Na New York, Londen en Milaan is nu Parijs de modestad waar ontwerpers hun visie geven op de zomermode 2011. John de Greef blogt erover.
Ze stond onherkenbaar stil in het veelkleurige licht toen het doek openging. Als een te volle godin van het onfeilbare geloof in een te goed leven. En daarna liet ze haar vlees en vet trillen en lillen op de catwalk. Trok haar fijne ordi-muil flink open en stak haar tong te ver uit terwijl ze alle cliché-modelstandjes aannam die geen model ooit laat zien. Beth Ditto. Ze opende en sloot de show van Jean-Paul Gaultier. Het begin verrassend, het eind fenomenaal. Ze smeet de microfoon weg en zong a capella steeds wisselend een deel van het publiek ‘River Deep, Mountain High’ toe. Dik (een enkeling) en erg dun (de kritische massa) klapten haar hartelijk toe. Tikje opgelucht dat ze het stage-diven sinds een van haar laatste modeoptreden heeft afgeleerd? Een modieus Glee-moment.
Geen dikke discussie
Gaultier heeft al sinds de eindjaren zeventig allerlei formaten modellen op zijn shows mee laten lopen en al heel wat dikkerdjes in de kleren gestoken. In de schaduw van Ditto gingen nu twee flink volle modellen mee over de catwalk. De uitnodiging was een 3D-opname van twee volle blote vrouwentorso's, een met de titel XXL, een verfrommelde met XXS. Met bijgesloten papieren brilletje (een rood en een blauw plastic glas) kregen de rondingen extra diepte, maar verder leek de show geen excuus om de discussie over 'mager-is-mooier-in-de-mode-maar-boller-is-beter' op te rakelen.
Gulle Gaultier
Met het brilletje-op waren de vele sjaaldessins met bewust verschoven print op de catwalk ook in diepte te genieten op jumpsuits en pakken. Genoeg speciale effecten? Niet voor Gaultier. Die gooide er flink veel Nina Hagen via het geluidsysteem tegenaan, zwarte punkpruikjes op de hoofden en veel rock-'n'-roll-pakken, fantasiepanty’s, korsetten en borststukken.
Kortom het bekende gulle Gaultier-ratjetoe waar de modewereld door hem al meer dan 30 op getrakteerd wordt. Met tussen de rijke overdaad veel plissé. Zelfs trenchcoats waren geheel uitgevoerd in die geplooide stof. Door alle drukte vergeet je soms hoeveel moois de toch geniale Gaultier ook in huis heeft.
Duizend dwarse strepen
Gaultier vergat bij zijn show zijn 'iconische' Bretonse streeptruien niet. Hij liet zijn dwarse marinestrepen nu ook afzakken tot extra wijde broeken met verlaagd kruis waar dikke en dunne meiden een stevig derrière in kregen.
De Japanse ontwerper Junya Watanabe had dezelfde dag ook zin in zee. Zijn show was een enorme ode aan het overbekende nautische thema, maar met zijn avant-gardistische kijk werd al dat kapiteinsblauw en de duizenden dwarse marineblauwe strepen over wit weer verrassend nieuw. Kronkelige, gedrapeerde vormen leken soms wat vreemd, maar dat kwam vooral door de consequente dracht van een wit gazen ballon over het hoofd met daarop een stukje kleurige pruik en stom strohoedje. Niet naar kijken! Maar wel opletten hoe al die op het eerste gezicht eigenaardige ontwerpen eigenlijk hoogst plezierige kleren zijn. Geen wonder dat Michelle Obama ook Watanabe draagt.
Ode aan de vrouwelijke vorm
Ik ben blij dat wij dit jaar al een interview met Haider Ackermann gepubliceerd hebben (ook te lezen in de uitgave: “Modemakers”). Want als ik zie hoe enthousiast Cathy Horyn van the New York Times nu klapte, denk ik dat de internationale aandacht zo groot wordt, dat we Haider Ackermann niet makkelijk meer te spreken zouden krijgen.
Die aandacht is geheel terecht. Ackermann brengt letterlijk een gaaf beeld van een nieuwe glamour in de mode. Zijn gedrapeerde schoonheden op de catwalk brengen een sereniteit die ontroert. Dit maal met bijzonder veel, werkelijk beeldig bloot aan alle zijden, tussen ingewikkeld, asymmetrisch gedrapeerde kledingsvormen. Ingewikkeld, maar ook zo doeltreffend eenvoudig: de meest eigentijdse ode aan de vrouwelijke vorm.
Vuurwerk en voelen
Hier en daar herinnerde de presentatie sterk aan de sfeervolle mannen- en vrouwenshow die Ackermann deze zomer in Florence gaf waarin hij ook Aziatisch spiegeltjesborduurwerk in donkergeverfde tonen liet zien en veel op karate/pyjama-pakken met obi-strikken geïnspireerde kledingsvormen. Hij voegde daar nu prachtige vuurwerk aan toe met vlammend rood-, smaragd-, ultramarijn- en petrol-tinten en wapperende plissérokken. Samen met ‘Love me Tender’ van Elvis als soundtrack, was de emotie en de appreciatie in de zaal. Ackermann heeft een nieuwe standaard voor schoonheid gezet.