Na New York, Londen en Milaan is nu Parijs de modestad waar ontwerpers hun visie geven op de wintermode 2010/11. John de Greef blogt erover.
Dries Van Noten opende de lange, erg lange modeweek in Parijs met zo fabelachtig goede en vooral zo interessante show, dat het nog erg moeilijk wordt voor andere ontwerpers om datzelfde niveau te evenaren. Laat staan te overtreffen. Zo was de Rochas-presentatie, die direct volgde, beslist een heerlijke ode aan de mode uit de vroege jaren zestig. Maar in de schaduw van de zo sterk stralende ster-Van Noten, bleek de door Marco Zanini ontworpen Rochas-collectie toch een minder gezaghebbende teken aan het firmament.
Kwart eeuw al jong talent
Moet zeggen dat de klacht, dat het aantal modedagen in Milaan dit maal te sterk gekrompen was, niet mijn klacht was. In vier krappe dagen heb ik genoeg gezien aan kleren en schoenen (de laatste in aparte presentaties, verdeeld over de gehele stad). Als er nou een bataljon aan nieuw talent stond te trappelen om zijn visie te tonen op modevormgeving. Niks daarvan in Milaan. De ingedikte kalender toonde alleen maar oude namen. Met enige fantasie zijn de shows van Prada en Dolce & Gabbana relatief de 'jongste' presentaties, omdat hun designernamen als laatste zijn toegevoegd aan de lijst van de doorgewinterde Armani’s en Versace’s. En dan te denken dat Dolce & Gabbana ook al weer een kwart eeuw een modehuis vormen.
Slecht georganiseerde modekaravaan
Irritant is het wel dat het inklinken van de agenda op verzoek van vooral de Amerikaanse Vogue (lees: onder dwang van de ongenaakbare Anna Wintour) heeft plaats gehad. Het machtige medium dat er geen enkel bezwaar tegen heeft dat de New York Fashion Week niet eens in een normale week van zeven dagen past. Ik heb al vaker de hele modekaravaan van journalisten en inkopers die de shows volgen het slechts georganiseerde circus ter wereld genoemd. Dat wordt onderschreven in Parijs waar de modeweek bijna anderhalve week duurt. Gek dat Wintour daar niet ingrijpt.
Huilen en genieten
In Milaan had de grootste finale van dozijnen getailleerde zwarte jasjes bij Dolce & Gabbana volgens vele bronnen tranen in de ogen laten wellen bij het verwende publiek. Geen gehuil bij Van Noten in Parijs, maar eigenlijk nog meer overrompelende schoonheid, zonder massale effecten. Optimaal genieten voor de echte liefhebber van subtiele esthetiek.
Ook hier getailleerde jasjes, ‘fitted’ als couture-exemplaren uit de jaren vijftig. In camel, zwart of in gedessineerde blauwige stof waarbij verf gedeeltelijk bloemen overdekte. Perfect gebeeldhouwd met wijd uitstaande schootjes, of met plooien in de taille, die de verleidelijke vorm in het jasje leken te kneden. Gedragen op broeken die met ritsen op de kuit smaller waren gemaakt of ruime rokken. In de combinatie met rok tekende zich al het New Look-silhouet af. Dat herhaalde Van Noten nog een paar keer in beeldschone jaren vijftig jurken in duistere bloemvlekdessins, nostalgisch maar ook verrassend nieuw.
Geassembleerde elegantie
Het grote talent van Van Noten schuilt in de wijze waarop hij diverse tendensen van nu samen laat vloeien, zonder dat het er geforceerd uitziet.
Gevoel voor nostalgie, vintage, sportkleding, glamour en voor volwassen vrouwelijke schoonheid (gepresenteerd zonder een spoortje van make-up, slechts af en toe ging er een zonnebril op). Hij weet al die aspecten, zelfs allemaal, in één outfit te bundelen. Jassen in doffe wol en duistere tweed met contrasterend glanzend rugpand of mouwen geborduurd met zilverwerk, gedragen op een olijfgroene baggy broek of een wijde rok die het onderstuk van een oude trenchcoat lijkt.
Geassembleerde elegantie, klassiek en uiterst modern. Een samengaan van ernstige militaire inspiratie met de fun van de mode uit de fifties.
Broekpak en getoupeerd haar
Rochas, enkele jaren geleden abrupt gestopt met modeshows omdat eigenaar Procter & Gamble geurtjes dacht te verkopen zonder aan de naam te werken, is weer terug. En stevig. Ontwerper Marco Zanini kwam met een ode aan de vroege jaren zestig. Denk aan Nancy Sinatra, Bobbie Gentry en Goldie Hawn, maar dan met rommelig getoupeerde haardossen. Daaronder broekpakken, rechte tunieken, mini-jurkjes, overgooiers, stevige doubleface-materialen met doorgestikte naden, bolle cocktaildresses, decolletés van voren en op de rug, keurige korte mouwtjes en lange puntkragen. Bekend terrein, maar met het heldere coloriet van Zanini, waarbij azuurblauw en helder zeegroen prachtig botsten, zeker een aanwinst voor de mode.