Sportauto: De passie van Alfa-boys

Alfa-rijders zijn als jongens die op hun zestiende hun grote liefde vonden en daarmee nog steeds zijn getrouwd. En als ze pas op latere leeftijd hun eerste Alfa Romeo kochten, dan zijn ze van het type dat hun eerste huwelijk verruilde voor een eeuwige jeugd.

Kijk maar eens hoe vaak je achter de voorruit van een 156 de grijze slapen van een babyboomer ziet. Zo rijden Alfa-boys er de laatste restjes passie uit. Het scheelt niet veel of ze hadden dat op een tractor moeten doen. Dat komt zo. In de oerjaren van de automobielindustrie, rond 1910, stonden fabrikant Ugo Stella en constructeur Giuseppi Moresi aan de wieg van de eerste Alfa’s. De naam, zo is te lezen in het pas verschenen Alfa Romeo 1910-2004 (uitgeverij Haakman), stond voor: Società Anonima Lombarda Fabrica Automobili.

Granaten of tractoren
De Eerste Wereldoorlog maakte korte metten met een pril succes. In 1915 nam de groot-industrieel en wapenfabrikant Nicola Romeo de Alfa-fabrieken over, om daarin van alles te gaan produceren voor het Italiaanse leger – van granaten tot vliegtuigmotoren. Na de oorlog was de vraag waarop de voormalige autofabriek zich moest richten. Romeo koos voor tractoren. Gelukkig voor de latere Alfa-boys slaagde Merosi er, na dreiging met een rechtszaak, in om daar auto’s van te maken. En na enig geruzie over de naam, werd die uiteindelijk ‘Alfa Romeo’.

Ferrari
De rest van de geschiedenis begon met zeges in vele autoraces; de kransen hangen bij wijze van spreken nog altijd als een aureool boven de motorkap. Weten die Alfisti eigenlijk wel wie toen de eerste successen boekte in een Alfa Romeo? Enzo Ferrari.

Ferrari werkte van 1929 tot 1939 voor Alfa Romeo, hij had er een eigen renstal voor sportwagens. Pas na de Tweede Wereldoorlog begon hij zijn roemrijke fabriek. De eerste overwinning in de Formule-1 als fabrikant boekte hij in 1951 op Silverstone. Naar verluidt, zo schrijft Marcel Grauls in Het paard van Ferrari en andere auto -biografieën (uitgeverij Balans) kreeg Enzo het bericht van de overwinning op de tot dan superieure Alfa’s thuis in Modena, en zei: ‘Ik ben dolgelukkig, maar het is net of ik mijn moeder heb vermoord.’ Een jaar later leverde Ferrari zijn eerste wereldkampioen.

Die verwantschap schept verplichtingen met gas en stuur. Staan gewone mensen ’s ochtends op om per auto naar het werk te gaan, de Alfa- boy gaat uit rijden. Kantoor is bijzaak, straks mag hij nog een keer – naar huis. En morgen weer.

Logisch vervolg
Na deze geschiedenis mag het duidelijk zijn dat we geïnteresseerd waren in de eerste Alfa sinds jaren die de geschiedenis verder mag dragen: de Alfa GT. Hij rijdt nu enkele maanden rond. Bij de introductie leek het de zoveelste replica van een roemruchte voorvader, een gooi naar de gunst van het publiek via de retro-mode. De Alfa GT herinnert inderdaad aan de Giulietta Sprint uit 1954, een van de mooiste auto ’s die ontwerper Bertone schiep. Op de flanken van de GT staat nu ook ‘disegno Bertone’. Anderen zien er de Guilia Sprint GT uit de jaren zestig in.

Maar de GT is veeleer een logisch vervolg op de historie, dan modieuze, valse nostalgie. Daar wilden we wel in rijden, des te vrolijker omdat er een zescilinder, 3.2-liter motor in lag. De GT kan dus hard en trekt ook razendsnel op. Daar heb je vrij weinig aan in het Nederlandse verkeer, maar af en toe een tussensprintje met het raam open om naar de uitlaat te luisteren, doet je snel vergeten dat je op weg bent naar de zaak.

Van alles hebben we uitgeprobeerd – behalve de topsnelheid, dat werd te duur – en snel bleek dat er twee auto’s in de GT huizen. Eentje voor mensen die rustig willen toeren, en toch sportief willen ogen. Waarbij je je mag afvragen of een litertje motorinhoud en wat pk’s minder niet een hoop geld scheelt. En er is de tweede GT, laten we zeggen voor de gepassioneerden. Maar áls je hem op zijn staart trapt, dan mag je het stuur wel goed vasthouden, want er komt heel wat kracht vrij. Het stuur heeft een korte slag; even niet opletten en je bent ongewild aan het inhalen. En snel schakelen luistert ook nauw.

Zeuren
De binnenkant van onze GT was met grijs leer bekleed, een Daewoo-kleur die we zelf nooit zouden kiezen. Te meer daar er fraai zwart, rood en beige voorhanden is. De stoelen zijn voortreffelijk, al betaal je achterin de prijs voor een Coupé. Zelfs voor iemand van 1.80 meter is het kop intrekken en knieën klemmen. De bagageruimte valt dik mee.

Twee ergernissen: de helrode cijfertjes en berichten op het dashboard. En de juffrouw in het navigatiesysteem. Die bleef maar doorzeuren over ‘bij splitsing links aanblijven’ als je op de snelweg rechtdoor moest, en ook zei ze ‘uitrit nemen’ als ze de afslag bedoelde. Uitgezet. Kregen we als babyboomer het Ferrari-gevoel? Zeker, maar dan als Enzo. Hij won wel wedstrijden, maar nooit verwierf hij faam als een waarlijk groot en moedig coureur. Daarvoor, zo wil het verhaal, hield hij te veel van auto ’s. Dat dubbele karakter is ook het wezen van de Alfa GT. En van de Alfa-boy.

• Print
• Stuur door

Ga terug naar de homepage

Tags

Reageer op dit artikel

Neem nu een gratis abonnement op een van onze nieuwsbrieven (dagelijks, stijl of wekelijks). U kunt zich altijd weer uitschrijven via de uitschrijfknop onderaan de nieuwsbrief.