Vanaf de New York Fashion Week blogt John de Greef over de modeshows voor seizoen zomer 2013. Na New York volgt hij later deze maand de presentaties van de nieuwe vrouwenmodecollecties in Milaan en Parijs.
Mickey Mouse-oren
Met een beetje kwade, of juist goede wil tekenden zich in enkele ronde en harde bh-cups de grote oren van Mickey Mouse af. En sommige schootjes en bustiers refereerden aan de Parijse haute couture van midden afgelopen eeuw. Maar verder was de Calvin Klein Collection een sublieme poging om op een uitgesproken moderne manier kleding te ontwerpen en uit te voeren die niet direct op iets lijkt.
Niet afgekeken
Het waren natuurlijk wel gewoon jassen, jurken en erg geslaagde broekpakken die over de witte catwalk gingen. Maar dan zonder allerlei afkijkwerk in het verleden of inspiraties van ver over de grens.
Wel met een sculpturaal gevoel voor het plooien en constructueren van stugge en soepele materialen rond het lichaam.Voorbeeldig zoals zwaardere double face-stoffen (zwart aan de ene kant, ivoor aan de andere zijde) waren versneden zodat de toeschouwer kon genieten van de geraffineerde constructies.
Ook naden in tarwekleurige, semi-transparante zijde waren aan de binnenzijde zwart geverfd voor een extra grafisch accent.
Warm en luxe bad
De New York Fashion Week is eigenlijk een paar dagen te lang. Maar uitzitten tot het einde levert wel de belevenis van de weelderig luxe Ralph Lauren-show (een ontspannend, warm bad dat niet meer vraagt dan gewoon genieten). En twee 'Modernisten' van hoog niveau: Proenza Schouler en Calvin Klein Collection.
Schrijven over de laatste is een beetje als schrijven over een prachtige zonsondergang. Het wordt snel melodrama over hoe mooi het allemaal was. Extra nadeel van de artistieke Calvin Klein Collection in vergelijking met een mooie in de zee zinkende zon: op foto's ziet het er allemaal veel gewoner en minder opwindend uit.
Zo zullen de effecten van de dubbele lagen van nerf-achtig gaas over zijde of twee gazen die samen moiré opleverden moeilijk overkomen op catwalkbeelden.
Gehaakt en gestikt
In een afgetrapte ruimte in Beekman Street, grenzend aan Ground Zero, gaf het duo Proenza Schouler (PS) woensdag avond een modeshow. Een povere setting voor complexe schoonheid.
PS had slangenhuid en andere, soms geperforeerde leersoorten samen met zijde en zware gebrocheerde stoffen verknipt en al die diverse stukken en lapjes aaneengehaakt en gestikt.
Dat klinkt als de gebruiksaanwijzing van broddelwerk. Maar niet in de vaardige handen van dit PS-duo.
Kunst en zinnig
De uiteenlopende materialen waren geassembleerd tot ruime rechte jassen, oversized, mouwloze motorjacks of jurken, die slank aansloten rond het bovenlichaam en heupen. Het patchwork van al die verschillende materialen bracht een sterk grafisch lijnen- en vlakkenspel naar voren dat gaandeweg de show steeds meer raffinement kreeg.
Na wat geometrisch haakwerk voor hele tops en gedrapeerde en gedessineerde zijden jurken, die opeens wat doorsnee draagbaar leken, kwamen aan het eind van de show zo'n stuk of tien verbluffende creaties langs.
Jurken met fotoprints van gewone groente in de aarde of veel mensen met zwembandjes in zwembaden. Deze taferelen waren verknipt, maar nog net herkenbaar. En maniakaal bedrukt met vele nopjes als kleurige punaises, of prachtig verminkt met honderden ingeslagen ringen.
Ik weet het, nogmaals, het klinkt als vreselijke huisvlijt, maar het was verbluffend kunstzinnig (dat wil zeggen: kunst en zinnig!)
Toegegeven sommige Proenza Schouler-ontwerpen zijn niet echt comfortabel en hooguit - staand uiteraard! - draagbaar tijdens een opening van een expo in een art-gallery. Niet comfortabel, maar ze kunnen de concurrentie met de tentoon gestelde kunst wel mooi aan.
Olé Lauren
Ralph Lauren heeft een 'status aparte'. Zijn stijl en zijn enorme, machtige imperium zijn zo verslingerd dat hij zich weinig van heersende modetrends hoeft aan te trekken. Dus bij Lauren geen grafische elementen, maar juist volop de zwoele romantiek van Spaanse folkore en Latijns-Amerikaanse inspiratie.
Baskische petten, Spaanse herenhoeden, ruches en volants, toreador-jasjes, bungelende oorbellen, bonte halskettingen, sjaaltjes en omslagdoeken, ikat-dessins, rozen en gitaarmuziek. Het hele olé!- en flamingo-repertoire.
Gestroomlijnd
Zondermeer was de show ook een nogal ouderwetse wijze van het presenteren van een collectie (moest zelfs aan wijlen Frank Govers denken), maar geheel passend binnen de solide solostijl van Ralph Lauren.
Daarbij kost het weinig voorstellingsvermogen om de diverse kledingstukken los te zien van de overromantische styling. En dan zitten er heel veel kleren in de collectie die zonder Spaanse betrekkingen goed gedragen kunnen worden.
Extra het vermelden waard: de gestroomlijnde en erg goed gemaakte avondjurken. En ook daartussen zo typische Ralph Lauren-schoonheid, die tussen al die weelde opvalt. Een wit mannenhemd gedragen op een rok met sleep gemaakt van vele volants in beige tule. Opgesierd met zwarte accessoires. An American Beauty.