door
Administrator
26 mrt 2007
Ella Vogelaar gaat geld uitgeven om wijken op te knappen. De vraag is echter of het aan de wijken ligt of aan de mensen die er wonen
Syp Wynia
Minister Ella Vogelaar gaat over woningen, wijken en integratie. Samen met zeven andere ministers, een reeks van gemeentebesturen en een rij van andere instanties wil zij van de veertig ergste wijken van Nederland prachtwijken maken.
Gisteren is ze alvast in zo’n Rotterdamse wijk gaan slapen, vandaag praat ze in Rotterdam en binnenkort in Utrecht en Den Haag. De probleemwijken zijn geselecteerd op hoge werkloosheid, laag inkomen, veel schoolverzuim, onveiligheid en ‘eenzijdige samenstelling’.
Dat laatste is een omzwachteld signaal, waarmee wordt aangegeven dat een hoog percentage allochtonen de kans heeft vergroot dat een wijk in aanmerking kwam om van probleemwijk een toekomstige prachtwijk te worden.
Er kan natuurlijk niet zoveel tegen zijn om te pogen de minst aangename wijken van Nederland om te toveren in plaatsen waar het heerlijk toeven is.
De vraag is echter of het aan de wijken ligt of aan de mensen die er wonen en of de probleemwijken niet de ultieme illustratie zijn van verkeerd beleid. En of het nieuwste Vogelaar-beleid niet gewoon een voortzetting is van dat slechte beleid.
Alleen al de portefeuille van minister Vogelaar (Wonen en Integratie) suggereert dat integratie van allochtonen een kwestie is van de juiste huizen en de juiste woonomgeving.
De mislukte integratie is echter in de eerste plaats het gevolg van de voortgaande immigratie van vaak kansloze immigranten, die bij gebrek aan opleiding en kennis van land en taal genoegen moeten nemen met een beperkt inkomen, maar in de praktijk vaak een uitkering krijgen. De onveiligheid in de buurten is weer sterk vergroot door gedogen en niet-handhaven.
Het kabinet-Balkenende zou de perspectiefloze immigratie, het niet-werken en het overheidsfalen bij de misdaadbestrijding moeten aanpakken, in plaats van het te zoeken in geld uitgeven voor slopen, herbouwen en het peperduur oppoetsen van wijken die vaak nog maar enkele tientallen jaren oud zijn.
Alsof de bakstenen het hebben gedaan.