McQueen & Galliano: theater op de catwalk

maandag 5 maart 2007 09:51

Dankzij twee mode-Britten, eigenlijk drie: twee levende en een bijna vergeten dode, was het begin van het laatste weekeinde van alle modeweken voor komend najaar bijzonder fascinerend. Vrijdagavond mocht ik een gevoelige heksenverbranding bijwonen en de volgende avond een vrolijk dorpsfeest met 45 beelschone modepopjes in lieve en soms ondeugende  jurkjes middenin wereldstad Parijs.

De eerste Brit die ik moet danken voor dit alles is Charles Frederick Worth. Hij vestigde zich als dameskleermaker ruim anderhalve eeuw geleden in Parijs en kwam met het stoute plan om voortaan zijn visie op wat zijn klanten zouden moeten bestellen, te laten zien voor ze er zelf aan dachten. De geboorte van de modeshow, de moderne ontwerper met toekomstbeeld en het hele modecircus van shows hier in Parijs, moeten we op zijn conto schrijven.

Theatermakers
De twee, gelukkig nog springlevende andere Britten, die hun eiland verlieten om in Parijs modehuizen op te bouwen, zijn Alexander McQueen en John Galliano. Beiden zijn er dol op om met hun shows zo theatraal mogelijk uit te pakken. Dit weekeinde deden ze dat op zeer uiteenlopende wijze.

McQueen liet ons laat en door de regen naar Zenith komen, een afgelegen gigantische zaal voor popconcerten.
Van onze verre tribunestoeltjes mochten we kijken naar een naargeestige projectie van schedels, sprinkhanen, naakte lijven en adelaarskoppen. Onder het puntige filmscherm was er een roodgloeiend kruis in zwarte aarde. Een Ratelband-houtskoolpad, gelukkig kunstmatig, waarover de modellen als godinnen liepen in een mooie wirwar van bewegingen. In enorme gewaden met strakke taille, lange sleep of hooggehakte benen in zwart latex. De gehele show was een ode aan Elisabeth How, die in 1692 de dood vond als heks door verbranding.

Met veel goud, glitter, leer, bont en zijde in enorm opgeblazen volumes werden we betoverd door de weinig alledaagse creaties. Terwijl Nina Simone maar bleef  herhalen: 'I put a spell on you, cause you're mine!'

Bloemen en sjarretels
John Galliano richtte de centraal gelegen Temple-markthal in als een genoeglijk dorpsfeest. Met kippen, stro, bloemen en kraampjes vol bric-a-brac en heel veel Franse walsmuziek op de accordeon. De lange catwalk meanderde tussen het publiek en zorgde ervoor dat velen frontrow konden genieten van kleren en make-up. Als verfijnde oude popjes waren de meisjes dik in de schmink gezet. In lieflijke, zachtgekleurde jurkjes vol ruches en bloemen of in transparante zwarte strakke japonnen die zicht gaven op slip, kousen en sjarretels. Een feest.

John de Greef