Na zijn bezoek aan de modeweken in New York en Milaan blogt John de Greef nu vanuit Parijs over de modeshows. Daar wordt deze week de vrouwenmode voor zomer 2013 gepresenteerd.
Chanel gaat voor wind- en zonne-energie. Dat toonde het enorme decor voor de Chanelshow van faux-zonnepanelen en een dozijn hoge nep-windmolens (draaiend op Franse elektriciteit, dus voornamelijk uit kerncentrales) in het Grand Palais.
Typisch Chanel's creatieve man, Karl Lagerfeld, om weinig esthetische zaken juist beeldend op de voorgrond te plaatsen als iets fraais.En om, ook al kijkt hij naar alle iconische codes van Chanel uit de historie, vooral de toekomst van de mode en het moderne leven in de gaten te houden.
Karl Lagerfeld kan zijn bevriende collega Hedi Slimane, die met zijn eerste Yves Saint Laurent-show nogal verdwaalde tussen de archiefstukken, heel wat leren over het omgaan met het verleden van een beroemd modehuis.
Maar ja, de 79-jarige Karl delft al 29 jaar Chanel-schatten en moest de eerste jaren ook zijn weg vinden. Hedi begint pas nu in de vrouwenmode.
DNA-parels
Is alles zo mooi wat de krachtcentrale Chanel presenteert? Niet alles. Maar wel altijd interessant! En het geheel werd met zoveel energie en verve op de gigantische runway van zonnepanelen gebracht dat een bizarre vorm of een onvolkomenheid hier en daar, zoals een te nauwe strompeljurk, die echt tot strompelen dwong, of een overdosis enorme plexiglazen hoeden in de hand gedragen, makkelijk over het hoofd te zien zijn.
Zoniet de prachtige massa's parels en glanzende bollen aaneengevlochten als een monotoomgekleurde DNA-kettingmodel. Om hals en pols als een kinetisch kunstobject, maar ook op soberbelijnde kleren genaaid als een rijke decoratie, die de nieuwe, extra ruime volumes iets vertrouwds gaf.
Actiever leven
Tal van typische Chanel-items kregen een geheel nieuw leven. Tweeds waren er in vele felle kleuren of verlijmd met leer tot double face voor ruime jassen.
Naast tweeds werd er mesh (zo open, luchtig materiaal bekend van sportkleding) gebruikt om zowel chic als sportief over te komen. Mesh werd ook gebruikt om er bloemen op te laten bloeien. Lagerfeld strooide met 3D-decoraties in bloemmotief.
Het Chanel-pakje met de kenmerkende biezen werd grondig veranderd, vaak verkort en in nieuwe dimensies en sportiever gepresenteerd.
Ook de historische Chaneltas ging geklemd tussen grote hoepels om te tonen dat alle oude zaken een actiever en energieker leven verdienen.
Verstikkend archief
Het is beslist geen sinecure. Een nieuwe Yves Saint Laurent (YSL)-collectie ontwerpen. Iedereen heeft er een gedachte en zeker een mening over.
Blijf je als een trouwe archivaris te veel in het befaamde oude werk van Saint-Laurent hangen dat zeker inspiratie kan bieden, maar je nieuwe werk ook stoffig kan verstikken. Of ga je met te grote passen voorwaarts, 'fashion forward' zoals dat nu heet en zegt iedereen dat het allemaal niet erg YSL meer is.
De fris aangetreden Hedi Slimane, die de laatste vijf jaar vooral artistiek fotografeerde, maar daarvoor revolutionaire mannenmode maakte voor eerst YSL en daarna Dior Homme, maakte aanvankelijk de indruk er voortvarend tegenaan te gaan.
Hij nam de tijd, sloeg de wintershow over, veranderde de geheiligde YSL-naam (met daaraan verklonken het krachtige YSL-logo) in Saint Laurent Paris en verhuisde het atelier van Parijs naar Los Angeles. En hij deed verder geheimzinnig en uiterst selectief bij het tonen van de Saint Laurent-zomermode 2013.
Na jaren welkom te zijn geweest bij YSL, mocht Elsevier, in tegenstelling tot bij het rivaliserende Dior, niet bij de show zijn. Geen nood, via internet zijn shows ook te volgen. Ook al is het een beetje als kijken naar iets echt leuks achter glas.
Je ziet het duidelijk, maar het echte gevoel of de smaak blijven je onthouden. En zelfs Cathy Horyn, dé New York Times-modecriticus, was blijkbaar niet welkom. Dus ook buitengesloten waren we in goed gezelschap.
Wel jammer dat we niet mochten aanzitten bij alle Slimane-supporters zoals Pierre Bergé (de machtge YSL-weduwnaar), Marc Jacobs (uit het tegenkamp van LVMH), Alber Elbaz (Lanvin) en Diane von Furstenberg (zonder de nieuwe Google-bril) en vele andere beroemdheden.
Uitentreuren déjà vu
Van Hedi Slimane's Saint Laurent-collectie kun je absoluut niet zeggen dat hij nergens op leek. In tegenstelling, er waren veel herkenbare referenties en inspiratiebronnen. Voornamelijk en overduidelijk YSL.
Maar dat waren ook veel referenties die de afgelopen jaren door andere ontwerpers al uitentreuren op de catwalk zijn gebracht. Zoals een herleefde jaren zeventig. Zoals een kort zwart YSL-smokingjasje als onderdeel van een rockchick-outfit met smalle broek(Balmain en Givenchy), flaphoed (Ann Demeulemeester), grote YSL-capes (recent door Gucci nog hergelanceerd) en YSL-safari-tuniek en safari-rok met franje (beide door iedereen al geinterpreteerd). En nog een enkele Dior Homme-herinnering, zoals een bronzen jasje (erg Hedi Slimane).
Naast heel veel obligaat zwart, beetje bruin en kardinaalsrood en nog wat blauwe en groenkleurige YSL-avondjurken in volle jaren 70-stijl bood de collectie vooral veel styling, veel samengestelde outfits, erg veel hoeden en weinig nieuw ontwerpwerk.
Maar de alles bijeen beslist niet onprettige mode kan wel zo de straat op. En zo worden gekopieerd door de Zara's van deze wereld. Want het merendeel was al gekopieerd uit het archief. Met enige behendigheid kan het beeld ook worden samengesteld uit al verkrijgbare kleren, want echt opvallend nieuws ontbrak.
Misschien volgt dat over een half jaar. Naar verluid staat de PPR-holding achter YSL klaar om flink te investeren zodat er snel een miljard euro kan worden opgehaald. Dus we wachten af of Slimane de moderne ontwerper dan zijn kans grijpt. We zijn er dan wel graag bij.