Kabinet staart zich blind op integratie

Politiek vervalt in fouten van vroeger: geloven dat met 'integratiebeleid' alles wel goed komt

Gertjan van Schoonhoven

Achteraf gezien is het maar een korte tijd geweest dat de landelijke en de lokale politiek bereid waren om kritisch te kijken naar immigratie als een belangrijke factor in het ontstaan van maatschappelijke problemen.

Voor zover er in de post-Fortuynjaren ooit echt bereidheid is geweest om het over de immigratie te hebben, dan is die de afgelopen maanden in hoog tempo verdwenen.

Een voorbeeld van deze ontwikkeling is minister Ella Vogelaar (PvdA) van Wonen, Wijken en Integratie, de opvolgster van Rita Verdonk. 

De honderden miljoenen euro's die de minister gaat steken in probleemwijken en haar pr-stunt deze week om een nachtje door te brengen in een Rotterdamse probleembuurt, ademen de sfeer van: schouders eronder, geld ertegenaan – en we kunnen alle problemen hier zelf oplossen. Van al dat geld bouwen we gewoon mooie nieuwe huizen en als de kansloze immigranten die nu in slechte oude huizen wonen maar eenmaal in een mooi nieuw huis zitten, dan worden ze vanzelf kansrijke immigranten.

Hoogmoed
Dezelfde hoogmoed zit in het recente besluit van Balkenende IV om criminele Antilliaanse jongeren toch maar niet terug te sturen naar de Antillen. Ook die kunnen we hier met een beetje welzijnswerk wel omtoveren in modelburgers.

Taaltoetsen voor peuters, een uitdijend inburgeringscircus, jeugdzorgrapporten waarin alle problemen met allochtone probleemjeugd verdwijnen als de instanties goed samenwerken – het getuigt allemaal van een onverantwoord groot maakbaarheidsgeloof.

Immigratie? Geen probleem! Daar hebben we namelijk... integratiebeleid voor!

Slordig denken
Deze sluipende terugkeer van oude maakbaarheidsillusies getuigt van slordig denken. Wie zich blindstaart op 'integratiebeleid' en niet bereid is om te kijken naar de voortgaande instroom van nieuwe kansarmen en dus potentiële nieuwe probleemgevallen, ziet het meest wezenlijke over het hoofd.

Oud-minister Ien Dales (PvdA) van Binnenlandse Zaken zei begin jaren negentig al: 'Je kunt geen soep maken als iemand steeds water in de pan gooit.'

Dat waren wijze woorden. Helaas blijkt het vele jaren later nog steeds onmogelijk om ze op een rationele manier in beleidsdaden om te zetten.