Wat lastige joden leerden van de Holocaust

donderdag 26 juli 2007 10:42

Een geliefkoosde man in kringen van Stop de Bezetting, de groep van freaks rond Gretta Duisenberg, is Hajo Meijer van Een Ander Joods Geluid. Hij is daar geliefd omdat hij een jood is, een Holocaustoverlevende, en hij haat Israël net zo fel als Anja Meulenbelt. Hoe treed je een man als Hajo Meijer tegemoet?

Hij vertelt dingen die aantoonbaar onzin zijn, faliekante onzin zelfs, maar hij heeft de morele steun, althans dat is waaraan hij te pas en te onpas refereert, van zijn jaren in een vernietigingskamp. Dus hij weet waarover hij 't heeft, beweert hij.

Waarom collaboreert zo’n Hajo Meijer met mensen die beweren dat Israël het ergste kwaad in het Midden-Oosten is? Waarom vertekent hij de werkelijkheid? Van antisemieten weet je dat, die haten joden omdat ze nu eenmaal joden haten. Maar hoe zit dat met deze man?

Hel
Waarvoor is hij zo bang dat hij de kant heeft gekozen van mensen die Israël willen vernietigen? Meijer heeft de hel overleefd – daar is geen twijfel over mogelijk. Hij heeft daar zelfs iets geleerd, zegt hij. Dat heb ik altijd intrigerend gevonden, iets leren van de Holocaust. Mijn schoonvader, de schrijver G.L. Durlacher, helaas te vroeg overleden, kon nooit iets educatiefs in de Holocaust ontdekken. Maar Hajo wel.

Toch mooi dat die nazi’s de joden iets hebben geleerd in Auschwitz. Kennelijk was die Holocaust ook een opleidingsinstituut waar koppige en lastige joden les kregen. Hajo heeft een boek geschreven waarin hij het jodendom aansprakelijk stelt voor de ellende die joden is overkomen, en dat is begonnen met bijvoorbeeld de spijswetten, waar die oude Hebreeën de haat van de omringende volken mee wisten op te wekken.

Altijd gezeik met die joden, stelt Hajo, en dan ligt een Holocaustje al snel op de loer. Het boek van Hajo concludeert min of meer, ook al durft Hajo het niet op die manier te zeggen, dat joden geen last van antisemitisme zullen hebben wanneer ze ophouden jood te zijn. Geen gefillte fisch meer, geen witzen, geen aanstellerige rabbijnen, geen barmitswa’s met lawaaierige gasten en te veel kado’s, nee, gewoon als alle andere mensen met een beetje Kerstmis en meloen met parmaham. Zwarten zullen geen last van racisme hebben wanneer ze wit worden.

Kosjer
Hajo heeft daar in Auschwitz dus het een en ander van de nazi’s opgestoken – was hij maar geen jood, heeft hij daar wanhopig gedacht, zo lijkt zijn gedrag uit te stralen, dan was hem de hel bespaard gebleven. Die nazi’s hebben de joden massaal vergast omdat die joden kosjer willen eten, en dat kosjer eten roept veel haat op, zo luidt de stelling van Hajo.

Wat uit zijn boek spreekt, is één gepassioneerde wens: niet anders te zijn. Anderen mogen anders zijn, maar niet de jood. Palestijnen mogen anders zijn, eskimo’s, Friezen, maar niet joden. Wat Hajo vooral heeft geleerd in het kamp, is de angst om met de jood te worden geassocieerd: de jood die te lastig is, te slim, te veel opvalt door zijn behoefte om op te vallen, de jood die de aandacht op zich weet te vestigen door het feit dat hij nu eenmaal een jood is en die in het Midden-Oosten het meest succesvolle staatje van de hele buurt weet te runnen.

Hajo is nu een man op leeftijd, maar gelukkig heeft hij een doel in het leven gevonden: de wereld meedelen dat de joden van Israël het ergste tuig in de wereld zijn en dat wat de Palestijnen door de joden wordt aangedaan nooit eerder in het universum is voorgekomen. Ofwel: die joden zijn nog erger dan die nazi’s.

Uithongering
Dit zei Hajo kortgeleden op een bijeenkomst in het Friese Heerenveen, waar ze ook wakker liggen van de Palestijnen: 'Het Palestijnse volk bewust uitmoorden is genocide van de ergste soort, maar het volk door belegering, uithongering en onderdrukking ertoe te brengen zichzelf te vernietigen doet de verantwoordelijkheid op het laagst denkbare morele niveau belanden. De Palestijnen zitten immers als ratten in te grote dichtheid met beperkt voedsel in kooien gepropt. Het is aangetoond dat deze elkaar wederzijds gaan vermoorden. Dat is ook de opzet, zodat de Israëliërs dit vuile werk niet zelf hoeven te doen.'

Goed, het is niet mooi geformuleerd, maar Hajo was erg emotioneel. Wat de toehoorder moest begrijpen was dat de joden genocide op de Palestijnen plegen. Ik heb het al eerder gezegd: de Palestijnen zijn het snelst groeiende volk in de wereld en hebben hun stukkies grond zelf economisch de afgrond in verveelvoudigd voor zover nog iets de afgrond in kon na eeuwen achterlijkheid en uitbuiting door Libanese en Syrische grootgrondbezitters, dus hoe je daar een genocide van kunt bakken is mij niet duidelijk.

Een genocide die een volk doet groeien wens ik de meeste Europese landen toe, want wij maken te weinig kinderen.

Hoe je het ook wendt: er heeft geen genocide plaats in Gaza en de West-Bank maar in tegendeel een bevolkingsexplosie. Niemand sterft van de honger in Gaza. Dat weet Hajo ook. Voordat de Palestijnen met hun Intifada begonnen hebben de joden die gebiedjes vooruitgeholpen.

Vóór 1967 waren Egypte en Jordanië de bezettende tirannieke machten, maar daar hadden de Palestijnen geen problemen mee. En Gretta ook niet. Maar het zou zo fijn zijn als er wel een genocide en een hongersnood zoals in Biafra zouden plaatsvinden, lijkt Hajo te suggereren. Hajo blijft ‘t maar herhalen, van die genocide, net als zijn soulmate Anja Meulenbelt. Gewoon blijven herhalen, denken ze, dan gaan de mensen het vanzelf geloven.

Afslachten
Als de joden een genocide voortbrengen is het definitief gedaan met de joden, zo denkt Hajo, en is het jodendom zo besmet dat het jodendom vanzelf ophoudt te bestaan, en dan hoeft Hajo nooit meer bang te zijn dat hij opnieuw als jood in de hel wordt opgesloten. Maar er is nog iets lagers, beweert Hajo nu, iets dat nog lager is dan de nazi’s in Auschwitz hem hebben aangedaan: dat volk dat kinderen voortbrengt bij het leven om hen de dood te laten zoeken voor de jihad, wordt nu door de joden uitgehongerd, en dat niet alleen: die arme Palestijnen worden van de buitenwereld afgesloten en gaan vervolgens elkaar afslachten – en dit is nog erger dan genocide!

Die verdomde joden, toch, wat zijn ze handig! Een joodse vriend van me herinnert zich goed hoe hij in de jaren tachtig nog naar het strand van Gaza kon gaan en in Gaza stad kon gaan eten, vóór de Eerste Intifada, die dat allemaal kapot gemaakt heeft. Gaza is Judenrein. Dat moet Hajo gelukkig maken. En Anja ook.

Huwelijksbootje
Toch wil Anja haar man naar Nederland laten komen. Haar nieuwe man is een gehandicapte Gazaan die nog niet zo lang geleden getrouwd was maar nu met Anja in het huwelijksbootje is gestapt. Ja, dit is een verrassende wending in 't leven van Anja: getrouwd met een originele Gazaan! Uit liefde! Romantisch was het!

Anja klaagt op haar site dat haar lieve man, die ze natuurlijk snel bij haar thuis wil hebben, door die nare joden aan de grens van Gaza wordt tegengehouden. Ze houdt heel veel van hem, dat is duidelijk, en dat hij gehandicapt is, maakt hem nog aantrekkelijk in haar ogen, want wie wil niet een gehandicapte Palestijn trouwen die door joden wordt onderdrukt?

Dat is bijna hetzelfde als met Hajo Meijer trouwen. Wie een beetje ‘radical chique’ wil zijn, doet zoiets met overgave en kan met hem pronken op vergaderingen van de SP. Natuurlijk is dit geen schijnhuwelijk – Anja houdt echt van hem! Doordat hij met een Nederlandse is getrouwd, een senator nog wel, kan hij best naar Nederland komen!

Broederliefde
Hij houdt dan wel veel van Gaza, maar hij houdt nog meer van Nederland, want daar leeft zijn geliefde en echtgenote Anja! Anja wil hem bij zich in Nederland hebben, net als de ouders van die Palestijnse arts die zoveel Arabische broederliefde heeft ervaren in Libië nadat hij ervan beschuldigd werd kinderen met AIDS te hebben besmet. Hij verbleef in Bulgarije, maar wil graag in Nederland wonen. Zijn ouders zijn namelijk ook naar Nederland gekomen.

De burgemeester van Woerden, waar zijn ouders wonen, is erg blij dat hij is vrijgekomen! Jordanië bestaat voor 60 procent uit Palestijnen en daar zouden ze best nog een arts kunnen gebruiken, net als in Egypte of Jemen of Gaza, maar zijn liefde voor Nederland is groter. Net als die van Anja’s man.

Anja’s vaginaboek Voor onszelf zal nu ook wel in Gaza een bestseller worden. Haar schoonfamilie heeft er met bewondering in gebladerd, zo lijkt me, en dat heeft de liefde voor die moedige vrouw in Nederland, die zo eenzaam vecht tegen de joodse lobby, alleen maar verdiept. Wie de vagina kan bevrijden, kan ook de Palestijn bevrijden, moet haar Gazaanse schoonfamilie hebben gedacht.

Of het nou Hajo of Anja of de oud-ambassadeur is, je krijgt nooit genoeg van deze kleurrijke strijders tegen nazistische joden. Stel je toch eens voor dat er daar vrede zou uitbreken – en Palestina net zo’n Arabische heilstaat zou worden als Syrië of Saoedi-Arabië! Wat zou Anja dan gaan doen? Nieuw vaginaboekje maken?

Leon de Winter