De grote mannenmodekaravaan van internationale pers en inkopers verwisselde de tropische hitte van Florence en Milaan voor koel Parijs, dat even als Nederland al weken lang geplaagd werd door herfstdepressies.
Maar zie, de eerste presentaties vol blote mannenbenen voor zomer 2013 waren woensdagavond nog niet gelopen of de temperatuur steeg aanzienlijk.
Dat heeft natuurlijk niets te maken met de oude logica van oorzaak en gevolg. Maar, flinke warmte levert wel appreciatie voor de vele pogingen van ontwerpers om de mannenkuit en deels dij in beeld te brengen. Of fijne flodderige joggingbroeken onder keurige blazers te laten dragen, zoals Viktor & Rolf ook toonden. Ontwerpers zijn op zoek naar nieuwe grenzen en gaan geregeld ver in het verwarren en vermengen van correct klassiek en casual sportief en mannelijk en vrouwelijk.
Hoe verschillend het ontbloten van een been kan uitpakken werd woensdagavond gedemonstreerd. Door de mannen die nu het label Mugler mogen doen en de Belgische Raf Simons, die volgende week zijn spannende debut beleeft als de damescouturier voor Christian Dior.
Over the top-tops
Bij Mugler was creatief stilist Nicola Formichetti (die eerst nog zo leuk kon koketteren met de gekke Lady Gaga-samenwerking voor dit uit de sluimer gewekte modehuis) samen met ontwerper Romain Kremer verantwoordelijk voor een weinigzeggende bijdrage aan het modebeeld. Naast enkele klassieke trouwpakken voor mannen met gevoel voor harde glans en rechte lijnen en enkele prima lange zomerjassen die aantoonden dat er wel degelijk kleermakerskunst aanwezig is bij Mugler, waren er veel overdreven constructies.
Flappen die onderuit de korte broek staken als diepe zakken in een te kort afgeknipte jeans waren nog grappig. Maar de vele tops in een overdreven Hollywood-Art-Deco-fabrikaat waren echt 'over the top'. Maar de naam Mugler blijft levend, dus hup! Ook meteen een nieuwe Mugler-geur voor alle bezoekers: Amen Pure Shot.
Vierkante hemden
Een paar uur later leken de korte broeken (met ook nog geraffineerde splitjes op of naast de dij), die Raf Simons bracht, veel redelijker. Dat was te danken aan de wijze waarop Raf klassieke vormen wist te respecteren door er kunstig op te variëren.
Grote vierkante, zeer ruime hemden die bijna een brede tuniek werden, jacks verlengd tot elegante jassen en heel veel perfecte colbertjes met hoog opgesneden revers of geheel kraag- en reversloos. Mouwloze lange hemden waren als canvas voor sierijk geschilderde gezichten gebruikt.
Met de jaren 80 après-punk-kapsels (lange pluizige pluk over een oog), met mille fleurs-dessins (duizend bloemetjes zoals ze nog altijd bloeien op Franse huishoudschorten en oude oma-japons) en al die blote benen (2013 is er het seizoen voor) verwarde Raf Simons misschien de oppervlakkige kijker, maar de goede waarnemer zag een plezierige en creatieve variatie op traditie. Zoals keurige jassen met een rugpand van bloemetjesstof. Traditie blijft slechts levend als er af en toe iemand goed kietelt. Nou, Raf deed dat. Niet te hard, hij spaarde duidelijk zijn energie voor de Dior-première.
Klossende klompen en kardinaalsjurken
Rick Owens heeft vele volgers. De mannenelijke Owens-adepten zijn in het publiek bij de modeshow herkenbaar aan de opgeschoren of zwartlangharige hoofden, de zwarte, lange mouwloze tunieken en de vele, hele en halve zwarte rokvormen al dan niet over zwarte sloeberbroeken. Voor hen bracht de Rick Owens-show nog meer zwarte rokken en vloerlange beige en bruine kardinaalsjurken, alles gepresenteerd op klossende klompen.
Voor mannen die beleefd bedanken om hun benen in één pijp te steken (schijnt wel rustgevend te zijn, mits ruim genoeg) heeft Owens ook meer reguliere broeken tot net boven de enkel. En heel veel jasjes en jassen, type: alternatief-klassiek.
Evenals de jacks en parka's in ster-mozaiek-dessins in beige en grijs beslist geslaagde ontwerpen, maar je moest er bij de show wel veel afleidende zaken voor wegdenken.
De zee op
Bij Louis Vuitton was het bijna ouderwets duidelijk: een fris, nautisch thema overheerste de collectie, afgezien van een paar al te opzettelijke vagebond-looks in jeans- en ruiten-patchwork vol gaten en rafels (Robison Crusoe op LV-eiland?) Ouderwets in de zin dat net als in de jaren tachtig de outfits duidelijk gestyled waren alsof ze zeewaardig moesten zijn. Dus met zwemvesten en zuidwesters en witte matrozenbroek onder blauw T-shirt.
Erg mooie gemaakte double-breasted zakenpakken in marine, superlichtgewicht en lichtgekleurde jasjes en riante parka's bleken beslist modern en ook aan wal goed bruikbaar. De verantwoordelijke voor de Louis Vuitton-mannenmode, Kim Jones, weet hoe hij veel mannen wereldwijd kan plezieren zonder ze een complex modebeeld voor te schotelen.
Verbleekt oranje
Vanuit modieus oogpunt en ik weet zeker ook culinair en literair, verder reikt mijn wijdte niet, hadden wij Nederlanders in 1839 nooit 'ons' België zo makkelijk op moeten geven. De beste designers ter wereld zijn Belgisch! Naast Raf Simons is er Dries Van Noten, Kris Van Assche, Walter Van Beirendonck en vele anderen. Hadden we allemaal Nederlands talent kunnen noemen als onze Willem I niet voor onafhankelijkheid had getekend. Gelukkig hebben we de Nederlanders Viktor & Rolf en Lucas Ossendrijver nog.
Viktor & Rolf maken al jaren een mannencollectie, Monsieur getiteld, waarmee ze de laatste tijd minder karikaturaal, meer realistischer omgaan. Hun presentatie met veel zand-, en opvallend veel verbleekt oranje (hoe actueel) bood veel klassiekers aan het bovenlijf en wat meer casual aankleding aan het onderlijf. Vooral de flodderige, soepele broeken onder meer correcte jasjes oogden aantrekkelijk.
Afgezien van enkele erg strakke, deels verzilverde of wel heel erg versierde pakken (spiegeltjes allover, zoals bij een draaimolenpaard of een Indiaanse sprei) lag de focus op draagbaarheid. Meeste modellen en ook de ontwerpers droegen een rieten cap, gelukkig geen tulband om de Indiase inspiratie (vandaar al dat oranje) nog eens te onderstrepen.
Walter Van Beirendonck bekroonde zijn modellen met een hoed en soms een riante kraag van de Nederlandse kustenaar Folkert de Jong. De focus lag, afgezien van deze uitbundige objecten, ook bij de artistieke Walter op een keurig klassieke bovenkant en een wat ontklede onderkant. Boxershorts brachten kousen met teksten in beeld en klassieke sokophouders.
Zacht leger
Dries Van Noten toonde zich aan het eind van de steeds warmer wordende donderdag de goede gastheer die zijn uitgedroogde gasten ook wat te drinken aanbood. Ondanks heel veel stoere legercamouflage-motieven en legergroenen straalde zijn collectie een aangename, bijna vrouwelijke, vriendelijkheid uit met veel spannende contrasten.
Naast slanke pakken met heerlijk wijde bandplooibroeken toonde hij vele zachte zijdens, transparante truien en voiles. Het spel met correcte bovenkant en flodderige onderzijde wist Van Noten ook om te keren.