Na New York en Milaan blogt John de Greef nu vanuit Parijs over de modeshows en de nieuwe zomercollecties 2012 voor vrouwen.
Nam Chanel vorige keer de duizenden bezoekers van de modeshow mee naar een duistere wereld vol vulkanische rook en steenkool, nu was het Grand Palais dinsdagmorgen omgetoverd tot een geheel witte onderzeewereld vol zeepaardjes, vissen en schelpen.
Een kostbaar decor voor een parel van een voornamelijk blanke collectie, die de gehele diversiteit van de nieuwe zomermode liet zien. Van sport tot romantiek, van grafische zwart/wit-lijnen tot wuivend plissé. Tegen de stuwende kracht van Chanel, het modehuis dat zoveel investeert in show en collectie, kan geen ander modehuis op.
Klein houden
Raf Simons is van harte de mooie promotie gegund van modehuis Jil Sander in Milaan naar het Franse maison Yves Saint Laurent (YSL) dat zo stevig geworteld is in de mooiste couture-historie van Parijs. Althans, als alle geruchten die gonzen, kloppen zou Raf Simons daarvoor gevraagd én ook zeker geknipt zijn. Maar maandagavond toonde de huidige Yves Saint Laurent-ontwerper, Stefano Pilati, dat hij wel degelijk capabel is om YSL-mode te ontwerpen die ertoe doet. Ook al was de collectie klein en gedempt van toon: hij maakte indruk.
Nieuwe verkering?
De YSL-avondmode was niet zo verbluffend, op een enkele ranke jumpsuit en wat glitter na nogal gewoontjes. Maar de dagkleding balanceerde prachtig tussen sportief en elegant en chique in en bleef zeer in stijl met het YSL-raamwerk uit het archief. In diepe juweeltinten (die je eerder bij najaar dan voorjaar 2012 zou verwachten), lichte en donkere zeekleuren en met decent 'opgeblazen' volumes. Die ontstonden door extra plooien in stevige zijde óp of een berg van ruches onderaan de rug. Fraai snijwerk. Pilati weet ook naden bijzonder te verwerken door ze in plaats van recht te laten lopen plots te laten afbuigen. En zijn zeer wijde A-lijnjassen waarmee de show van zijn kleine collectie opende, leverden een prima plaatje. Allemaal mooi en goed ingetogen.
Maar, ondanks alle beroemdheden op de frontrow bij de eerste show in het klassieke Hôtel Salomon de Rothschild (ik mocht er bij de latere, tweede opvoering zitten, na het tergend langzame vertrek van de veel geflitste sterren van de eerste showronde), ontbrak er een opgetogen sfeer. De schaduw van naderend ontslag? Terwijl de YSL-shows enkele seizoenen geleden in het Grand Palais nog zulke evenementen waren, waarbij het gevoel werd geleverd dat je bij een hoogst artstieke prestatie aanwezig mocht zijn. Wie weet is de verloving tussen YSL en Pilati inderdaad bijna ten einde. Voor beide partijen zou een nieuwe verkering verfrissend kunnen zijn.
Chanel-duikbrevet
Karl Lagerfeld, de creatieve (bad)meester van modehuis Chanel, liet geen meter van het gigantische Grand Palais onbenut voor het creëren van een spiegelende, witte sprookjes-onderwaterwereld. Megalomaan? Ja, zeker. Maar ook zo leuk en mooi gedaan dat iedere bezoeker, met of zonder duikbrevet, met Chanel koppie onder ging.
Het meest opmerkelijke was, dat de collectie van kleren niet verdronk in alle imposante decorstukken, maar zelfs goed boven kwam drijven. Als een serie ontwerpen die zowel de luchtige zwier van de nieuwe mode als allerlei trend-aspecten (van techno-sport tot romantische plooien, contrastrijke dessins en ruches) uitdroeg. Onder en achter de vele parels in het haar, rond de taille en ook op neusvleugels, wenkbrauwen en aan lippen ging een veelzijdige collectie schuil, die bij zwierige rokjes en jurkjes vaak de knie vrij liet. De modellen waren dan wel mooie zeemeerminnen, hun benen konden ze - in tegestelling tot het sprookje van De Kleine Zeemeermin - ongehinderd gebruiken om op vrij platte schoenen, laarsjes en sandalen door het schelpenzand te stappen.