Veel bloot bij de wintershows in Parijs

donderdag 1 maart 2007 10:52

In Milaan kwamen er zoveel blote lange benen en blote diepe halslijnen langs, dat ik soms dacht dat de ontwerpers de zomer in het hoofd hadden. Gelukkig waren er al die bijna oksellange mitaines, handschoenen en 'armbeschermers' onder mouwloze jurkjes en jassen zonder of met wijde halve mouw die duidelijk maakten dat het om winter 2007/2008 ging.

Bij de shows in Parijs was er woensdag ook opvallende naakte huid te zien, maar dan vooral naast de catwalk.

Met huid en schaamhaar
'Shame on Valentino!' riep de actievoerster verontwaardigd, terwijl ze door de security werd afgevoerd. Slecht een klein plukje mensen in het publiek bereikte ze met haar beschaafde stem en niet geslaagde antibont-actie.

De schande betrof nu vooral haarzelf. Ze had naakt met huid en schaamhaar en een klein opvouwbaar spandoekje willen protesteren. Op haar rug was zorgvuldig een ban-de-bom of in dit geval ban-bont-teken geschilderd.

Ze was nog niet weg of een andere No Fur!-actievoerster deed haar regenjas uit om voor het bataljon fotografen te streaken op de enorme Valentino-plankier.

Zij werd op weg naar de catwalk door een dame op de eerste rij getackeld en in een houdgreep genomen en bloot met haar regenjas om haar nek (volumineuze sjaals zijn erg trendy) afgevoerd zonder de spotlights te halen.

Vossenstaarten
De antibont-actvisten, waarvan de moed te bewonderen is, want zelfs voor een geoefende redacteur is het binnendringen van een show zonder de juiste invitatie een bijna onmogelijke opgave, moeten wel hun modekennis bijspijkeren.

Evenals eerder bij Prada waar de finale in beestachtige mooie wol werd verstoord was Valentino nou net niet de show waar werd gegrossierd in bont. Een enkele jas, kraag of manchet aan handschoen of bolero en dat is echt ver onder het gemiddelde.

Jean Paul Gaultier daarentegen  had de avond er voor wel meters vossenstaart nodig om zijn prachtige Schotse plooirokken en geruite jasjes en trenchcoats op te sieren.

Saai koninklijk
Anti-monarchisten hadden bij Valentino zich nog wel kunnen roeren. Zijn hele show was een parade van pakjes en jurkjes waarmee iedere prinses en koningin eigentijds (maar net niet te) en hartveroverend elegant het volk tegemoet kan treden.

Mooi, maar met zoveel braafs tegelijk werd de show ook wel een beetje saai, ondanks glitter en vakmanschap en zwanendons.

Favoriete Dries
Sober en beschaafd, maar beslist niet saai, was Dries van Noten. Mijn eeuwige favoriet die me al meer dan twintig jaar weet te boeien en te verrassen.

Met deze collectie dook hij in zijn eigen historie en wist zijn kijk op sportswear (prachtige zijden parka's) en een van zijn favoriete inspiratiebronnen, India (paisley komma's keurig geordend als dessin), te combineren zonder dat het een remake van de nu zo populaire jaren tachtig werd. De tijd dat Van Noten startte.

Watertanden aan de Seine
Eén model jurk met diepe plooien over bovenzijde en onderkant gedrapeerd naar de taille liep in diverse kleuren mee. In gestold bloed en cementgrijs. Een japon waarvoor de vrouw met geld, smaak en het juiste lichaam dit najaar al moet afreizen naar de Dries van Noten-winkel in Antwerpen, het Modepaleis, of nog leuker, naar zijn geweldig mooie winkel aan de Seine tegenover het Louvre in Parijs. Vorige maand geopend tijdens de mannenshows, maar alleen voor vrouwen. De kleding dan, inrichting en sfeer, net een mooie antiek- en kunstshop, doen ook een man watertanden.

Bloot achter de schermen
Uit het vizier van alle fotografen, maar recht tegenover de publiekstribune en evenwijdig aan de zeer lange catwalk, was de zogenoemde backstage van Dries van Noten. De ruimte waar modellen hun make-up krijgen en worden omgekleed.

Een zwart doorschijnend scherm naast de catwalk bood zicht op alle, door geraffineerde belichting, nogal schimmige taferelen achter het scherm. Enkele modelmeisjes vonden het omkleden voor de duizenden ogen toch net iets te intiem. Met sjaals werden zij door hun kleedsters gedeeltelijk afgeschermd. Net zo'n stuntelige omkleedpartij zoals ik die zomers nog altijd zie aan het Noord-Franse strand van Berck. Een tafereel waarbij iedere blote bil of borst een visuele overwinning voor de toeschouwer wordt.

Latexbenen
Chalayan kon het niet laten om enkele technische hoogstandjes uit zijn zomershow nog eens ten tonele te brengen voor de winter. In het donker keken we als kinderen naar een wit recht jurkje met een scrabblebord-dessin met heel veel drie-keer-woordwaarde in oplichtende lampjes.

Een zwart semi-transparant hoofddeksel ontplooide zich zonder mensenhand als een ouderwets regenkapje en bedekte het hele hoofd. Vleugeltjes op heuphoogte ontvouwde zich radiografisch tot flapperige paniers (zo'n extra heup onder de jurk) en drie zwierige jurken waaiden op. Wel via de ouderwetse Marilyn Monroe-methode, boven een rooster met lucht.

Maar de opwaaiende winterjurken toonden geen bloot been of dij. Alle benen bij de Hussein Chalayan-show waren gestoken in zwartglanzend latex. Naast bedekken en blootgeven zijn SM-materialen ook trendy.

John de Greef