De oude Dior-dame is wakker gekust

woensdag 28 februari 2007 10:56

Een enkel bontje op het bordes in Nederland levert een stortvloed aan reacties. Een paar honderd kilometer verderop in Parijs levert een bordes boordevol bont met een roedel vossenstaarten, heel veel nerts- en marterbuikjes en breitschwanz in allerlei kleurtjes, ter garnering van een sierlijke collectie, stormachtig en extreem langdurig applaus op.

Het laatstgenoemde bordes vormde de achtergrond van de Dior-show.

Tweede lustrum
John Galliano vierde zijn tweede lustrum als ontwerper voor het zes decennia oude modehuis Dior met een ode aan de vrouwelijke, bijzonder elegante mode, zoals Christian Dior die na de Tweede Wereldoorlog bracht met zijn wereldberoemde, neoromantische New Look en Ligne Tulipe en daar hoort blijkbaar heel veel bont bij.

Voor de een het eeuwenoude symbool van wijsheid en weelde, voor de ander een misdaad tegen dieren. In Parijs is er, zoals ook de vele internationale Vogue-dames in mink op de frontrow demonstreerden, geen discussie mogelijk.

Terwijl juist Galliano ook liet zien dat er, op zoek naar veel volume in het silhouet, knappe constructies in wol en zijde mogelijk zijn. De bovenzijde van enkele jurken leken op kunstige origamikraanvogels. Ook opgestikte zakken leken uit stof gevouwen.

Geen slap aftreksel
Met zijn 58 geraffineerde, bijzonder luxe creaties weerlegde hij premature kritiek dat zijn confectie wel weer een slap aftreksel zou zijn van zijn Haute Couture-show van enkele weken geleden vol Ladies Butterfly in hun allermooiste kimono's.

Geen stoep-raffinement
Galliano overtrof zichzelf met superelegante mode waarmee hij de stokoude dame uit de jaren veertig en vijftig wakker kuste uit haar eeuwige 'beauty sleep'.

Punt van kritiek is hooguit dat deze mode gewoon te weelderig en te ouderwets geraffineerd was om confectie te heten en om ooit vertaald de gewone stoep te bereiken.

En daarmee onderschat ik waarschijnlijk verticale modegiganten als Zara en H&M die door hun strakke organisatie van ontwerp tot winkelvloer binnen de kortste kleren 'Dior look a like'-kleren aan hun knaapjes hebben hangen als ze willen.

Eigenlijk ging dat vroeger in de jaren vijftig net zo, maar toen duurde dat hele proces jaren, nu maanden. Toen was dergelijke mode vooral voor volwassen vrouwen, nu is hij aan geen leeftijd te koppelen.

Modenieuws
De nieuwe wintermode is beslist voor alle generaties. En dat is voor veel vrouwen verrukkelijk modenieuws!

Nuffig met bolle rug
De kleren zijn misschien nog na te apen, de geweldige Dior-show niet. Van de  gigantische, sierlijke bordestrap kwamen de modellen nuffig op hun hoge en soms forse schoenen naar de catwalk.

Daar stonden ze een paar maal stil in zo'n typische mannequin-houding van meer dan een halve eeuw geleden. Met holle rug, geheven kin en een blik onder de zwaar aangezette en doorgetrokken wenkbrauwen alsof ze zo uit de Dior-modehemel kwamen en dit aardse tranendal nauwelijks hun aanwezigheid waardig achtten.

Zoals een echte dame van toen betaamde, waren de bizarre hoed (van de Londense ontwerper Stephen Jones voor Dior), handtas en schoenen in dezelfde tint koraal, chartreuze (lime geel/groen), fuchsia of parelgrijs en verwant aan de hoofdkleur van de jurk of jas.

Met staart en acné
Nou, jurk of jas? Dat zijn bijna respectloze benamingen voor een japon met een heuse queue (zo'n sierstaart van extra stof) of een swagger  (zo'n uitzwierende mantel). Bij Dior was deze swagger in groen. En in onbetaalbaar struisvogelvel met die typische acnépuisten waar de veren ooit zaten.

Bij het publiek bezorgde de show ook kippenvel of internationale 'goose bumps'. Er werd harder en langer geklapt dan elders. Galliano, geflankeerd door ditmaal een kwartet bodyguards genoot er zichtbaar van.

John de Greef