Oeps, foutje van de huisarts

dinsdag 30 januari 2007 11:14

Woensdag wordt Monique begraven. Talentvol en 41 jaar. Ze had een half jaar geleden RSI en was snel moe. De huisarts dacht: ach, zo’n vrouwtje, drukke baan, net vriendje kwijt, weet je wat, laten we het burn out noemen.

Te jong
Nooit bloedonderzoek, nooit een specialist gezien. Pas toen Monique vorige week in coma lag, zeiden ze bij het ziekenhuis: burn out, me zolen! Een zeldzame auto-immuunziekte. Was ze een paar maanden eerder bij een deskundige terecht gekomen, dan had Monique nog geleefd.

Oeps, foutje van de huisarts

Vorig jaar heb ik mijn moeder begraven. Veel ouder dan Monique maar nog steeds veel te jong. 'Jammer', zei de specialist, 'als we er eerder bij waren geweest, was ze goed te behandelen geweest'. Ze liep al een jaar met een rokershoestje rond.

'Ja, uw vrouw hield niet van ziekenhuizen', zei de huisarts besmuikt tegen mijn vader toen er uiteindelijk toch een longfoto werd gemaakt. De sukkel had niet eens de ballen om bij haar langs te komen en zich te excuseren tijdens de twee jaar dat ze langzaam dood ging.

Oeps, foutje van de huisarts

Poortwachter
Okay, de ene huisarts is de andere niet. Ik ken ook iemand in mijn omgeving die nog leeft dankzij de huisarts, die ik dan ook eeuwig dankbaar blijf. Maar ik vrees dat er heel veel doden in Nederland zijn die nog hadden geleefd als de huisarts beter had opgelet.

Een belangrijke taak van de huisarts is om de kosten van de gezondheidszorg in de hand te houden. Poortwachter. Iemand die van heel veel gebieden een klein beetje weet en als makelaar kan optreden.

Dat werkt, want mede dankzij de huisarts is de Nederlandse gezondheidszorg veel goedkoper dan in Amerika, waar de huisarts nauwelijks bestaat. Maar het gaat wel ten koste van mensenlevens en op dit soort dagen weet ik niet wat beter is, het Nederlandse of het Amerikaanse systeem.

Simon Rozendaal