Licht en lucht bij Lanvin, sexclowns bij Walter

maandag 2 juli 2007 10:59

Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Parijs waar de mannenmodecollecties voor het voorjaar/zomer 2008 worden getoond.

Je zondag begint natuurlijk goed als de jongen bij de Starbucks in alle vroegte je naam voor je dubbele espresso op je beker noteert en van de O in John een vrolijk gezichtje maakt met veel haar er bovenop. Het thuisfront zou hetzelfde grapje uithalen. Zo betalen ze me terug voor mijn vileine ironie.

En dan, na de vrolijke ontbijtkoffie, op naar de Lanvin-show in de oude Parijse Munt aan de Seine voor de Lanvin-mannenmode, ontworpen door de vriendelijke Nederlandse Lucas Ossendrijver. 'Licht en luchtig' waren zijn drijfveren.

Dat was niet het thema van onze zitplaatsen: de smalste klapstoeltjes strak aaneengeschakeld en helaas ook nog een buurman met de geur van meer dan tien stinkende knoflooktenen aan zijn lijf. Maar de mode was subliem en inderdaad superlicht en door en door luchtig.

Zijden parka's
Onvoorstelbaar knap van Ossendrijver en het Lanvin-team, onder aanvoering van artistiek leider Alber Elbaz, zoals de kleren ontworpen en vooral ook gemaakt waren. Zijden parka's, extra riant, bolden als parachutes, bermuda's wapperden wijd om de dijen, jasjes (ruim of slank) zaten perfect, maar wogen zo te zien niet meer dan een batisten zakdoek.

Broeken in jersey leken wel vloeibaar zo fraai sloten ze aan. Zelfs ceremoniële avondkleding, met strik, leek geen zwaartekracht te kennen.

Het was een kijkje in de toekomst met een basis van klassieke nostalgie. ‘If I were a rich man!’ neuriede ik bij zoveel moois voor de IKEAkasten thuis. Ja, dan had Lanvin er een grote klant bij.

Lanvin leverde met dit beeld een vage herinnering aan de Spaanse Adolpho Dominguez uit de jaren tachtig met zijn zwierige monnikspijen in viscose (klik hier voor slideshow van de collectie).

Proust-droom
Maar met deze sublieme uitvoering van nostalgische, stijlvolle kleren leek het  binnen de vergulde zalen van Hôtel de la Monnaie vooral een soort Proust-droom in de nieuwste techno-materialen.

Die droom was misschien hier en daar wat plakkerig: tja wat wil je. Mooie jongetjes met allemaal hetzelfde jeugdige, korte kapsel en in de zachtste zijdes, mat en glanzend. Mannenmodeontwerpers zijn niet gefrustreerd in het uiten van hun voorkeur. Maar echt klef werd het niet.

En morgen als de nog veel luxere haute couture hier in Parijs van start gaat, zijn de mooie meisjes (met naar verluidt Kate Moss als special model bij Dior) weer aan de beurt.

Droombeelden
Even knap, maar van een geheel andere orde waren de droombeelden van de Vlaamse Walter van Beirendonck, een ware kunstenaar in de mode. Zijn presentatie zal niet tot een tumultueuze verkoop leiden. Dat geeft niet, hij heeft werk genoeg (zoals: Scapa Sports en de Academie in Antwerpen).

Hij exposeerde onder de naam Sexclown 16 outfits. Zoals Walter omstandig uitlegde aan Hilary Alexander van de The Daily Telegraph niet bedoeld voor de straat in ons gewone leven. Maar wel als de meest fantastische aankleding voor de straten in Second Life.

Iedere fetisj, iedere deviatie, ieder vreemd maar persoonlijk ideaal of verlangen kunnen mensen bij het aankleden van hun avatar verwezenlijken in de virtuele wereld.

Woeste engel
Walter, die bekende al jaren gefascineerd te zijn door avatars, levert suggesties waar nog niemand aan dacht. Korset, lakbroek, fladderende fallussen op een jas of het veren pak van een woeste engel, maar dan allemaal nog mooier en grappiger dan u en ik ons voorstellen.

Mocht ik er aan toe zijn (ik ben tot nu toe erg bang dat even rondkijken op Second Life leidt tot een tijdrovende verslaving) dan heeft Walter een klant aan mij. Een grote klant. Geheel virtueel.

John de Greef