Galliano maakt Arabische strijder tot karikatuur

vrijdag 29 juni 2007 13:09

Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Milaan waar de mannenmodecollecties voor het voorjaar/zomer 2008 worden getoond.

Lang voordat bollebozen hun hoofd braken over de feminisering van de machoman en de metroseksueel zijn intrede deed, had Jean Paul Gaultier al in de jaren tachtig daar zijn vrolijke en zoals nu blijkt voorspellende visie op laten zien. Hij zette de man als seksobject neer, met beslist vrouwelijke trekjes, maar ook uiterst stoer en viriel.

Ook al trok hij die man een rok aan het bleef een kerel. En de Gaultier-vrouw was een supersexy wezen (denk aan Madonna in korset en puntborsten van Gaultier). Ze werd geen onderdanige stoeipoes.

Het spelen met mannetjes en vrouwtjes verveelt Gaultier, die dit jaar zijn dertigjarig jubileum als ontwerper viert, nog steeds niet. Maar als toeschouwer heb je het na al die jaren wel een beetje gezien.

Zilveren rok
Mannen in zilveren rok met hoge split. St. Peppers Lonely Hearts Club Band-muziek en bijpassende regimental-jasjes vol tressen en zwartgouden jeans. Stevige Querelle-matrozen in zwemslip onder kapiteinsblazer en sensuele vrouwen met hoog opgetast Dolly Parton-haar.

Allemaal leuk, allemaal mooi, maar ook weinig nieuws binnen het Gaultier-repertoire. Tijd dat hij trendy hulp vraagt om zijn beslist knappe kleren eens goed eigentijds te remixen.

Yamamoto's soundtrack bracht oude type machine-geluiden en Dylan’s The Times They are a-changin. Dus niet! Zijn collectie was een grote terugkeer naar de jaren tachtig: ruim, rommelig in zwart, kiezelwit en carbonblauw. Ideaal voor mannen die nog weten wat carbonpapier was.

Artistieke vijftigplussers
Waarschijnlijk artistieke vijftigplussers die ook op het hoogtepunt van Yohji Yamamoto's roem als baanbrekende designer min of meer dezelfde jasjes kochten als nu weer meeliepen. Ik mag het zeggen, want ik ben een van hen. Maar om nu weer zo double-breasted kreukelkostuum te kopen, dit maal versierd met een grote geborduurde vredesduif of de tekst: 'I want to go Home'?

Thuis? Daar hangt nog wel wat Yamamoto. Zelfs zo’n nu weer getoonde combatpants met extra zakken. Het stond de jonge modellen overigens mooi. Maar of deze jongens uit de copy&paste-generatie opgewarmde revolutie uit de jaren tachtig blieven? Ik denk het niet.

John Galliano maakte 's avonds in een kerkje buiten de Périférique in Parijs een prachtige en scherpe karikatuur van oorlog- en rebellenkleding. Strijders met Palestijnse hoofddoek (met fijntjes de naam Galliano in het dessin) voor het gezicht gewikkeld en met zanderige glitter op de blote borst.

Dikke sigaren
Arabische sjeiks met de geruite hoofddoek chique op het hoofd gevouwen en dikke sigaren onder de zonnebril, Fidel Castro zonder sigaar maar wel met typerende baard, een onder het stof bedolven en verdwaasde loopgraafsoldaat, Ronnie Brunswijk-types met kroeshaar onder de baretten.

Maar ook punkers en anarchistische straatvechters vol verfvlekken vielen allemaal als slachtoffer van Galliano's talent om heilige huisjes te slopen. Zo ook blauwhelmen en Amerikaanse commando’s met een technisch ogende uitrusting rond het robuuste lichaam.

In de verrukkelijke maar ook politieke pastiche op alles wat uitermate stoer moet zijn en angstaanjagend, zelfs met flink oog make-up, wist Galliano naast veel kleren voor de show ook enkele mooie, grote jassen en enorme legerbroeken te verwerken die het in de verkoop goed zullen doen. Zo ook zijn smokingjasjes met glitter borduurwerk op de mouw.

Katholiek kerkje
Het was een bijzondere parade van maar liefst 65 behoorlijk toegetakelde modellen. Overheerst doorgaans een uitgelaten stemming de Galliano-shows, dit maal was de show met veel opnieuw geïnterpreteerde Arabische motieven, enorme punk hanenkammen en gezichten vol metalen piercings in het katholieke kerkje wat ernstiger van toonzetting.

Vanwege de beperkte loopruimte werd Gallliano tijdens zijn ererondje slechts door één enorme bodyguard geflankeerd. Doorgaans zijn dat er twee, soms zelfs vier.

John de Greef