Na New York en Milaan blogt John de Greef nu vanuit Parijs over de modeshows en de nieuwe zomercollecties 2012 voor vrouwen.
Ongekende hitte in oktober maakt het bezoek aan de modeshows in Parijs een zeer prettige, maar ook erg plakkerige aangelegenheid. Ook jammer voor al die hooggehakte redactrices en inkoopsters die met koffers vol nieuwe winterkleren de show hadden willen stelen. Nu weten ze zich met een enkel zomerjurkje al te warm aangekleed. De zwoele zaterdagavond viel samen met Nuit Blanche, een 'Museumnacht' waardoor metro's overvol raken, straten en parken verstopt en de hele nacht extreem veel herrie wordt gemaakt. Zondagmorgen stonken de straten naar pis en kots.
Maar Molière, althans zijn zeer hoge beeltenis om de hoek van mijn hotel, droeg een pilon als hoedje en had een lege wijnfles in zijn hand. Soms zijn oude zaken wel leuk in een fris daglicht.
Pony en paardenstaart
Dat Hermès een oude, vertrouwde zadelmaker is, bleek weer eens uit de vele pony's en paardenstaarten voor- en achterop de modelhoofden. Dat Hermès de maker is van de meest verfijnde luxe bleek uit de perfecte verwerking van vooral leer en ook kostbare zijde en ajour-borduurwerk (bekend van tafel- en bedlinnen en Italiaanse vitrage). Dat Hermès ook een label is dat mode wil uitstralen, werd gedemonstreerd met de show zondagmiddag. De algemene tendens van de Parijse modeweek werd er nog eens naar voren gebracht: serene, frisse, soms juist meer kleurige of drukker gedessineerde ontwerpen die ruimer vielen dan voorheen en vooral draagbaar zijn.
Tussen trendy en tuttig
En toch wringt er iets aan deze tweede collectie van ontwerper Christophe Lemaire voor Hermès. In plaats van onderkoelde elegantie, hebben veel kleren iets eigenaardig gedateerds. Ze refereren te veel aan eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, en dan niet aan de meest trendy ontwerpen uit die tijd. Het doet meer denken aan de damesachtige vertalingen zoals toen nogal tuttige modehuizen als Céline (momenteel reuze modieus) en ook Hermès lieten zien voor hun oude clientèle. Deze waren toen in Nederland te koop bij Bobbe Couture in Den Haag of Maison Kuipers te Zeist voor dames van een zekere leeftijd.
Ondergaande zon
Tussen al het fraais en frisse bij Hermès zaten nu ook ouwelijke suède hessen en stewardessblauwe pyjamapakken voor het avondje uit en niet voor bed. Veel oranje/rood-tinten van ondergaande zonnen (en Hermès-verpakkingen). Bedachte pofbroeken tot enkel of kuit en 'Waar blijft mijn kapper?'-hoofddoekjes. En veel Mao-jakjes (dikmakend voor wie dun is en helaas niet afkledend voor wie dik is).
Alles tot in de puntjes vaardig geconstrueerd. En voorzien van de allerbeste handtassen en geslaagde sieraden. Maar de jonge modellen zagen er soms al zo bedaard en tam in uit. Juist omdat er zoveel moois ook langsging, kreeg ik de neiging om de klerenparade te herschikken, het oude en saaie eruit te schudden en het serene te accentueren. En wat meer van die befaamde Hermès-sjaals, verknipt tot moderne kleren waren ook welkom geweest.
Hitte slaat toe
De bombarie die Lemaires voorganger bij Hermès - Jean Paul Gaultier - maakte was ook gedateerd, maar hield je wel altijd klaarwakker. De show van Gaultier zelf, nu op zaterdagavondavond, was beslist niet saai of slaapverwekkend, maar wilde helaas ook niet sprankelen. Hij had onder een paar zaken te lijden die de attentie stevig beïnvloedden. De sauna-hitte bedierf de sfeer. Heerlijk een hittegolf in oktober, maar met honderden opeengepakt op krappe gouden stoeltjes zitten maakt het publiek niet alert aan het eind van de dag.
Daarbij herhaalde Gaultier een oud idee: een presentatie als een imitatie van een couture-show uit de jaren vijftig. Dit was 20 jaar geleden hilarisch, maar nu was de muziekloze parade (aaneengepraat door een Franse weervrouw als ladyspeaker) geen spektakel.
Trippelen en draaien
Gek, juist nu oude couture zo hot is deze modeweek, waren de gemaakte loopjes en eveneens gemaakte grapjes van de moedige meteo-dame niet echt cool. Dit terwijl haar en make-up fantastisch waren gedaan. Het had ook veel te maken met de ontwerpen.
Erg Gaultier, dus al veel gezien, maar dit maal moderner. Trenchcoat als jurk, tatoeage-shirtjes en -broeken, Bretonse streeptruien en veel lingerie-aspecten trippelden en draaiden langs. Per stuk allemaal erg leuk en fijn, maar alles bijeen net niet het materiaal om olijk de draak met couture te steken of om de oude couture te eren.