door
John de Greef
16 jul 2012
Amsterdam heeft in modieus opzicht steeds meer allures. Evenals de Via Monte Napoleone in Milaan of de Parijse Rue du Faubourg St-Honorė lijdt, bijvoorbeeld, de Amsterdamse P.C. Hooftstraat (PéCé in shoppers-lingo) aan een voortdurend wisselend winkelaanbod.
En helaas ook aan de daarbij horende eeuwige verbouwingsdrift. Als je er een paar weken niet bent geweest, is er alweer een Burberryfiliaal, blijkt de Amerikaan Michael Kors bijna PéCé-klaar te zijn of ligt de typische jaren tachtig Mexx-tempel tegen de vlakte.
Dagelijks draagbaar
Zaterdagochtend kregen de monobrandstores in de winkelstraat concurrentie van een nieuwe mannenmodewinkel, FOUR gedoopt. Met een indrukwekkende hoeveelheid modelabels van hoog niveau (onder andere Maison Martin Margiela, Jil Sander, Raf Simons en Alexander McQueen).
De opening is te danken aan het stoppen van de jongere lijn D&G, waardoor ook de D&G-winkel (evenals FOUR onderdeel van de Azzurro-winkelgroep) in de PéCé overbodig werd.
Het aangename aan FOUR is - behalve een sober koel interieur, aantrekkelijke hebbedingen als blauwe horloges en gouden camera’s - de riante prijsopbouw. Naast de kostbare designer-labels zijn er ook speciale T-shirts van enkele tientjes te koop. Het accent ligt vooral op dagelijkse draagbaarheid, zonder dat het te alledaags wordt.
Cello en waaiers
En Amsterdam heeft zijn eigen modeweek(je). Als onderdeel van de Amsterdam Fashion Week bracht Sjaak Hullekes zaterdagavond zijn visie op mannenmode zomer 2013 tijdens een matig bezochte show (burgemeester Pauline Krikke kwam wel kijken naar haar Arnhemse ontwerper). Jammer voor wie niet kwam opdagen, want Hullekes is een goed ontwerper die zonder grillig of extreem uit te schieten een eigen dandy modebeeld weet voor te schotelen.
Onder de tonen van live cellomuziek en voor een te lang en daarvoor te saai en slap filmpje van jongens met wapperende waaiers en draaiende parasols, toonde hij een nieuw-klassiek beeld in een aansluitende, soms zelfs strakke snit.
Niet vergezocht
Zoals de projectie al deed vermoeden was er een Aziatische invloed. Maar Hullekes is de man van beheersing en hij wist zijn verre inspiratie te beperken tot enkele judojasjes en ‘Maoïstische’ sluitingen.
De ontwerper is bijzonder behendig om traditionele kleren precies wat slanker en soms spannender toe te snijden, ze te kleuren in intense of juist zeer zachte tinten, maar niet te verdwalen in vergezochte vormvondsten. Hij blijft trouw aan het klassieke jargon, maar dan wel voor mannen met een meer dan gemiddelde dosis ijdelheid.