Als enige Beneluxer mocht John de Greef de speciale Chanel-show in Sjanghai bij wonen. Hij blogt over de opmerkelijke rijkdom aan kapitaal en fantasie achter dit enorme event.
Het stof van de beroemde Bund geheel in verbouwing voor de wereld-expo in 2010 en de mist waaiden weg, een volle maan verscheen boven de fel verlichte skyline van Sjanghai. De ideale setting voor ontwerper Karl Lagerfeld om met een zeer luxe show donderdag 3 december China en modemerk Chanel nog inniger samen te brengen. Een onwerkelijk, kostbaar event op een tijdelijk, in de rivier Huangpu drijvend theater ter ere van een kanjer van een nieuwe Chanelzaak in Sjanghai. Maar vooral ter ere van het mooiste handwerk uit traditionele Parijse couture-ateliers, geadopteerd door huize Chanel.
Wat is waarheid?
De persconferentie in Sjanghai waarbij ontwerper Karl Lagerfeld zijn nieuwste Métiers d'Art-Chanel-collectie geïnspireerd op Sjanghai zou toelichten, ging zeker anderhalf uur te laat van start in het gloednieuwe Peninsula-hotel dat ook onderdak biedt aan de fris geopende Chanel-zaak.
Graag geduld: Karl, de creatieveling van huize Chanel, zat vast in de file, zo werd gemeld. Karl zelf meende, eindelijk gearriveerd, maar direct op drift, dat hij het gewoon te druk had met de laatste doorpas van de show-kleding ergens in het hotel en daarom te laat was. Niks file. Wat was waar?
Dun en duur
Ach, als we de vlotpratende Lagerfeld moeten geloven, draait het allemaal juist niet om de vervelende realiteit. Zo meldt hij stellig dat zowel hij als Coco Chanel nooit in Sjanghai is geweest. Maar, met behulp van zijn fantasie was dat geen probleem.
Hij wilde liever niets te maken hebben met folklore, want daar waren de Chinezen zelf beter in. Lagerfeld gebruikte een beetje oud Chinees (terracotta-leger en pagodes) en een beetje nieuw Sjanghai ter inspiratie. Verder veel fantasie en veel typische Chanel-elementen. En vooral heel veel handwerk uit de echte Parijse couture-ateliers, zoals van het vermaarde borduurhuis Lesage, enkele jaren geleden van de ondergang gered door Chanel.
Volgens Karl de top van alle schatten uit de modewereld. Allemaal elementen voor zeer prijzige, merendeels met de hand vervaardigde mode en accessoires. Juni 2010 verkrijgbaar over de hele wereld onder de titel Paris-Shanghai. Als alternatief voor de ouderwetse geheel op maat gemaakte kostbare couture. Lagerfeld meende dat rijke dames tegenwoordig allemaal hun geld gebruiken om slank te worden en zonder moeite in de kant-en-klare kleren passen, dus geen maatwerk meer nodig hebben. 'Wie is er nu nog 'rich and fat'?' vroeg hij zich af.
Droombeeld
Omdat Lagerfeld graag het moderne Sjanghai in zijn mode wilde verwerken, liepen de modellen bij de show voor een enorm venster (85 meter lang) dat uitzicht bood op boten en wolkenkrabbers. Een sublieme setting, die circa twintig minuten voor een deel was afgeschermd om als voorafje aan de show een film van Lagerfeld te tonen. Een droom van de oude Coco Chanel waarin ze de hertogin van Windsor, Marlene Dietrich en het Mao-jasje (bijna zo goed als haar emblematische Chanel-jasje) in historische scènes in Sjanghai ontmoet.
Alles met flink veel naïeve ironie gebracht. Het overwegend Chinese publiek moest erg lachen om de westerse acteurs die met behulp van veel eyeliner Aziaten speelden. Lagerfeld had al gewaarschuwd: had niets met racisme maar alles met een vrolijke en artistieke kijk op de de wereld te maken. Madame Butterfly was volgens hem ook bijna nooit Japans. Zo was zijn Paris-Shanghai-collectie ook beslist niet alleen gericht op de Aziatische vrouw.
Opvallende rijkdom
Onder typisch Chinese hoedjes en flinke haardosknotten gingen overwegend zeer slanke kleren over de imposante catwalk, met hier en daar een knipoog naar de jaren zestig . Veel geraffineerde vormen, weelderige, maar niet protserige decoraties, fabelachtige sieraden, opvallende materialen en doorkijkstoffen die contrasteerden met laarzen tot over de knie en leren leggings met ingewikkelde, uitgeknipte camelia's.
Vooral een collectie die per onderdeel meer overtuigde dan als geheel en die vooral rijkdom uitstraalde. Rijkdom in de zin van kapitaal, maar nog meer van sublieme vakmanschap van de vele, vaardige handen in de door Chanel geadopteerde ateliers, die overigens ook nog altijd voor andere modehuizen mogen werken.
En omdat Lagerfeld ook graag heren in Chanel-kleren ziet, mochten er ook wat mannen in de luxe Chanel-show meelopen.