door
John de Greef
9 jul 2010
Neem nooit de eerste borrel! Dat schijnt het advies te zijn aan verslaafde drinkers die geen roes meer wensen. Nou, pas ook op met de expo van Inez van lamsweerde & Vinoodh Matadin in Foam. Eerste beeld, tweede beeld…. voor je het weet slaat de grote dorst toe, want je kunt de derde, vierde en alle volgende foto’s niet weerstaan.
Graag van kelder tot zolder
Beeldend bezopen maar visueel nog niet verzopen, stond ik na al het kijken en laten indringen van de fotobeelden buiten een beetje tollend op de Amsterdamse gracht bij Foam. Ik had best zin in nog enkele zalen vol prikkelende mode/kunst-fotografie van Inez & Vinoodh. Wat een verrukkelijke tentoonstelling. Voor mij hadden ze van kelder tot zolder het hele museum mogen volhangen met het werk van dit getalenteerde duo.
Erotische natuur
Nu moet de ruimte in het fotomuseum gedeeld worden met de oude foto’s van Karl Blossfeldt en de fantasiebeelden van Simon Wald-Lasowski. Vooral de beelden van Blossfeldt (hoe serieus erotisch is de natuur?) zijn zeker waard om bekeken te worden, maar niet als je net in de fascinerende wereld van Inez en Vinoodh bent gedoken. De indeling van het museum zorgt er voor dat je plots van de ene tentoonstelling in de andere stapt. Nogal ontnuchterend.
Eigenaardige smaak
Juist de wijze waarop de Inez & Vinoodh-expo (getiteld ‘Pretty Much Everything Else’) is vormgegeven houdt je gekluisterd. Groot naast klein, ouder werk naast recent, beroemd naast onbekend. Een doolhof zonder dwingende thematiek, maar slechts de verbluffende esthetiek van het Nederlandse duo dat een hoogst eigenaardige en veelzijdige smaak heeft die naar meer smaakt. Gelukkig hebben ze de beste internationale opdrachtgevers en werken ze met zo veel energie dat bijna alle goede modebladen veel van hun allernieuwste werk tonen.
Manipulatie met mond
Kijken naar de echte prints in Foam is toch een andere sensatie dan bladeren door een magazine. Eindelijk ook eens heel goed gekeken naar de foto van Wendy uit 1993. Een beeld (ooit hingen hele steden er mee vol als poster van de cover van het ter ziele gegaan BLVD magazine) dat vreemd verontrust.
Een roodharig meisje in roze badpakje waarbij de lachende kindermond een compleet volwassen gebit toont. Een manipulatie die je niet onberoerd laat. Zo close-up zie je de gemaakte werkelijkheid veel beter. Maar je krijgt geen vat op de schoonheid. Precies wat kunst hoort te doen.