Een wit T-shirt mag met alle recht een klassieker genoemd worden, evenals een extra ruime bandplooi-bermuda, maar ook een nauwe broek of een stoere legerparka.
Het hele arsenaal aan traditionele mannenkleding liep vrijdag en het afgelopen weekend over de diverse catwalks bij de ontwerpers in Parijs. Maar wel zo dat er voor zomer 2013 vooral een nieuwe interpretatie van klassiek naar voren kwam.
Behalve bij de hoogbejaarde Pierre Cardin. Hij ging terug naar de toekomst van een halve eeuw geleden.
Kris Van Assche baseerde zijn eigen collectie op de vorm en de eenvoud van een T-shirt en wist witte shirtmouwtjes tot onderdeel van jasjes te maken. Maar hij promootte vooral het ruime, witte korte mouwhemd. Hij ruimde ook plaats in voor beige joggingbroeken en donkere jeans.
Maar met de collectie die Van Assche ontwierp voor Dior Homme maakte hij meer indruk. Veel strikt belijnde jassen, jacks en pakken allemaal afgeleid van een marineblauwe blazer met zilveren knopen.
Zo af en toe kreeg een blazer of trenchcoat een rugpand van doorkijkstof of was een jasje zo luchtig uitgevoerd dat het 'uitgekleed klassiek' genoemd mocht worden, omdat je er dwars doorheen kon kijken.
Kerkelijke kitsch
Lang, erg lang wachten in zware wierookwolken en kerkorgelmuziek werd bij Givenchy beloond met een korte, maar uitermate krachtige show met zo zestig modellen (waaronder enkele meisjes). Allen waren versierd met glitterstenen aan weerzijden van de neusbrug en stapten in een stevig tempo door.
Velen op tot sandalen gereduceerde sneakers met grote gouden kettingen. En met veel voile en fladderende lappen onder klassieke jassen en jasjes in zwart maar ook in stralend roze. Schort- en rokvormen voor mannen blijven ontwerpers en, zo te zien in de gigantische zaal, ook voor een deel van hun publiek uitermate boeiend.
De Italiaan Tisci, de ontwerper van Givenchy, weet in iedere collectie een print te brengen die een gegarandeerde bestseller wordt. Na boze hondenkoppen en tropische papagaaiveren waren nu Heiligen-plaatjes aan de beurt. Met aureool frontaal op de borst geplaatst, soms achter een laagje voile, soms verdeeld over de panden van jack, shirt en das. Kerkelijke kitsch op dure jongenskleren.
Kostbaar schoeisel
Berluti is een gerenommeerd klassiek schoenenmerk (sinds 1895) waar het Franse luxeconglomeraat LVMH een toonaangevend modemerk van wil maken. Investeringfondsen zijn er in ruime mate.
De ‘LVMH-baas’ Arnaud, de rijkste man in Europa en ook wereldwijd niet ver van de absolute top, heeft zijn zoon belast met Berluti. Dus, een van de mooiste Parijse plekjes, de tuin van Palais Royal, was afgehuurd en afgeschermd voor gewone stervelingen.
Voor een leuke presentatie van veel neo-klassiek Berluti-schoenen verstopt in een speciaal aangelegd doolhof en geëtaleerd op de 'Verboden te betreden' gazons. Klassieke schoenen waren in vorm en kleur sterk ‘updated’.
Dat moderniseren lukte nog niet met de uitgebreide modecollectie, die bleef vaak steken in een wat gedateerd Italiaans herenmodeplaatje. Maar ook dat is met de juiste fondsen tot een succes te vormen. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Onthoud vast de naam als u prachtige en dure schoenen aan de voeten wenst: Berluti.
Ossenbloed
De Hermès-show sloot af met een sobere smokingvariatie gedragen op simpele, maar kostbare smokingsschoenen in kroko. Ze stonden model voor de hele collectie: onopvallende eenvoud in de meest luxe uitvoering.
Kleren waar iedere man met gevoel voor kwaliteit zijn kast voor zou leegruimen, afgezien van de wat treurige grijze of donkerblauwe smalle Hermès-dasjes. Hoewel die wel goed pasten bij de lichtgrijze pakken in papierachtig katoen. Broeken lieten de blote enkels vrij.
En veel broeken waren erg krap gekozen, maar brachten daardoor wel wat extra spanning aan het Hermès-beeld, evenals doorkijktruien, parka's en halftransparante jasjes en de erg geliefde tint ossenbloed (een vage bordeauxkleur uit de jaren tachtig)
Lanvin legt lat hoog
Hermès startte de show met enkele pakken in een vale blauwtint die vorig seizoen nog typisch tot het exclusieve Lanvin-arsenaal behoorde. De invloed van Lanvin is groot. De trendsettende Lanvinshow was nu sterk gericht op zwart/wit en fladderende zijde, maar ook op harde techno-glans-effecten.
Sublieme wijde bandplooibroeken die fijn ruim tot over de schoenen uitliepen maakten evenals wijde witte tops een goede indruk. Maar of de vele doses nylon/plastic en glanzende kreukzilver zoveel effect zullen hebben?
Ook al was het legioen aan modellen getooid met krachtig opgeschoren hoofden, waren er talrijke goede elementen te bewonderen (survivalkleding, zeer ruime jassen en bloemdessins) het Lanvin-totaalbeeld was minder alomvattend en in kleur minder gevarieerd als vorige malen. Kortom minder overrompelend. Maar de lat was de laatste seizoenen ook wel erg hoog gelegd door Lanvin zelf.
Geschiedenis
Pierre Cardin wordt in juli negentig! En hij voelde zich nog eens geroepen om zijn futuristische kijk op mannenmode te tonen. Een kijk die Cardin-zelf erg invloedrijk en actueel acht, maar die nauwelijks afweek van zijn modernisme in de jaren zestig.
Helaas, een grotendeels achterhaalde, maar ook amusante blik op de toekomst van een halve eeuw. Inderdaad zie je hier en daar typische elementen van de hoogbejaarde createur terug bij de jongste garde op modeacademies.
Maar zijn eigen show wist hij niet van enig nieuw elan te voorzien. Mouwloze jacks met Mickey Mouse-oren aan de schouders en mallotige tricot-pakjes (vacuüm-strak in het kruis, maar bij de gewrichten voorzien van wijduitstaand ringen) en veel space-inspiratie (tijdperk Spoetnik) toonden aan dat ook modeontwerpers hun houdbaarheidsdatum kunnen passeren.
De show sleepte zich in een traag tempo erg lang voort, maar was ook een interessant geschiedenis-college.
Romanticus Smith
Sir Paul Smith toonde zich dit maal minder rocker, maar meer een klassieke romanticus met sierlijke broeken en veel rozenmotieven op de kleding. Hij had duidelijk zin om de man er kleurig bij te laten lopen in allerlei fruitige tinten.
Maar het geheel werd niet te zacht en te vriendelijk. De zaal en de verhoogde catwalk waren bekleed in een hard operatiezaalgroen. En shirts en smalle broeken toonden röntgen-prints van scharen.