Milaan zet man in mist, kreukels en kleur

zondag 24 juni 2007 10:11

Worden broek en jasje straks nog slanker of juist wijder?

Ontwerpers hullen zich in mist en kiezen voor beide opties. Een nieuw offensief met kleurtjes moet onze aandacht afleiden. Eerst bidden, dan dansen! Zo begonnen mijn danslessen in de nog keurige jaren zestig.

De opening van de mannenmodeshows in Milaan deden me er aan denken.

Eerst een eucharistieviering ter nagedachtenis van de vorige week overleden ontwerper GianFranco Ferré in de San Marco-kerk vol modevolk. Daarna en masse van de mis naar de Jil Sander-show, de aftrap voor vijf dagen kleren kijken. In de oude kerk met veel afleidende fresco's, beelden en zijkapellen was geen wierook. De beminnelijke Ferré werd wel geestelijk bewierookt voor zijn stijlvol werk.

Kunstmist
De kale witte showruimte van Jil Sander was geheel gevuld met kunstmist. Zodra die optrok kregen we een parade van zacht getinte pakken en regenjassen in steenrood en hemelsblauw. Afgezien van wat transparante, plakkerige nylon jacks en hemden waren het prachtkleren voor mannen met een ingetogen, maar moderne smaak en geld. Raf Simons, de ontwerper voor Jil Sander, koos hier en daar voor een ruimer silhouet met (korte) broeken met bandplooien onder slanke jasjes en hemden.

Dolce&Gabbana laten de man ook in het duister of de mode nu strak om het sportieve lichaam moet spannen of er wijd om heen moet vallen. Ze toonden beide opties met veel modieuze overtuiging. Veel strakke pakken met één knoop en sluike broek, maar ook ruime linnen kleren met flink veel kreukels. Sommige legerbroeken met een mooie overdaad aan zakken en survivaljacks kregen allerlei lampjes. Een beetje alsof een militair in de kerstverlichting was gevallen.

Uniformen
De collectie toonde een voorkeur voor uniformen, van leger tot kelnerbrigade (het vestje of gilet is weer terug!). Dolce & Gabbana weten standaardinspiratie wel uiterst sensueel en stoer te interpreteren. De finale van zwarte eenknoopspakken maakte een ferme en sophisticated indruk. Beide designers hadden zelf voor het eerst geen jeans aan, maar keurige zwarte broeken, zwarte das en strak wit hemd. Als obers van de stijl.

Burberry's ontwerper Christopher Bailey durft het aan om kanariegele T-shirts vol pailletten, gouden truien vol generaalslingers en -epauletten, sluike regenjassen in turkoois en knalrood, witte zonnebrillen en jasjes in neopreen te laten zien voor dit respectabele merk. Veel gelakte materialen en plakkerig transparant nylon waar geen man zin in heeft, maar ook erg leuke wijde chirurghemden.

Kiezen tussen slank of wijd deed Bailey niet: hij kwam met een aansluitende broek met een zeer verlaagd en wijd kruis. Een soort van vermagerde zoeavenbroek.

Perfecte gastheer
Dries van Noten verruilde dit keer Parijs voor Milaan en bemachtigde de mooiste locatie: Palazzo Reale. Met de gedeeltelijk verwoeste, maar beeldschone zaal. Met kroonluchters vol kaarsen en alweer veel mist voor de show sloot hij deze eerste modedag om half tien 's avonds af . Dries was, zoals altijd, de perfecte gastheer. First row genieten met goede rode wijn in gegraveerd glas. Het klinkt als omkoperij. Maar daar is hij te goed voor.

Afgezien van alweer dat plakkerige technonylon omgetoverd tot subliem ogende, maar onpraktische , wijde parka's en te veel doorkijkhemden (voile is voor vrouwen, onthoud dat nou!) bracht Van Noten verrassende kleurcombinaties van fluor-oranje en purper en superelegante double-breasted jasjes in arrogant kreukelig linnen. Niet voor alledag, maar wel mooi voor de man die elegant wil zijn in zijn eigen vrije tijd. Niet te ruim, niet te strak.

John de Greef