Bij de designers in Parijs marcheert de grote parade van militaire en klassieke mantels mét bontkraag, die begin deze week bij de modeshows in Milaan startte, gewoon door. Samen met veel klassieke pakken vormen ze de aankleding voor een nieuwe vorm van 'powerdressing'. Denk aan de machtbeluste Yuppen in de jaren tachtig en negentig, maar nu gekruid met heimwee naar 1900.
De dragers van de nieuwe wintermode zullen aankomend najaar ongetwijfeld indruk maken met deze keurige, soms krachtige kleren. Maar veel ontwerpers maken een minder sterke impressie. Te veel hetzelfde, te voorspelbaar en te veel dėjà-vu is de kritiek op hun shows.
Gelukkig was Dries Van Noten - vorig jaar nog de aanstichter van de nu breed gevolgde klassieke jassentrend - zo wijs om wat extra 'fun & art' op de catwalk te brengen met kleurige, bijna kinderlijke dessins. En bij Louis Vuitton maakten de klassieke cameljassen met bindceintuur wel hebberig. Maar echt veel sprankelend modenieuws valt helaas niet te melden vanaf de catwalks in Parijs.
Welke afslag?
Acteurs zijn, ook al liepen er afgelopen zondag bij de show van Prada enkele goede mee, slechts matige modellen. Maar modellen zijn vaak nog beroerder als acteurs. Dat bleek weer eens bij de show van Yohji Yamamoto waarbij de catwalk een driedubbel Andreaskruis van zijwegen vormde. De modellen, voor een deel jong, voor een groter deel oud, bijzonder, dikbuikig, kaal of zeer lang- en baardharig of veel van deze dingen tegelijk, speelden erg zichtbaar of ze twijfelden welk catwalkje ze moesten inslaan. De symbolische vergelijking met de ontwerpers ligt voor de hand. Wat moet het worden voor de volgende winter? Welke richting? Nou, volgens het merendeel van de ontwerpers vooral veel van wat we al jaren gezien hebben. Dus weinig opvallend nieuws, vooral veel vertrouwd en klassiek oud. Klinkt als een veilige route. Maar van ontwerpers met wereldfaam (en wereldprijzen) mag je meer visie en lef verwachten.
Kasten vol
Yamamoto was erg ouderwets zichzelf. Met te korte en te wijde broeken, satijnzijden 'Mao-in-pyjama'-pakken en heel veel jacquetjassen en militaire overcoats met hier en daar een grote dandy-strik. Alles een beetje oudgemaakt of, zoals met grove steken afgewerkte dekenjassen, te soepel en weinig vormvast. Erg fijn voor echte Yohji Yamamoto-fans, maar hebben zij inmiddels al niet kasten vol fijne, vormeloze Yamamoto?
Dekentje om of aan
De verwende Louis Vuitton-klant zal ook ongetwijfeld al wat luxe kasjmieren mantels hebben. Maar, ze slijten snel. En de nieuwe, die stylist Kim Jones voor Louis Vuitton creëerde, mogen er zijn: slank, soepel en in heerlijk caramelbruin. Verder bij Louis Vuitton dekenstof met LV-dessin als giga-sjaal of als blouson. Veel mooie grijze en vage power-krijtstrepen, geschoren schaap (er gaan vele schapen over de catwalk) en zeer riante parka's met flinke bontgarnering (er gaat ook veel vos over de catwalk). Voor de Tokyo-liefhebber zijn er kimonobloezen of een riem met heel groot Tokyo erop. En voor de man met heimwee naar vroeger en vooral de jaren '80 de suggestie zijn nek uit te laten scheren tot ver boven zijn oren, wat rest aan haar op de schedel te plakken en een dikke trui in zeer krachtige V-vorm te dragen. Een baret met zilveren pijl erdoor is ook een optie, aldus Louis Vuitton.
Stoere Hollanders
Bij Viktor & Rolf ook veel stevige, soms zeer stevige schouders en stoere jongens in leren broeken en zelfs leren tuinbroeken. Veel robuuste en warme effecten: schapenvachten, warm doorgestikte materialen, een jack (bont) over een mantel (camel), bontmutsen en kragen en elleboogstukken in mouton (chique schaap). Nooit gedacht dat onze toch wat frêle Hollandse modeontwerpers zo stevig en sportief uit de hoek konden komen.
Als show weinig spectaculair, maar wel een presentatie van kleding die een volwassen man draagt. Of hij daarvoor in de winkel speciaal naar Viktor & Rolf zal vragen is de vraag, want zo sterk onderscheidend waren de ontwerpen nu ook weer niet. Maar ach, Viktor & Rolf zijn ook nog geurmakers en bedienen de man eventueel met hun nieuwste eau de toilette, getiteld Spicebomb. Iedere bezoeker kreeg een flacon in de vorm van een granaat.
Brede Hendrik
Jean-Paul Gaultier kon tot vervelens toe van zijn shows zulke overdreven spektakels maken en outfits zo ingewikkeld samenstellen dat je hoopte dat hij het allemaal wat minder heftig zou brengen. Nu hij dat doet, al voor de tweede keer met een wat kale show, krijg je toch stiekem verlangen naar de al te dwaze Gaultier van weleer.
Niks mis met zijn mooie camelmantels, zijn perfecte trenchcoats, maar het moet bij dit enfant terrible op leeftijd ook weer niet te gewoon worden. Gelukkig had hij nog wat baksteenmotieven, plooirokken voor mannen (ook tot de grond) en werkelijk enorme parka's (ook als rok te dragen) die sterk, vooral in mouwloze uitvoering aan de brede Henry of Hendrik de Achtste (van die zes vrouwen) deden denken. En Andrej Pejic, inmiddels bekend van Hema-reclame.
Kunst op kleren
Dries Van Noten wist veel klassieke kleren, waaronder mooie, traditionele jassen en blazers, tassen en instappers toch precies die tegendraadse smaak mee te geven, waardoor je er vaker en langer naar wilt kijken.
Ondermeer door spannende kleurcontrasten, zoals zwart met roestbruin en groen gemengd met blauw en door toevoeging van opvallende, vaak exact geplaatste dessins ontleend aan de kunst van de Nederlandse Job Wouters alias Letman en Gijs Frieling. De Van Noten-show werd gelopen langs een muurschildering die tijdens en na de presentatie nog met extrabrede kwasten werd afgemaakt door de artiesten. Op www.driesvannoten.com is het hele, inspirerende schilderproces voor de tijdelijke decoratie te volgen. Volgend najaar is de kunst ook als kleding te kijk en te koop.