Bij Balenciaga breken banken en zwaartekracht

Na New York en Milaan, blogt John de Greef nu vanuit Parijs over de modeshows en de nieuwe zomercollecties 2012 voor vrouwen.

Twee shows, Balenciaga en Ann Demeulemeester, stonden woensdag in het teken van bijzonder vloeiende lijnen en een zwierig lichtgewicht karakter. Licht, maar het ontwerpwerk was serieus aangepakt. Twee verschillende visies: bij Balenciaga brak niet alleen bijna de wet van de zwaartekracht, maar sneuvelden enkele toeschouwerbankjes. Bij Demeulemeester vloeide voile als water.

Staande ovatie
Bankgarantie: bij het trendy en o zó prestigieuze (lees: lastige) modehuis Balenciaga kreeg dat begrip woensdagochtend een geheel nieuwe betekenis. Enkele van de smalle en te lange hoogglansbankjes kraakten en braken onder het niet eens zo forse gewicht van de toeschouwers. Om ongelukken te voorkomen, volgde het verzoek of iedereen staand verder wilde kijken. Staande ovatie was aldus gegarandeerd voor de Balenciaga-collectie van ontwerper Nicolas Ghesquière, die vooral respect verdiende door de wijze waarop hij - hoe ironisch - de zwaartekracht tartte. De extra ruime, geometrische, deels futuristische, deels nostalgische kleding ziet er op de foto’s nogal stijfjes uit, maar golfde prachtig ruim om het lichaam. Zelfs de geplooide shortjes met hoge taille schommelden fraai om de billen en heupen. Een collectie die met al zijn ideeën zeker tot straatniveau zal dalen, ook al lag de inspiratie voor een deel op hoog niveau: namelijk in het archief van de oude haute couture van Christóbal Balenciaga, die zo ook al invloed op de nieuwe collectie van Dries Van Noten had.

Gouden brokstukken
In de mode-industrie wenst niemand zijn mooiste kloffie en op haar hoogste hakken door iets heen te zakken of van wat dan ook te vallen. De gigant van ruwweg twee bij twee, André Leon Talley, gebeurde het ooit bij een verpletterende Gaultier-mannenmodeshow, waarbij model en nu weer Hugo Boss-gezicht Mark van der Loo - zwaar in de feestelijke vrouwenmake-up en gewaagde halve avondjurk- ons allemaal bijna van het gouden stoeltje deed vallen. Maar wij bleven zitten. Talley niet. Hij zat klem tussen chique brokstukken op de grond. Bij Fendi zakte ooit het hele legioen fotografen door de al jaren versleten 'riser', zoals hun gammele verhoging heet. Eentje moest naar het ziekenhuis, de anderen vertrokken beledigd. Ze hadden al zo lang gewaarschuwd.

Terloopse lapjes
Niemand bleef dus zitten bij Balenciaga toen het verzoek kwam om te gaan staan op de glansvloer met hoekig labyrintpatroon. Staand werd er genoten van de Balenciaga-mode in extra large, oversized uitvoering en veel grafische effecten en vaak zo heerlijke flaphoed uit '67. Futurisme en vintage, duidelijke lijnen en een patchwork van terloopse lapjes en stoffen. De Balenciaga-collectie verenigde veel, zelfs een knipoog naar hippiejurken, maar dan van het mooiste soort. Maar het meest opvallende was het soortelijke gewicht van de zijden en katoenen stoffen: ze leken wel rond het lichaam te zweven.

Vloeibare voile
Ann Demeulemeester beheert zorgvuldig haar eigen archief en keert het voordurend om. Haar shows zijn een soort continuüm in haar geheel eigen Demeulemeester-wereld. Soms daardoor voorspelbaar en tegen het saaie aan, andere keren weer betoverend. Ook nu weer veel zwarte, onovertroffen mooie, mannelijke jasjes die vrouwen zo prachtig staan en veel gedrapeerde vormen waarmee Ann het lichaam blootgaf en bedekte. Met de meest soepele, vloeiende - nou, zeg maar bijna vloeibare - voile, die onder en over allerlei kledingstukken ging. Met uitgewassen kleureffecten, met sierlijke kwasten, met sterke contrasten tussen wit en zwart en met complexe gewaden in de tint van mosselvlees. Sensueel, soms streng maar ditmaal absoluut niet saai.