voor niets dol op) en red carpet-dresses, die nu overal getoond worden maar bij Valentino wel erg soepel en sexy zijn zonder een spoortje vulgariteit.
Valentino
De kleren van Valentino hebben twee uitzonderlijke kwaliteiten: ze zijn ondanks de bewerkelijke accenten en ingewikkelde constructies altijd perfect gemaakt. En ze vallen op in de massa. Probeert u het maar eens met de showopener. Een roze, korte jas met een lila middenrifbaan over dito jurkje.
Wie denkt dat modeshows wervelend zijn, had plaats moeten nemen in het kleine zweterige zaaltje ‘s avonds waar een artistiek filmpje de première van de Hussein Chalayan-collectie gaf. Best mooie kleren, maar als geheel, vergeef me, niet om over naar huis te schrijven.