New York Fashion Week is van start gegaan. John de Greef blogt er over de modeshows voor winter 2010/11. Na New York zijn de volgende weken de vrouwenmodeshows in Milaan en Parijs het onderwerp van deze blog.
Wrang. Er is een kleine stormloop op de kleding en accessoires van de vorige week zo jammerlijk overleden Alexander McQueen. Er zit brood in zijn dood. Nou ja, voorlopig… Er wordt in de modevakpers gespeculeerd hoe het nu verder moet met huize McQueen. Alexander wordt, o zo terecht, als een uniek talent gezien. Een originele ontwerper met zo hoogst persoonlijk gevoel voor gekte, angstaanjagende inspiratie als dood en verderf én perfect kleermakerswerk, dat opvolging erg moeilijk wordt. Te vroeg om te speculeren, maar het is inderdaad niet makkelijk om zo oorspronkelijk talent met succes op te volgen.
Zo is modehuis Moschino na de dood van Franco Moschino ook nooit meer de creatieve wieg van verrukkelijke vondsten geworden, maar blijven steken in opgewarmde gekkigheden waar Franco zich allang voor zou hebben dood geschaamd. De presentatie van de jonge jeans-McQueen-lijn hier in New York is afgezegd. De collectie voor de show in Parijs over twee weken schijnt klaar te zijn. The show must go on? Dan graag als waardig eerbetoon aan een gruwelijk goed talent.
Modern en sexy
Bij Calvin Klein hebben ze dat opvolgprobleem goed opgelost. Was ook niet zo moeilijk, Klein-himself was meer een marketeer met veel gevoel voor moderne stijl met een extra scheut aantrekkelijke seks voor vrouw en man. Nu de originele Klein afscheid heeft genomen (en nog lacht op weg naar de bank), wordt zijn mannenmode al een tijd ontworpen door Italo Zucchelli, die dat verdienstelijk doet. Zucchelli’s mode gaat verder dan de promotie van populaire Calvin Klein underwear, jeans, parfums en zonnebrillen, maar 'modern & sexy' blijft ook bij hem, het sleutelbegrip.
Gestroomlijnd
De link met het ondergoed werd bij de Calvin Klein-show wel gelegd. Door enkelen van de nieuwe ondergoedmodellen annex stars, zoals de blonde Twilight-acteur Kellan Lutz, frontrow uit te nodigen. En door extra strakke, gestroomlijnde broeken waar nog maar net een huidstrakke onderbroek onder paste. Daarboven gingen slanke jasjes en dito korte jacks. En enkele juist overdreven ruime en extra lange mantels. Grote raglanschouders en zwierende panden tot over de kuiten. Het palet van de collectie was duister of lichter, maar bewust kleurloos grijs en zwart met hier en daar wat vaag bruin.
Het accent lag of de verwerkte materialen met veel harde glans, kreukelige glim- en opvallend veel moiré-effecten. (Moiré is bekend van de vlammende doodskistenzijde en van die interferentie-rasters, die vroeger ruitjasjes op tv onmogelijk maakten). Hier en daar deed de kleding aan de eveneens gestroomlijnde Thierry Mugler- en Claude Montana-mode uit de jaren tachtig denken, maar dan nu moedwillig kleurloos.
Meisjes op leeftijd
Het leuke aan de shows in New York is de sterke afwisseling. Direct naar de industriële mannencollectie van Calvin Klein was Diane Von Furstenberg aan de beurt met haar eeuwig vrouwelijke vrouwenmode. ‘I always wanted to live a man's life in a woman's body' schreef deze koningin van de vlotte jurkjes, die haar loopbaan startte door ooit een echte prins Von Furstenberg te trouwen en te scheiden, in haar persbericht. Zou daar haar kracht schuilen? Om met zulke simpele, frivole, soms sexy jurkjes (deden erg aan Ungaro-draperietjes van een kwart eeuw geleden denken) zoveel succes te hebben? Als mannelijk accent gingen er wat colbertjes en grote gebreide vesten over de zwierige mini-jurkjes. Niks nieuws, maar alles bijeen prettige, fleurige kleren voor dunne meisjes op leeftijd.
Zware Duckstad-jongens
Yamamoto denkt te weten wie de sterke sekse is. Net voor de finale van zijn gemengde Y3-show ging hij speels (en slecht acterend) op de vuist met een mannelijk gemaskerd model. Hij won met enkele nep karateslagen, maar werd door een frêle modelmeisje zogenaamd knock-out gemept. Gezien zijn leeftijd, 66, viel hij lenig achterover en veerde voor het applaus weer kranig op.
Bij zijn Y3-mode, consequent opgesierd met de drie 'iconische' Adidas-strepen, kwamen juist de
mannen het best uit de strijd als het ging om vernieuwing. Veel grote parka's en extra ruime jassen en grote sjaals. Soms over zeer wijde korte broeken of over aantrekkelijk grove sweatpants. De meisjes gingen in gedrapeerde jasjes over zeer wijde rokken. Veel duister getint en erg jaren tachtig-mode, die de toen jonge Yamamoto met succes mee vorm gaf. Typisch '80s was ook het Sing-sing-thema: maskers op de modellen en dwarse strepen op truien en sjaals. Beetje de zware jongens uit Duckstad, maar slanker. Alleszins vermakelijk. Maar ook iets te makkelijke mode met kreten als 60 years of love = 60 years in prison.