Stijl

Hollands Glorie bij Viktor & Rolf

johndegreef3 door John de Greef

Hoog op de agenda van deze modeweek in Parijs, waar maandag de shows voor winter 2007/2008 echt goed van start gingen, staat Ruimtelijke Ordeninig. Over het innemen van ruimte en het spelen met nieuwe, soms sterk opgeblazen volumes gaat de discussie, die op zeer uiteenlopende wijzen werd gevoerd op de diverse catwalks.

De show van Victor & Rolf

Klompen met hoge hak
De Nederlandse Viktor & Rolf lieten vrij letterlijk zien hoe mode uit een klein land, dat al jaren woekert met ruimteproblemen, extreem groot kan zijn. Met een combinatie van moderne techniek en eeuwenoude, oer-Hollandse klederdracht claimden zij terecht hun plaats tussen de grote ontwerpers.

Hun meisjes waren met bloedkoraal-kralen (mooie rooie) rond de nek opgesierd. Zoals Viktor het na de show backstage noemde, gingen deze modellen 'ieder in hun eigen technische universum' over de catwalk.

Kittig klotsend of bijna struikelend op klompen met hoge hak, droegen zij staketsels als ouderwetse televisieantennes op de rug met daaraan voor ieder hun eigen licht en geluid door de verder donkere zaal. Ook Nederlands geluid! Liesbeth List's schallende 'Shaffy Cantate' en haar 'Laat me niet alleen' hebben waarschijnlijk nog nooit zo'n internationaal publiek bereikt.

Modellen bij Victor & Rolf

Kraplap in my space
Vaak waren de kragen of wijde rokken vol oud-Hollandse motieven als een wasdag op Marken aan de paaltjes van het meegetortste staketsel vastgeknoopt. Klinkt ingewikkeld, nou zo zag het er soms ook wel uit.

Als Nederlander met enige kennis van onze nationale klederdrachten voelde ik me een beetje in het voordeel op de internationale collega's. De doorgestikte omslagdoeken, de geplooide lijfjes en allerlei gebloemde motieven van kraplappen van de vissersplaatsjes rond het IJsselmeer waren herkenbaar en soms verwerkt tot draagbare pracht voor de moderne alledag.

Maar de parade van de modellen, ieder in hun eigen 'my space', was dermate verleidelijk en vervreemdend dat de bekendheid met ons erfgoed snel stokte.

Wat vooral restte, was de behoefte om de kleren nog eens zonder alle showelementen te zien. Los van die ingewikkelde, nauwelijks draagbare licht- en geluidinstallaties en houten pumps in Edam-geel of Delfts-blauw/wit.

Ik weet dat Viktor & Rolf knap genoeg zijn om te zorgen dat de voluminueze, opgeknoopte kragen en rokken ook zonder eigen licht en geluid de show zullen stelen, maar had dat ook graag even gezien.

De show van Margiela

Keiharde kartonnen schouders
Ook bij de Belg Martin Margiela was er behoefte aan het bekijken van de kleren na de modeshow. Waren die enorme, harde schouders alleen voor de show? Als de vulling, die zich als een groot stuk karton op de schouders door T-shirts en jurkjes aftekende er straks uit is, zullen de kleren dan soepel gedrapeerd om het lichaam vallen? Of wil Margiela dat vrouwen straks echt met schouders lopen die zo breed en hoekig zijn dat ze zelfs in de breedgeschouderde jaren tachtig uit de toon waren gevallen.

Die keiharde schouders leken gek genoeg ook een beetje op de Spakenburgse kraplap, die gesteven stof over borst en schouder.

Die overdreven, volumineuze schouderlijn paste wel perfect bij de slanke, strakbelijnde rokken en sluike broeken die zich op ingewikkelde wijze soms voordeden als een halve omslagrok. Ook de gigantische stola's als vrachtautobanden van bont, breisels of glitterstof om nek en armen boden een fraai cntrast met de slanke rokken.

Yohji Yamamoto

De nieuwe mode vol extreme volumes geeft zo af en toe wel een raar opgeblazen gevoel.

Mysterieuze Martin
Margiela het zelf vragen naar zijn bedoelingen is er niet bij. Hij wil, sinds de stichting van zijn modehuis in 1988, niet meer als persoon op de voorgrond treden, staat niemand meer te woord en heeft geen zin om het herkenbare gezicht van zijn avant-gardistische maison of de stralende ster van de modeshow te zijn. Hij eist op geheel eigen wijze zijn eigen ruimte op. Hij leeft zonder gezicht.

Personeel en medewerkers van La Maison Margiela krijgen van hem alle eer en mochten in hun witte stofjas (verplichte huisdracht bij Margiela) in de finale met de modellen een ererondje lopen.

Voor zijn mystieke gedrag was Martijn, zoals hij zichzelf ooit aan me voorstelde, een sympatieke en knappe jongen met mooi lang haar. Hoe hij nu oogt is het mysterie van de mode.

Yohji Yamamoto

Zelfdraaiende rokken
De Japanse Yohji Yamamoto vragen naar zijn idee over mode levert ook weinig op. Veel meer dan het herhaalde : 'lagen over elkaar en lagen over lucht en lagen als bescherming' heb ik hem in al die jaren nooit horen zeggen.

Zijn show met veel gitaarmuziek, enorme watervallen van ruches en volants maakte duidelijk dat hij zijn gelaagde mode dit keer een Spaans tintje had meegegeven.

Hij bracht gigantische jurken en rokken vol stroken. Bijna alles in zwart, soms met opvallende witte noppen of een dessins van YY-initialen en gestyleerde bloemblaadjes dat erg aan dat van Louis Vuitton deed denken.

Het meest bijzonder: terwijl de modellen stil stonden, draaiden enkele enorme hoepelrokken in het rond via verborgen techniek. Wijduitwaaiend eisten ook zij hun eigen ruimte.

Hollands Glorie bij Viktor & Rolf

John de Greef

John de Greef (1954) volgt alle belangrijke Nederlandse en internationale modetendensen en -presentaties.

Volg John de Greef

Tags

zie ook

0 reacties