Vanaf de New York Fashion Week blogt John de Greef over de modeshows voor seizoen zomer 2013. Na New York volgt hij later deze maand de presentaties van de nieuwe vrouwenmodecollecties in Milaan en Parijs.
Nou, niet echt alle collectiestukken van Marc Jacobs waren gestreept. Er waren ook enkele poederkleurige outfits met doorkijkje op een bh, een Mickey Mouse-plaatje en wat kleren in grijzig pantervlekdessin.
Maar het waren toch echt de sterke strepen die Jacobs over heel veel kleren trok, die alle aandacht trokken. Een stevig statement dat de zomermode 2013 ook beslist een grafisch karakter kent.
Twiggy of Blondie
Met weemoed dacht ik maandagavond iets voor acht uur aan de Marc Jacobs-shows met zitplaats dicht bij de catwalk, zoals de 'Somewhere over the Rainbow'-show in februari 2010. Nu moest ik het met een plaats ver verwijderd van de driehoekige catwalk doen. Maar dat viel mee, zo bleek bij aanvang, iets te stipt al om 19.59 uur.
De speelse, brede strepen die Jacobs in de negen minuten durende show toonde waren brutaal genoeg om van veraf goed zichtbaar te zijn. De fijnere strepen, die als bij een ouderwets zwart/wit-televisietestbeeld bijna in elkaar overvloeiden, waren wat moeilijker waarneembaar en vroegen wat meer turen.
Evenals de wat popperige gezichten onder de rommelige paardenstaarten die zowel aan Twiggy als aan vroegere Debby van Blondie deden denken. Maar de gevaarlijk laag gedragen rokken waren zo ver van de heupen afgegleden, dat ze evenals het soms bloot gelaten middenrif, iedere afstand effectvol overbrugde.
Geen drama
In de collectie waren genoeg referenties aan het verleden, zoals nette mantelpakken, Pierrotkragen en babydoll-tunieken als microjurkje.
Maar het geheel vormde door de overheersende banen en sterke strepen ook een breuk met de vorige collecties waarbij Marc Jacobs soms erg dicht bij het kostuumdrama kwam waarin zijn moderne opvattingen bijna verdronken.
Rood-wit-blauw
Volop rood-wit-blauw en schip ahoi!-inspiratie met aan boord ook een snuf exotische safari (zandtinten en vetersluitingen). De Tommy Hilfiger-show was overduidelijk wat het thema betrof. Een en al nautische motieven en veel rode, blauwe en witte strepen die door de consequent beperkte kleurkeuze zowel aan onze nationale driekleur tijdens vrolijke vlootdagen als aan overdolle Amerikaanse conventies deden denken.
Overigens drongen geregeld ook beelden van het nu zo trendbepalende modehuis Celine zich op, want hoe origineel de bonte Hilfiger-aanpak ook was, helemaal oorspronkelijk waren sommige kledingstukken niet. Maar zo gaat dat nou eenmaal in de mode.
Minder luidruchtig
Hier en daar werd ik ook herinnerd aan de oude postzakkencouture van Jan Taminiau (bij Máxima nog in de kast). Louter toeval, omdat Hilfiger, evenals als Taminiau vroeger deed in het gestreepte postzakjute, nu stevig de schaar had gezet in rood en blauw gestreepte cremekleurige katoen.
Naast alle uitbundige gekleurde streep- en vetermotieven en effectieve rode en blauwe noppen waren er ook minder luidruchtige terrasjurken (herkenbaar aan weinig stof van boven en veel van onderen bij de enkels), en interessant breiwerk.
Moedige interpretatie
De show was prachtig verzorgd met honderden lantaarns die sfeervol de High Line (deze tot tuinpad getransformeerde hoge, afgedankte spoorlijn is echt een bezoek waard voor New York-gangers) in het avondduister verlichtten.
Maar de show was wonderbaarlijk matig bezocht. Organisatie-fout? Of waren er zovelen naar de gelijktijdig gehouden Rucci-show? Jammer voor hen, Hilfiger was overtuigend zichzelf. De collectie was een moedige herinterpretatie van zijn werk uit de jaren tachtig.
Prinsessenkleren
Carolina Herrera heeft het vermogen om het meisje in de dame te ontdekken en de dame in het meisje. Kortom haar kleren ogen leeftijdloos keurig en chic. Zelfs een minishortje onder een ruime bloes is bij Herrera eerder stijlvol dan sensueel.
Ideale prinsessenkleren voor iedere vrouw die er graag koninklijk, maar ook nog koket jong uit wil zien. Niet spannend of al te modieus.Herrera weet hoe ze volumineuze of complexe ontwerpen moet uitvoeren in ongelooflijke lichtgewicht materialen. Alle voiles en organza's dansten als ijle, luxe laagjes.
Oranje knipoog
Herrera is op haar best als ze ingrediënten zoals dessins vrijmoedig mixt. Ze mengde al eens Bauhaus-motieven met vogeltjes. Nu gingen vlekkerige grijsblokken met ijspastels onverwacht samen.
Grafische vlakken kregen contrast van hier en daar wat Barok-elementen. En lichte kleuren botsten met fel koraaloranje. Dat laatste leek een aardige, maar beslist onbedoelde knipoog naar de winkel die ze eerdaags in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat opent.
Geconstrueerd
Donna Karan zou je wel eens samenwerking met het allerkundigste couture-atelier in Parijs gunnen. Haar gedrapeerde zomerjurken zouden er beslist net het sublieme raffinement van krijgen dat ze nu soms precies ontbeerden.
De experimentele materialen, zoals papierachtig katoen en geverfde zijde, waarmee Karan jurken in wuivende volumes creëerde en jassen met vrij wilde raffiaranden bleken hier en daar weerbarstiger dan de bedoeling was.
Maar het deed niet echt afbreuk aan de bedoeling van de ontwerpster om in de oude traditie van kledingdraperen tot eigentijdse en elegante jurken en jassen te komen Vooral de meer nonchalante jurken waren met souplesse geconstrueerd. Jammer dat Karan de modieuze broek vergat en zich op jurken concentreerde.
Smetteloze catwalk
Soms kent het vervelende wachten op de start van een modeshow ook leuke kanten. De catwalk is meestal afgedekt en wordt pas op het allerlaatste bloot gelegd zodat de modellen over een maagdelijk zwarte, glanzend zilveren of een spiegelend witte runway kunnen lopen. Vlek- of zoolafdrukvrij oogt ook prettiger op de catwalkfoto's.
Bij Phillip Lim schoot het afdekpapier en de beschermende folie te kort. Een paar vierkante meter gewitkalkte vloer moest daarom beschermd worden door een oppassende jongen. Helaas het stukje grond was precies de plek waar iedere bezoeker overheen trippelde.
Verbieden, omleiden en tussentijds zwabberen leverden weinig op. Uiteindelijk won het publiek. De oppasser ging een paar meter verderop staan, moegestreden en teneergeslagen. Maar het bevlekte stuk catwalk naast de schone delen die wel waren beschermd stond mooi symbool voor de Lim-collectie.
Grafisch patchwork, van blanco materialen naast druk bebloemde stoffen, domineerde naast allerlei verknipte lapjes. Hier en daar werd het knipwerk wat te stoffig en te punk, zeker als er oude T-shirts waren opgepimpt. Maar een baseball-jack met glanzend borduurwerk en uitgeknipte beestjes op voile maakten indruk.