Dubbel paspoort tijdbom onder Balkenende IV

Premier Balkenende ontwijkt vragen van Rutte en Wilders over dubbele nationaliteit staatssecretarissen, maar geeft toe dat dubbele nationaliteit immigranten zijn coalitie verdeelt.

Syp Wynia

Geert Wilders’ motie van wantrouwen tegen de PvdA-staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb kreeg vanochtend in de kleine uurtjes uiteindelijk alleen de steun van Wilders’ eigen Partij voor de Vrijheid. Maar daarmee is allerminst gezegd dat de kwestie van de dubbele nationaliteit in het algemeen en die van bewindslieden in het bijzonder van tafel is.

Ook premier Jan Peter Balkenende gaf toe dat de dubbele nationaliteit de coalitiepartijen verdeeld houdt. En de nieuwe fractievoorzitter van de ChristenUnie, Arie Slob, verzuchtte dat de coalitie aan dat onderwerp ‘de komende jaren nog de handen vol’ zal hebben.

Wilders kreeg dan wel geen steun voor zijn motie van wantrouwen, maar met name VVD-leider Mark Rutte was het wel met hem eens dat het hebben van een dubbele nationaliteit voor bijvoorbeeld kabinetsleden onwenselijk is en stelde dat het Albayrak zou sieren als ze haar Turkse nationaliteit zou opgeven.

De tijdbom voor de coalitie schuilt nu in een motie van het CDA-kamerlid Mirjam Sterk van vier jaar geleden, die destijds met steun van de VVD maar zonder de steun van de PvdA een Kamermeerderheid kreeg en waarin werd aangedrongen op het verder inperken van de dubbele nationaliteit voor wie Nederlander wil worden.

Voormalig minister Verdonk werkte die uit in een wetswijziging, die twee weken geleden in een chaotische Kamervergadering niet in stemming kwam. Het nieuwe kabinet zal die wetswijziging de komende tijd, zo heeft premier Balkenende ook aangekondigd, wederom – misschien veranderd – aan de Kamer moeten voorleggen.

Het is dan onvermijdelijk dat de tegenstellingen tussen CDA en PvdA zichtbaar worden. En bovenop dat alles speelt, dat iedere discussie over dubbele nationaliteit meteen in verband wordt gebracht met de twee PvdA-staatssecretarissen.

Bovendien komt de specifieke vraag hoe een bewindspersoon die als onderdaan verplichtingen heeft aan een ander land toch in de Nederlandse regering kan zitten op enig moment toch terug.

Zowel Balkenende als zijn nieuwe coalitie hebben door de motie tegen Albayrak en Aboutaleb in het persoonlijke vlak te trekken en zo de principiële vraag te ontwijken wel tijd gewonnen. Maar de tijdbom tikt.