Na New York en Milaan blogt John de Greef nu over de modeshows in Parijs. Hoe ziet de nieuwe vrouwenmode voor winter 2009/10 er ondanks en dankzij de wereldwijde economische crisis uit?
Paris ziet het voor het najaar vooral zwart en duister in. Donker maar wel erg sierlijk. Maar opvallend veel rood van bloed en rozen stookte vrijdag de shows vurig en hoopvol op.
De Thalys uit, snel naar het hotel voor een kilo papieren uitnodigingen (zonder veel inspiratie gemaakt, behalve die van Gaultier waar een zwarte netkous omheen is gespannen) en de shows tegemoet.
Waarom wordt je reis in die comfortabele Thalys-trein voortdurend begeleid door keiharde omroepberichten in vier talen? En waarom bij Dior bijna een uur naar een knerpend zenuwvioolgeluid voor de show moeten luisteren?
Gekte voorbij
De audio-marteling werd vergoed met visueel genot. Het gouden decor was al erg attractief, het toonde lelietjes van dalen. De bloemen die in 1957 de doodskist van meneer Dior overdekte. Bij vorige shows, waarbij ontwerper John Galliano met veel spektakel de meest krankzinnige kleren toonde voor huize Dior, werd vaker geschreven dat Christian Dior zich in zijn graf moest draaien. Een vreselijke uitdrukking eigenlijk.
Nu alle rust is hersteld. Galliano is de gekte voorbij. En eigenlijk is dat jammer. Keek je vroeger met verwondering (geweldig! Maar wie trekt dat nou aan?), nu denk je bij veel voorstellen op de catwalk: echt iets voor de Franse presidentsvrouwe Carla op staatsbezoek.
Mooi Michelin-vrouwtje
Op het podium 44 pruilmondjes en strakke jaren twintig kapsels. Gelukkig blijft haar en make-up nog wel vervreemdend. Daaronder een en al oriëntaalse pracht en sierlijkheid, voor een deel geïnspireerd op het oude Perzië.
Ruime, elegante kleren van het kaliber dat zó de luxe Dior-winkel in kan. De idioterie van Galliano lijkt verbannen. Hij kwam nu bij de finale ook zonder bodyguards op. Erg mooi waren wijduitstaande, maar wel slank gevormde jurken, geheel opgebouwd uit strakke horizontale ruches, als een stelsel van ringen in stof. Een soort slank, maar welgevormd Michelin-vrouwtje. De jurk was zo geslaagd dat hij in zwart en rood mocht meelopen.
Pamela gemist
Gewapend met maar liefst twee kaarten (type: standing – dus armoedige staanplaats waarmee je pas als laatste naar binnen mag) meer dan een veertig minuten buiten bij Place Vendôme gewacht bij het gekkenhuis van Vivienne Westwood.
Toen er na die tijd nog geen zicht op toegang was, maar afgereisd naar de zuidoost punt van Parijs voor de Lanvin-show. Jammer. Daardoor wel Pamela Anderson gemist. Zij is dit jaar het huismodel van Westwood. Ze heeft verklaard dat je in tijden van crisis je T-shirt ook eens achterstevoren kunt dragen.
Binnenstebuiten Hollywood-jurk
Bij lanvin gingen de modellen onder een poort van donkerode rozen. Verder geen afleidende decoratie in de oude hal met natgespoten versleten vloer. Alle aandacht voor de ontwerpen. De kans dat Lanvin-ontwerper Alber Elbaz daarmee vast dreigt te lopen in zijn eigen succes van sierlijk gedrapeerde, volumineuze jurkjes werd door deze show ontkracht.
Met zwaardere materialen en donkere kleuren (veel zwart, maar ook bloedrood en een soort vuile champagne-tint) drapeerde hij jurken, rokjes en tops. Ter demonstratie van zijn kunnen deed hij het af en toe ook in de lichtste tule. Alles een logisch, maar vooral erg mooi en interessant vervolg op zijn vorige collecties. Voor commerciële redenen voegde Elbaz hier en daar ook flink wat glitter en bont toe. Maar het mooiste waren zijn ontwerpen waarbij opvallende naden en zomen naar buiten toe gekeerd waren. Een satijnen gestroomlijnde Hollywood-jurk leek binnenstebuiten aangetrokken.
Vlammende finale
Ook Yohji Yamamoto besloot met zijn sobere, maar elegante lange jassen en enkellange rokken en jurken de indruk te wekken dat de draagsters de kleding verkeerd om aan hadden getrokken.
Hij verlengde zwarte mannenjasjes tot imposante gewaden, maakte ze extra interessant met asymmetrische draperieën en onverwacht diepe splitten.
Samen met mode- maar vooral schoenmaker Ferragamo heeft hij platte knalrode laarsjes ontworpen. Hij combineerde ze opvallend met zijn donkere kleren. Maar daarmee was het niet gedaan met de kleur rood. Als een hoopvolle ode aan vurige levendigheid toonde Yamamoto opvallend veel knalrode outfits. Bij de finale mochten vijf geheel in het rood gestoken meisjes een gestileerd vreugde dansje maken. Er gloort hoop?