Meten met twee maten in de broeikas

maandag 11 juni 2007 14:24

We moeten het koolzuurgas van Nederland en Duitsland opslaan in de lege gasvelden van Slochteren, zo las ik vorige week in Zuid-Limburg (inderdaad, een weekje ertussenuit, deels vakantie, deels om aan een nieuw boek te werken). In de Volkskrant ook een interview met Catrinus Jepma, hoogleraar duurzaamheid of klimaatneutraalheid of zo’n andere kuldiscipline, die voor het advies tekende.

Dubieuze
Hé, dacht ik, wat gek, ze schrijven bij de Volkskrant niet op dat Jepma een leerstoel had of misschien nog wel heeft die door Greenpeace is ingesteld. Dat betekent niet dat Jepma niet onafhankelijk is maar zodra een hoogleraar een kwartje van de farmaceutische industrie aanneemt, melden de Volkskrant en NRC Handelsblad het wel.

Twee weken geleden interviewde ik voor het zomernummer van Elsevier de 91-jarige Frits Böttcher, een man met een enorme staat van dienst (Club van Rome, adviseur van Shell, eerste voorzitter van de Raad van Advies voor het Wetenschapsbeleid, hoogleraar fysische chemie). Böttcher was tevens de eerste wetenschapper die vraagtekens zette bij de rol die het versterkte broeikaseffect speelt in de opwarming van de aarde.

Wat schreef mijn collega Karel Knip (overigens een van de weinige collega-wetenschapsjournalisten die het vak beheersen, al ben ik het vaak niet met hem eens) in NRC Handelsblad? Dat Böttcher centjes aannam van de Bovag en nog wat andere dubieuze clubjes. Dat had maar één reden: om Böttcher te diskwalificeren.

Mensenlevens
Ook een aardig staaltje van meten met twee maten: dezelfde mensen die elk minuscuul risico van kernenergie uitvergroten, reppen niet of nauwelijks over de mogelijke risico’s van CO2-opslag . Ik denk dat het wel meevalt met die risico’s als we CO2-opslag zouden willen (ik ben daar overigens tegen) maar waar het me om gaat, is dat er niet over wordt geschreven.

Wat zijn die risico’s? CO2 is weliswaar een gas dat gekoppeld is aan het leven (we ademen het uit, planten nemen het op), maar een gasbel bestaande uit CO2 kan wel degelijk mensenlevens eisen: in de jaren tachtig is uit het Nyos-meer in het Afrikaanse Kameroen een CO2-bel ontsnapt die honderden levens heeft geëist.

Hoeveel weet ik niet precies, maar wel dat het veel meer was dan het aantal directe mensenlevens dat Tsjernobyl kostte. Het gas is zwaarder dan lucht dus als het uit de lege aardgasvelden bij Slochteren zou ontsnappen, blijft het in een laag van enkele meters dik boven de grond hangen en is ademen onmogelijk.

Massapsychose
Hoe dan ook, mijn punt is dat er met twee maten wordt gemeten. Een minuscule hoeveelheid radioactiviteit die uit een kerncentrale vrij komt, heet een gigantische vervuiling (bij het Franse La Hague bijvoorbeeld): Greenpeace en de linkse beweging blazen al jaren de gevaren van kernafval op, maar de mogelijke risico’s van CO2-opslag worden nergens genoemd.

Waarom ik tegen CO2-opslag ben? Ik ben voor een 'no regretbeleid' ten aanzien van energie en klimaat: wel maatregelen die hoe dan ook nuttig zijn als over een jaar of twintig mocht blijken dat de mens toch minder invloed op het klimaat heeft dan we in de huidige massapsychose aannemen, maar geen maatregelen die dan weggegooid geld zullen blijken.

Daarom ben ik in dit verband voor energiebesparing, voor kerncentrales, voor alcohol in de benzine (liefst alcohol uit hout in plaats van zetmeel) en tegen windmolens en CO2-opslag.

Simon Rozendaal