Na de grote modebeurs Pitti in Florence is moderedacteur John de Greef in Milaan voor de mannenmodeshows voor lente/zomer 2012. Hierna bezoekt hij modestad Parijs om te zien wat de rest van de ontwerpers in petto heeft voor volgend jaar zomer.
Op metrostation Monte Napoleone in Milaan spreidt Rafael Nadal op vele grote posters zijn benen om een witte Emporio Armani-slip te tonen aan de reizigers. Op andere indrukwekkende foto's steekt hij liggend als sportief gevloerd snoepje-van-de-week zijn deels blote billen uit de Armani-jeans omhoog.
Welkom in de stad van de pauwhanen! Waar deze week zomermode 2012 voor mannen over de catwalk gaat. Geen veren? Dan wel kleren om indrukwekkend mee te pronken. Sommige designers zetten daarbij vrij naïeve, maar leuke middelen in: van raffia-werk tot perforator. En sport is gezien Nadal ook nooit weg om kleren te presenteren.
In de zandbak
Niet toevallig staat de grootste Armani-winkel (die deels verbouwd wordt tot een Armani-hotel) met daarbij ook nog een Armani-restaurant, Armani-bloemen- en Armani-bonbons-shop boven dit 'Nadal-van-alle-kanten-in-Armani'-metrostation. Aan de overzijde had Corneliani een bioscoop verbouwd tot tijdelijke Sahara. Het luxe mannenmodemerk wil graag met de grote designers in Milaan meedoen en gaf er een show in een enorme zandbak vol nevel.
Veel luchtig linnen en zelfs zijde, opvallend veel ruime, elegante pakken en safari-jasjes samen met broeken tot de knie. Grijs en bruin zijn de hoofdtinten. Mooi gemaakt en begerenswaardig (zo ook de vele aandachtrekkende tassen) maar de collectie miste toch net de actuele scherpte en steunde te veel op een fraaie, maar bekende revisie van de jaren tachtig die weer hot zijn.
Kleren, die iedere volwassen man graag aan het lijf en in zijn kast wenst, zijn lang niet altijd het juiste materiaal voor een grootse modeshow. Ook niet met zwierige hoed of een sjaal sierlijk à la Lawrence of Arabia om het hoofd gewikkeld.
Kiezels en kreukels
Bij Zegna knerpten de modellen in zeer slanke pakken en combinaties van strakke en korte jasjes boven knielange broeken met hun zolen in een bak vol blanke kiezels als catwalk. Het was te verwachten met dit decor: veel zongebleekte kiezeltinten hier, aangevuld met de lichtste kleuren pistachegroen en ijsblauw. Veel linnen, kreukelig katoen en verassend veel zijde van het aller-lichtste soort. Behalve een kinderachtig en te langdurend schaduwspel vóór de show verder gelukkig geen ingewikkelde accessoires om de lichtgewicht collectie te verfraaien. Was ook niet nodig, de pakken maakten voldoende indruk.
Perforatiedrift
Zonder alle modefirma's in Italië over een kam te scheren, vele luxe labels hebben er de hardnekkige gewoonte zich te speels en te onvolgroeid voor te doen. Zo werd het publiek bij Dolce & Gabbana aangemoedigd om via wifi tweets te leveren die op grote schermen aan weerszijden van de grofgepleisterde kalk-catwalk werden geprojecteerd tussen zwoele fotografie van droge en natte mannenslips en mannenspieren. Dommig en afleidend gedoe. Althans de obligate teksten kaliber: 'oh, wat fijn dat ik hier ben!'
De fotografie op de giga-schermen bracht het thema van de show, voor wie het echt ontging, extra naar voren: via grove vitrage naar mannen kijken. De foto’s waren voor een deel door gaasachtige stof geschoten. Stoffen zo open als een tennisnet of zo driftig geperforeerd als luchtroosters of in fijnere rasters gingen ook op de catwalk als gaas over niet-doorzichtige stoffen.
Broeken, jasjes, truien en zelfs overalls, alles in dubbele lagen. De bovenste laag geheel perforeerd. Hier en daar gaven ze doorkijk op borst, buik of kuit. Veel luchtige, maar soms nogal zwaar bedachte ontwerpen voor de show die we - niet tot mijn verdriet - nooit op straat zullen zien.De krappe jasjes en de wijde broeken met opgerolde pijpen in onvervalste stoer/sensuele Dolce & Gabbana-stijl hopelijk wel. In wit, zwart en de donkerste tint paarse pruim.
Pijpenreinigers
Bij Jil Sander veel ruim zwart. Volgens het persbericht waren de vormen geënt op de jaren zeventig, maar ik zag in de ampele, mooi sobere jasjes, wijde bermuda's en de stevige leren (soms slangenleren) stappers meer de jaren tachtig van de Girbaud's terug. Maar dan fraai bedaard en geupdate met visie. Truien gebreid van kleurige pijpenreinigers-draden (chenille voor de kenners) gingen soms schuil achter doorzichtig plastic. Dat gaf de show een beetje een te bedacht karakter.
Min of meer hetzelfde brei-dessin als print op stijve, dikke zijdenachtige T-shirts was weer verrassend inventief. Gekleurde etuis (formaat iPad) in pythonhuid, die met veel koordjes tussen buik- en borsthoogte werden gehouden, waren misschien wat overgeconstrueerd. Maar als je op straat in Milaan de vele (jonge)mannen onhandig met een iPad-tablet in de hand ziet, misschien wel uiterst vindingrijk.
Winters handwerk
Stel u voor: een ontmoeting tussen een overijverige handwerkjuf uit de jaren vijftig en het sophisticated Burberry. Petten met klep en pluizige pompom, veelkleurige kragen en zelfs bontranden van raffia-materiaal, emblemen geappliqueerd op witte hemden, gehaakte truien, shirts en shorts in wilde Afrikaanse blokprint en van die verschoven ikat-dessins. O ja, en ook nog van die antiek-Egyptische kraagmotieven in geometrische blokjes als een grote ronde kraagversiering op T-shirts ('pectoral' zegt de oud-kostuumkundeleraar in mij spontaan).
Dat allemaal als opvallende onderdelen van een zomercollecties vol winterse kleuren en flinke of verkorte parka's en stevige, wijde regenjassen. De Burberry-show was een avontuurlijk en soms zeer geslaagd experiment. Gelukkig, want het merk leek met de laatste livestream-modeshows met direct bestelopties iets te veel af te glijden naar luxe postorderniveau.
Unieke vlekken
Bij Bottega Veneta veel slanke pakken en gewassen soepele jeans gedeeltelijk met leer verwerkt tot sensuele motorpakken en veel safari-jasjes. Belangrijkste element van de collectie: handbewerkte materialen: kreukels, in elkaar overlopende verfvlekken, grillig geverfde ruiten en artisinale microdessins.
Je vraagt je wel af, wie is die rijke man die deze erg dure, maar ook er bijzonder mooie, maar niet makkelijke kleren koopt? Smaak, durf én geld vormen ten slotte een unieke combinatie. Ach, had ik ze alle drie maar.
Sportief stanswerk
Sport en mode, dat doet het altijd goed. Kijk maar naar Nadal. De Calvin Klein Collection was een frisse en heldere ode aan atletische sportswear uit de jaren tachtig, gedragen door vooral blonde sportjongens met opgeschoren kapsels. Naast nylonzijden trenchcoats en simpele jasjes vooral veel wijde trainingsbroeken en singlets in blanke tinten, ijsblauw en citroengeel/groen.
En ook hier veel (laser)perforatie. Zoals bij witte T-shirts die zo allover geperforeerd waren dat de uitgestanste rondjes er niet uit waren gevallen, maar in de gaatjes bungelden, samen als een rommelig paillettenreliëf. Industrieel technisch en sierlijk.
Fun on the green
Bij Prada mochten we op ijsblauwe piepschuimblokken zitten, keurig verdeeld over een groot groen kunstgrasveld (the green) voor Prada's vrolijke visie op golf. Naast slanke, grijzige prima pakken en combinaties van doublebreasted 6-knoopsjasjes met simpele broeken veel cartooneske figuurtjes en felgekleurde pop-art-bloemen als dessin op baret, bloes of als versiering van heuse golftassen.
Laat het aan Prada over om het laatste restje van het oubollige karakter van de golfsport met heel veel glinsterende sierspijkers op golfjacks, golfshirts, chokers en klassieke stappers weg te slaan. Een hole-in-one-collectie.