Milaan: Patsers, porno en prettige kleren

maandag 15 januari 2007 10:55

De dag begon mooi, maar kreeg een ranzig randje. De beruchte mist van Milaan, die de avond ervoor voor veel vliegvertraging had gezorgd, trok op. Goud zonlicht en beierende klokken noodden de kerkgangers naar de eerste mis.

Maar zo’n duizend man, bijna allemaal in het zwart, gingen deze zondagochtendvroeg naar een sacraal witte ruimte in een uithoek van Milaan om te zien wat de Belgische ontwerper Raf Simons voor huize Jil Sander in petto had.

Raf Simons bracht veel duistere tinten, boterzachte superluxe materialen zoals wonderschone kasjmier voor prachtige pakken, maar ook kleren die meer om het lichaam spanden dan verwacht.

Strak
Zo bleken strakke truien met lurex (van dat glitterspul) louter geschikt voor mannen die met succes hun buikspieren trainen op de sportschool. Ook smalle broeken smeekten om stevige bilspieren.

Het bleek een voorzichtige voorbode van de rest van de shows op deze eerste dag van de korte Milanese mannenmodeweek. Een poenerige, potige portier van een louche club bleek vaak het gewenste rolmodel voor de mode. Naast ingetogen mode was er opvallend veel opzichtigheid, zoals een overdaad aan goud en zilver.

Pornografisch
Was de uitnodiging van de excentrieke ontwerpster Vivienne Westwood nou als waarschuwing of als lokkertje bedoeld? Hij toonde een nogal pornografische foto van een overduidelijk opgewonden blonde knaap in slip. De tekst: ‘Peep Show, a generous taste of the complete collection of autumn/winter 07-08’ beloofde meer dan de parade van de inmiddels bekende hysterische Westwood-mode.

Ook ditmaal ging het haar om een verhaspelde kijk op veel historische kostuums. Iets waar vooral de Japanners dol op zijn (die trekken het zich echt aan en dragen Westwood van kop tot teen) en waar een begenadigd modeliefhebber met gevoel voor selectie af en toe een erg knap jasje of pak uit kan halen.

Napoleon
Bij Dolce & Gabbana, die nu tonen in hun eigen D&G-theater, een geheel verbouwde bioscoop met plaats voor bijna duizend man, had een deel van het publiek om er knap uit te zien de Napoleontische krijgsjasjes aangetrokken die Dolce & Gabbana voor deze winter hadden voorgeschoteld.

Rood of zwart met veel zilverwerk en glanzende knopen erop en sterk gelijkend op de jasjes die de Beatles dragen op de hoes van Sergeant Pepper’s Lonely Heart Club. Allemaal veel meer dan een paar duizend euro per stuk waard, maar vooral bij toevallige samenscholing leken de dragers toch meer op armoedige leden van een tamboerclub zonder leiding of vaandel. Niks rock of roll.

Motorjacks
De historische heroïek van de vorige wintercollectie was nu op de catwalk verwisseld voor een eerbetoon aan het beste uit de jaren tachtig en de jaren negentig: veel strakke, doorgestikte leren motorjacks, twee korte broeken en zelfs een zwembroek voor de winter!

Het is duidelijk, u en ik denken misschien niet steeds aan de BRIC-landen, maar de ontwerpers zijn duidelijk bezig om hun nieuwe rijke klanten in Brazilië, Rusland, India en China het beste van de afgelopen jaren voor te schotelen.

Verdwenen was het idee van de vorige keer bij Dolce & Gabbana dat de bandplooibroek zijn comeback moest maken: lage heupbroeken sloten nu weer als een handschoen aan. Jasjes en truien gaven ook accent aan het slanke, gespierde lichaam. En er werden veel zilveren tassen getorst.

James Bond
De enige wijde kleren waren eveneens hoogglanzende parka’s en ski-jacks, een paar subliem mooie wijde truien en ruimtevaartpakken vol ritsen in brons, zilver en goud. Deze laatste deden erg denken aan de jaren tachtig (en aan de oversized mode van het toen zo succesvolle ontwerpersduo Girbaud) en aan oude James Bond-in-de-kou-films.

Naast een serie mooie, slanke pakken (Dolce & Gabbana zijn niet voor niets de lievelingen van detaillisten, hun mode verkoopt ook in Nederland en België als de bekende warme broodjes) was de finale een eerbetoon aan de meest opzichte 007 ooit.

Een gala van Bond-glittersmokings, zo gemeen strak gesneden dat er geen ruimte meer was om te kiezen tussen shaken or stirred. Alles zat huidstrak in het textiel. En dat alles muzikaal ondersteund door een André Rieu-achtige uitvoering van de Schone Blaue Donau die overstroomde met Wiener Blut.

John de Greef