Vredesoproep Geert Mak en co nogal gratuit

Veertig jaar na de Zesdaagse oorlog is er nog altijd geen vrede in het Midden-Oosten. Maar het vermogen van Nederland om de ‘impase te doorbreken’ is tegenwoordig beperkt

Rik Kuethe

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat er een einde kwam aan de Zesdaagse Oorlog. In een adembenemend knappe 'simultaanséance' won Israël een oorlog op drie fronten, het Egyptische, het Jordaanse en het Syrische, tegelijk en werd de oppervlakte die Israël bestreek verviervoudigd.

Na veertig jaar is het nog altijd geen vrede. De afgelopen vier decennia vormen een complexe geschiedenis van wederzijdse agressie. In 1967 stond zowel de Nederlandse regering als de bevolking pal achter Israël. Inmiddels neemt Den Haag ‘een veilige tussenpositie’ in en hoor je steeds vaker het geluid dat Israël zich jegens de Palestijnen schuldig maakt aan soortgelijke praktijken als Hitler-Duitsland ten opzichte van de joden. Door zijn onzinnigheid is dat - in dit verband - een onzedelijk geluid.

Gisteren deden 52 min of meer bekende Nederlanders een oproep aan de Nederlandse regering om 'de impasse te doorbreken'. Zo’n verklaring heeft een nogal gratuit karakter, al was het maar doordat de Nederlandse regering, naar wie vroeger in Jeruzalem nog wel werd geluisterd, daar inmiddels alle invloed is kwijtgeraakt.

Een van die Nederlanders is Geert Mak. Dat is de schrijver die in een pamflet na de dood van Theo van Gogh diens samen met Ayaan Hirsi Ali gemaakte film in verband bracht met ‘Der Ewige Jude’ van Joseph Goebbels en suggereerde dat de positie van de moslims in Nederland anno 2005 te vergelijken was met die van de joden in Europa tussen 1932-1945.

Een gruwelijke gotspe. Uiteraard ontneemt dit Mak niet het recht om voor vrede in het Midden-Oosten te pleiten. Maar het minste dat je er van kunt zeggen is dat aan zijn politiek benul gerust kan worden getwijfeld.

Wie uiteraard ook niet ontbreekt met zijn handtekening is oud-premier Dries van Agt. Met grote sympathie voor en geen kritiek op terreurorganisaties als Hamas, laakt hij de schending van de mensenrechten door Israël waar hij maar kan.

Dat is onfatsoenlijk. Van Agt is, we zouden het bijna vergeten, de man, die, bij zijn aantreden als minister in 1974 reeds bekend om zijn rijke taalgebruik, zichzelf afficheerde als een ariër. Zo afficheerden de machthebbers in Berlijn zich in 1940 ook.