Marc Jacobs is het wachten waard!

dinsdag 6 februari 2007 20:27

Marc Jacobs zal er niet van hebben geweten. Maar het tableau vivant dat zichtbaar werd bij zijn show toen het immense rode gordijn wegschoof, deed denken aan het schilderij 'Wachten' van Pyke Koch.

Als kind –ik geef het toe: wel een eigenaardig jongetje- fietste ik dwars door Utrecht om in de dependance van het Centraal Museum aan de Maliebaan er steeds weer verrukt voor te staan. Enkele vrouwen met hoeden, die ergens op wachten. Angstig stil in monochrome tinten. Een beeldschoon beeld. Zo ook de intrigerende show van Marc Jacobs.

Jacobs had gisteren 56 modellen neergezet, op een gigantisch klassiek bordes. Meisjes als heuse dames. Slank gekleed in rijke en sombere kleuren. Velen met hoed, of intens blauw geverfd haar dat absoluut niet detoneerde.

Doodstil
Ze wachtten doodstil hun beurt af, om een voor een over het extra brede plankier te lopen en te tonen dat jonge meisjes er volwassen uit kunnen zien. In niets herinnerderden ze aan de vorige collectie van Jacobs, vol ingewikkelde ruime en geplooide vormen over elkaar. Of aan de start van zijn carrière, toen hij voor zijn grungeopvattingen (outfits als wandelende wasmanden die uitpuilen) bij Perry Ellis de laan uit werd gestuurd.

De Jacobs-modellen droegen broekpakken, tunieken, jasjurken, kuitlange rokken en mini-jurkjes over dikke zwarte kousen. Alles perfect slank gesneden, zoals erg keurige en dure dameskleren uit de jaren zeventig.

Verdomd sexy
Ze leken en keken als iets te ouwelijk geklede prinsesjes die een krans moeten leggen bij een  plechtigheid waar ze geen benul van hebben. Door de ernstige vioolmuziek en het keurige stappen op stevige hoge hakken, durfde je bijna niet meer op te merken dat ze er ook verdomd sexy uitzagen.

Geduldig wachten werd ook gevraagd van het publiek. We waren besteld om acht uur en mochten meer dan vijf kwartier kijken hoe met veel geschreeuw, camera's, bodyguards en pr-mensen sterren als Lenny Kravitz, Anna Wintour, Helena Christensen en onherkenbare Amerikaanse Idols, beurtelings hun plaats innamen. Half tien schoof het gordijn weer dicht na een show van minder dan een kwartiertje. En toen schuifelden we twintig minuten lang naar de uitgang van de enorme hal van het New York State Armory, vol uitstalkasten met veteranenmemorabilia.

Met vervoer erbij was ik meer dan tweeënhalf uur kwijt aan een, wat zo mooi heet: 'A Fashion Moment'. Het wachten waard.

John de Greef