Onder het hoge glazen dak van het Grand Palais zweefden enorme witte wolken van tule omgeven door mistflarden zachtjes op en neer. Net voor de grote finale van de Chanel-show lieten ze hun eerste vlokken los. Evenals de enorme ijskap die als catwalk diende was de sneeuw, die al snel stevig viel, natuurlijk nep.
En nu maar hopen dat de hele setting niet bedoeld was om de discussie en de zorgen over klimaatveranderingen ook binnen de mode op de agenda te zetten.
Modeontwerpers zijn beslist geen weerdeskundigen, want als ik mag afgaan op de lange Chaneljassen met korte mouw tot boven de elleboog, de dikke truien met een geheel blote rug, laarzen die achter op de kuit open waren en legging-achtige broeken onder luchtige jurken kan het de komende winter vriezen of dooien. Wat Chanel betreft zelfs tegelijkertijd.
De Chanelshow is de hoogmis vol zwierige luxe die niemand wil missen in de modeweek in Parijs. Vrouwenmodeweek!
Dus Chanel-ontwerper Karl Lagerfeld zou toch echt moeten ophouden om ook mannen (onder wie volgens kenners ook zijn mooie personal bodyguard) in Chanelmode de catwalk op te sturen.
Travestie
Helemaal omdat Chanelkleren nu eenmaal super-elegant moeten zijn. Voor vrouwen een passend voorrecht, bij mannen een travestie. Hoe stoer de jongens ook probeerden te kijken in huidstrakke broeken en slanke truien met kittige kort mouwtje of frontaal versierd met een pinguïnkop.
Waarschijnlijk is de boomlange en brede André Leon Talley precies wat je je voorstelt bij zijn functie: editor-at-large van de Amerikaanse Vogue, het geheel niet eens met mij. Hij prijkte op de eerste rij in een jas van zwart glanzend leren franje. Zo te zien speciaal voor hem gemaakt door Prada. Ze had met hetzelfde materiaal drie modemeisjes aan zo'n jas kunnen helpen.
De voor Chanel zo typische verfijnde en speelse sierlijkheid ontbrak ook bij enkele outfits van lange sobere jassen en rechte kuitlange, slome rokken in doffe tweedruiten en grote jurken in ongenuanceerd keihard blauw. Deze kleren deden zelfs even denken aan de pre-Karl periode, toen huize Chanel begin jaren tachtig zo verstofte dat sluiting dreigde.
Malligheid
Het is juist Karl Lagerfeld die de oude en rijke erfenis van Mademoiselle Chanel zo verrukkelijk fris, jong en weer eigentijds heeft weten te maken met ironie, modieuze malligheid en met overdreven aandacht voor heel veel details. Zijn succes bij Chanel is gebouwd op meer sexy dan suffe of serieuze ontwerpen.
Die typische Chanel-tinteling was er gelukkig voldoende in het enorme aanbod van mode op de tijdelijke sneeuwkap. In rare details als een parelketting die als een haarband over het hoofd maar ook voor de oren langs tot in het decolleté werd gedragen. Of bij brutale beige lakleren laarzen tot op de dij met gouden hak en brede contrastbies over de schacht.
Ook een paar Chanelkunstschaatsen, inclusief de ijzers geheel in goud, kon op verbaasde en begerige blikken rekenen.
'Coco'
Echte bewondering werd gereserveerd voor met strikken versierde kleine zwarte jurkjes. 'La petite robe noire' is een vinding van Gabriele ‘Coco’ Chanel uit de jaren twintig die nu op tal van catwalks weer meeloopt. De Engels sprekende modemensen hebben The Little Black Dress zich zo eigen gemaakt dat ze in teksten vaak de afkorting LBD gebruiken.
Eveneens bewonderingwaardig vond ik de wijze waarop Chanel zich niet verloor in al te veel opzichtige luxe, maar met jeans, buttons en een vrolijke mix van kleuren en opvallende dessins probeerde om het geheel jeugdig en 'straatwaardig' te maken. Nou ja, voor de P.C. Hooftstraat, in ieder geval.
Dat kan ook komen omdat ik bijna aan het eind van alle modeweken uitgekeken raak op al die oude Hollywood-avondjurken in glimsatijn. Lagerfeld durfde het aan een simpele lange rok te combineren met een trui met sierlijke stolakraag. Gebreid in stevige steken. Hij vergat bewust het achterpand. Een Gore-grapje?