Sublieme eigenzinnigheid bij Jil Sander en Prada

woensdag 21 februari 2007 12:26

Tijdens de marathon van modeshows in Milaan trekt er ook heel wat textiele treurigheid aan je voorbij. Al die middle of the road-ontwerpen, met wat trucjes, vlotte muziek, fraai licht en wat bloot bovenbeen opgepept en gekke tassen voor de show, maken de tocht over de Alpen niet de moeite waard.

Maar gelukkig staat daar af en toe iets heel goeds of extra leuks en een enkele keer zelfs iets subliems tegenover. Een echt Rietveldhuis tussen alledaagse doorzon-vinex-woningen. Vandaag waren er daar zelfs twee van: de huizen Jil Sander en Prada.

Verwende klerenkijker
Raf Simons mag je gerust vergelijken met de beste huizen- en meubelontwerpers, vooral sinds hij na tien jaar opmerkelijke mannenmode nu voor huize Jil Sander ook zo prachtig uitgebalanceerde vrouwenkleren maakt. Niet het soort waarvan het bijzondere effect iedere foto overleeft of waarvan iedereen direct roept: o wat mooi!

Bij oppervlakkige beschouwing overheerst waarschijnlijk strenge saaiheid. Maar bij een verwende klerenkijker als ik brengt deze Raf-mode alle esthetieke zenuwenuiteinden -waar die ook mogen schuilen- in hevige beroering.

Messcherpe schoonheid
Raf heeft daar niet veel meer voor nodig dan een simpele witte zaal, fel licht en  een parade keurig gekapte, vrij anoniem ogende meisjes. En wat modern-klassieke muziek met veel viool meen ik me te herinneren. De focus lag geheel op de kledingontwerpen. Messcherpe, ruime capes en mantels met schijnmouwen. De handen konden door lineaalrechte spleten naar buiten, maar bleven binnensjas zodat niets de schoonheid van de lijn verstoorde.

Letterlijk beeldschone, geconstrueerde jurken, beschaafd tot net over of bij  de knie, hadden een enkele vormgevende naad in de taille. Ze werden gevolgd door een asymmetrische jurk met één blote schouder en één lange mouw.

Doorgaans het recept voor een dramatische misvatting van een avondjapon waarin bij voorkeur het songfestival wordt verloren, maar in de handen van Raf een sculpturaal succesnummer. De collectie, ontworpen door een eigenzinnig talent, was een optelsom van modieuze verbeeldingskracht. Geweldig voor de vrouw die het zich kan permitteren. En mooi voor iedereen die van mooi houdt.

Nummer 1
Miuccia Prada is misschien nog eigenwijzer dan Raf Simons. Zij durft van seizoen tot seizoen steeds andere voorzetten te leveren die bijna altijd hoogst interessant of fascinerend aantrekkelijk uitpakken, maar nooit alledaags zijn. Geen wonder dat ze al vier jaar nummer 1 staat bij Elseviers Beste Ontwerper-verkiezing.

Prada begon haar show ook met van voren vrij streng belijnde mantels en capes in grijs. Maar de extra ruim gesneden rugpartij die prachtig plooide boven een met zwierige strik versierde ceintuur laag onder de billen maakte al duidelijk dat Prada onverwacht speels wilde zijn. Het wollen 'natte poedelbont', waarmee ze een maand geleden ook haar mannen aankleedde, deed het nu veel leuker op vrouwen. Ze maakte er rare maar wel bijzondere jassen, truien en rokken van in allerlei bruintinten.

Oranje krokodil
Prada kwam met vondsten op het gebied van stofontwikkeling. Jassen en mantelpakjes vertoonden niet alleen een prachtig verloop in kleur maar ook in textuur. Alsof een knalgroene of oranje krokodil zijn huid gedeeltelijk had verwisseld voor de grijze vacht van een geschoren lam. Bij andere kledingstukken kreeg een laag van samengeperste wol een zachtglanzende coating van was. En van glimmende zwarte franje maakte Prada zulke bijzondere volumineuze jassen dat deze op het verendek van een supergrote merel leken.

Het publiek was zo overrompeld door de rijkdom aan ideeën dat een fanatieke antibont-demonstrant die de finale verstoorde op geen enkele sympathie kon rekenen. Vooral niet omdat de ontwerpster had aangetoond dat textiele vormgeving (zonder opzichtig bont)kunst van het hoogste niveau kan zijn. Draagbare kunst!

John de Greef