John de Greef blogt vanuit Milaan over de shows van de nieuwe wintermode voor vrouwen.
Dolce & Gabbana voerden de opera, die zij ten beste gaven bij de mannenmodeshows een maand geleden, nog eens op. Maar nu met meer aplomb en nog meer weelde.
De modellen leken op oude adel, die op vlucht voor de revolutie, zich in allerijl had behangen met alle valse familiesieraden, bont, goud en kant, die ze maar konden dragen.
In de haast was wel de diadeem opgegaan, een schitterende broche achterop het hoofd terechtgekomen, fonkelende bellen aan de oren en zware kettingen om de hals, maar bleven de benen soms bloot onder niet meer dan een broekje van kant of een lijfje met ruches.
Het is deze lichte ironie die de tranentrekkende superromantiek van Dolce & Gabanna uiteindelijk niet te zwaar en goed verteerbaar maakt.
Nog meer bloemen
De weelderige boeketten die de enkele hardere en vele zachte bloemblad- en lingeriekleuren van de emotionele afscheidsshow van Raf Simons bij huize Jil Sander zaterdag zo subliem reflecteerden, waren zondag in gedachten nog niet verwelkt.
De collectie, maar vooral de unieke ovatie en de door het verwende publiek afgedwongen 'encore' waardoor de geëmotioneerde Raf nog eens op de catwalk moest komen, hadden veel indruk gemaakt.
Er was een enorme digitale buzz over de stoelendans bij Jil Sander en mogelijk andere modehuizen.
De modewereld gaat meer en meer op die van de voetbal vol kostbare transfers lijken. Tijd voor een kleppen-over-klerenontwerpers-aan-tafel-tv-programma?
Ook bij Dolce & Gabanna waren heel wat bloemen ter versiering van de zaal ingezet. Guirlandes en kroonluchters vol rozen vulden het Dolce & Gabanna-theater (voorheen Metropol in Milaan waar Callas ooit Norma zong en opnam), maar de mode op de catwalk eiste alle aandacht.
Met honderden kilo's goudborduursels, bont, capes en pelerines, wit en zwart kant, complete schilderijtaferelen als print, veel doorkijk-effecten, nepjuwelen en een en al Capodimonte-kitsch/kunst werd zelfs het extra hard galmende Pavarotti's 'O Solo Mio' geheel overstraald.
En een cresendo-finale van een zestigtal modellen sensueel-romantisch in zwart, goud en glitter was de prachtig gespoten slagroom mét glanzende kers op de taart.
Marni is taille kwijt
Marni wordt volop bewonderd door alle stylisten en journalisten, die al een preview hebben gehad van de speciale H&M-collectie, die 8 maart in wereldwijde première gaat. Terecht die Marni-mode voor H&M is bijzonder geslaagd.
Of de nieuwe wintermode van Marni ook zoveel positieve reacties oplevert? De show opende met een steenrode capejas. Capes, hele en halve (pelerines) en variaties op 'cape wordt jas' zijn omnipresent voor winter 2012/13.
Maar, Marni sloeg daarna een eigen weg in, weg van alle hang naar oude romantiek (afgezien van een recht jurkje met een enorme roos als decoratie). Hooguit was er heimwee naar het futurisme van de jaren 60/70 met veel opvallende materialen.
De voorkeur voor een rechte lijn, maar ook heel veel afwisseling in diverse kleren en kleuren (van boter tot jus-bruin) en materialen als lakleer en overdadig bont over en naast elkaar zorgden voor een plomp silhouet, waarbij de taille vaak jammerlijk verloren raakte, ook al probeerden verlaagde ceintuurs hem nog ergens te duiden.
De diverse onderdelen waren beslist de moeite én de mode waard. Marni is echt een goed designlabel. Maar de uitkomst van de som der delen, zoals enorme bontkragen en forse balgzakken, maakte een wat vormeloze, te volle indruk.
Met smaak versierd
Strenge, strakke kapsels met een platte knot, purperduistere lippen en kniehoge brede en platte laarzen of hoger gehakte Mary Jane-schoenen(keurig bandje-over-de-wreef) met een sokje tot op de kuit. En tussen haar en hak veel gestroomlijnde mantelpakjes, rokken tot over de knie en jurken in duistere tinten. Dat klinkt als een recept voor saaiheid.
Maar Tomas Maier weet de collectie van Bottega Veneta met zoveel smaak te versieren en het precies ingetogen genoeg te houden zodat de slanke lijn van zijn ontwerpen fraai domineert.
Met gebloemd velours, met een buideltje van stof op de buik, met korte aangeknipte mouwen, met heel veel gerafelde lapjes als wuivende versiering, soms als een uitgebloeide rode kool rond de heupen, met kuitbroeken en lichte tinten als seringenpaars en cappuccinoroom waarop edelstenen schitteren.
En nergens - zelfs niet bij transparante inzetten - maar een zweem van ordinair of te sexy. Terecht was er flink aplaus voor alweer een excellente Bottega Veneta-collectie.
Boordevol jongensbroekjes
Anti-bontdemonstraties zijn schaars in Italië, waar je tot voor kort nog volop winkels had die zefs lente-bontjassen verkochten en waar Fendi deze week alle huid, haar en veren van een afgeladen Ark van Noach op de catwalk bracht.
Voor de Emporio Armani-show stonden enkel 'Vegan-jongens en -meisjes' (allen op sportschoenen met suede en leer) met mooie witte, maar erg dode konijnen in hun handen. Aaibaar en sneu en ongetwijfeld goed bedoeld. Maar zo actie roept meer vragen dan begrip op.
Binnen bracht Armani inderdaad bont. Zelfs zeer bontgeverfd bont. Maar dat viel nauwelijks op. De modemeester, die ooit de eenvoud predikte, was vol van overdadige effecten. Gelukkig voornamelijk in amethist- en lapis lazuliblauw.
Kent u Gainsborough's boy in blue? Armani is ook dol op hem, maar maakte nu soms een Zwarte Piet van hem. Fluwelen en wollen kniebroeken met brede manchetten gingen over dichte zwarte kousenbenen en onder ruime jurkjes opgebouwd uit vele ruches.
Daarover ook nog jasjes vol volants, giga 3D-bloemen en opvallende appliquaties. Een baret bekroonde de verplicht vrolijk lachende modellen, die ook nog als identiek geklede twee- of meerlingen over de catwalk gingen.
Zelden was Armani in zo overvloedige, romantische bui. Ook hier per onderdeel beter dan het geheel.
Maar, als absolute non-romanticus in de mode, heb ik eigenlijk geen idee of romantiek zich net als een groot blok chocolade in beschaafde stukjes laat breken. Het lijkt me een kwestie van effe doorproppen en smullen en na winter 2012/13 spijt hebben van de overdaad op de heupen.