Modejournalisiek: Queen Suzy and I

vrijdag 23 februari 2007 11:28

Hoezee! Ik kus af en toe de koningin van de modejournalistiek.

Internationaal werkende modejournalisten zijn net als hun collega's uit de politieke verslaggeving gehouden aan status en hiërarchie. Als vertegenwoordiger van een piepklein landje met bovendien Dior-winkel noch Prada-boetiek binnen onze grenzen mag je blij zijn als je 'standing' krijgt bij sommige shows.

En voor de goede orde 'standing' staat voor een staanplaats. Achteraan. Niks grandeur of glamour, gewoon armoede. Buiten wachten in felle kou of zon of regen hoort bij deze laagste vorm van welkom. Als iedereen met een zitplaats binnen is, mag bij gratie van de créateur ook het voetvolk met 'standing' proberen een plaats te bemachtigen.

Enige troost, soms levert zo'n staanplaats beter zicht op het totale silhouet dan de achterste rij van de genummerde zitplaatsen.

Anciënniteit
Gelukkig telt in de mode naast schoonheid soms ook de combinatie van anciënniteit (mijn kale ouwe kop verraadt een kwart eeuw modeshows), elleboogwerk, journalistieke aanzien en een gerespecteerde lezersgroep waardoor Elsevier in mijn persoon nog onverwacht vaak verzekerd is van een goede zitplaats.

Ook al bekleed je een van de voorste bankjes (front row), geen moment dat je denkt: ik schuif eens gezellig aan naast Anna Wintour om te babbelen over haar Amerikaanse Vogue of duivelse gedachten over Prada. Gepaste afstand en na jaren hooguit een knikje van herkenning is waar je als nederige Nederlander op mag hopen van redacteuren van een dergelijk kaliber. Zo knik en glimlach ik in minstens twaalf talen. L.L. Zamenhof zou er trots op zijn.

Grande dame
Des ter verrukkelijker is Suzy Menkes, de hardwerkende grande dame van de modejournalisiek, werkzaam voor de International Herald Tribune, die wars van alle conventies deze week vroeg of ik alsjeblieft naast haar kwam zitten bij de late Trussardi-show.

Toegegeven, niet the hottest ticket in town, anders was er geen plaats vrij geweest naast haar. Om Suzy te quoten: 'ik wil graag een intelligent persoon naast me om te keuvelen, alhoewel erg slim ben je ook niet om hier 's avonds tegen tienen nog aan te treden.'

Al jaren waren we, Suzy en ik, op de weinig intieme knik-van-herkenning-basis. Vooral gebaseerd op hoe-zijn-we-hier-nu-verzeild-geraakt?-momenten in desolate buitenwijken van Milaan, Florence of Parijs. Zij blijkt net zo 'diehard' als ik, bang de vonk van een nieuwe trend of een jong talent te missen en dat brengt je op vreemde uren in rare buurten.

Groningen
Sinds ik haar ooit mijn arm bood terug naar haar en mijn hotel in het ook voor mij onbekende Groningen, omdat ze tijdens de opening van de Hussein Chalayan-tentoonstelling in het Groninger Museum aldaar schandelijk genegeerd werd, is Suzy veel vriendelijker geworden.

Toeval wilde dat we laat die avond en erg hongerig samen in eetcafé Soestdijk belandden, een Gronings studentenetablissement waar oranjeprinsen hun toekomstige prinsesjes ontmoeten. Boven gemene rode wijn en een raar stukje vlees bleken we over veel zaken hetzelfde te denken.

Behalve een onvoorstelbare liefde voor mode delen we de afkeer van het modesysteem, waar we overigens beiden ook maar al te graag wel deel vanuit maken. Sinds Groningen begroeten we elkaar met een welgemeend kusje op wang of een goed toegeworpen luchtkus omdat we door vijf rijen stoelen worden gescheiden.

Koningin
Bijna elke modeweek in Parijs, Milaan, Londen of New York mag ik met Suze even snel de stand van zaken doornemen. Daarbij beiden bewust van het vreemde evenwicht tussen de best geïnformeerde koningin van de internationale modepers en de Hollandse modeschrijver uit de polder.

Suzy begint vaak met moorddreiging: 'I'll kill you if you write about this ...' om dan met kwinkslagen verrukkelijke confidenties te doen over mensen die ze ook vreselijke dingen gunt. En ik beken dan bijvoorbeeld dat ik als Nederlander deze week na lang soebatten niet eens een uitnodiging voor de Roberto Cavalli-show kreeg.

'How lucky you are!' zegt Suzy dan veel betekend. Ik hoop dat ze het me vergeeft dat ik het nu opschrijf. Anderzijds hielp ik haar aan de kennis dat Trussardi ooit een respectabele handschoenenfirma was en naast allerlei flutjurkjes en een enkel aardig jasje nu juist die handschoen, de trend van deze week, niet liet zien. En dat noteerde zij weer.

John de Greef