Marc Jacobs brengt totaal verknipte show

woensdag 12 september 2007 13:01

De show in New York waar ik het meest van verwachtte, bleek hoogst merkwaardig verknipt.

Gewoonlijk is de 'Keek op de Week'-ontmoeting die ik af en toe mag hebben met mijn beroemde collega Suzy Menkes van The International Herald Tribune van een vrij zorgeloze aard. We mopperen op al dat gedoe met sterren aan de catwalk, we ginnegappen om ontwerpers die nu toch echt te oud worden en we zuchten over kou of hitte in de wetenschap dat we beiden te verslaafd zijn aan ons werk om anders te willen.

Verbouwereerd
Maar dit maal zaten we allebei in de gedeelde, met geluk uit de après-show-verkeerschaos geplukte taxi terug van de Marc Jacobs-show verbouwereerd te zijn over wat we net gezien hadden. De show (aanvangstijd 23.00 uur) die Jacobs ons, na meer dan twee uur wachten, had voorgeschoteld was verknipt. Letterlijk en figuurlijk.

Misschien komt over enkele dagen het inzicht dat ik bij een hoogst geniaal 'fashion moment' mocht zijn, maar ik ben bang dat we vanavond eerder een dieptepunt in Jacobs loopbaan hebben gezien. Een carrière die juist zo uiterst succesvol verliep.

Ik had me net als alle andere, zeker meer dan duizend toeschouwers vrij blijmoedig door de bizar lange wachttijd heen geslagen met een hopeloze poging om via de laptop elektronisch in te checken voor mijn vlucht New York-Amsterdam. Dat leverde geen extra beenruimte op, maar verkortte de wachttijd wel.

Schots en scheef
Op de tonen van Ravel's bolero (die clichémuziek zouden ze moeten verbieden op modeshows) kwam Marc Jacobs het desolate grote grijze podium opgesprongen dat schots en scheef was versierd met kunstige, kale uitvergrote lijsten. Met een soortgelijk vreugdedansje had hij de vorige maal zijn erg succesvolle Louis Vuitton-show afgesloten, om spoorslags naar de ontwenningskliniek te gaan.

De show verliep als de achterstevoren geënsceneerde Viktor & Rolf-presentatie van een paar jaar geleden: eerst de finale (in één keer zag je de gehele collectie) en dan van feestjurk tot ouverture-ontwerp in verkeerde volgorde alles nog eens over de catwalk. Niet origineel van Jacobs, maar projectie van filmbeelden van de modellen in ondergoed en grote cijfers waarmee van 59 tot 0 werd afgeteld maakte het allemaal minder voorspelbaar.

De schok zat in de kleding gedragen onder warrig volumineus haar. Vloekende kleuren, rare contrasten, vreemde transparantie en onsamenhangende vormen die met een woeste schaar nog eens extra verknipt leken. Het soort avant-garde mode waar Martin Margiela ons vaker mee verrast. Maar Margiela is in kleine kring zeer geliefd om zijn kunstige kijk op kleren, terwijl Jacobs doorgans mooi werk voor de elite en de massa maakt.

Vreemde voddenbalen
Hier en daar straalde er knappe vondsten tussen de vreemde voddenbalen. Simpele sportieve shirts als een wijd tuniek, een cape in gifgroene tweed en schoenen die zo geconstrueerd waren dat de zool eruit zag als een hak. Maar de goede ontwerpen redden het geheel niet echt. En die zool/hak-vorm heeft Jan Jansen ook al eens gebracht.

Nu maar hopen dat de getoonde eigenzinnigheid bedoeld was als een scherpe kritiek op te veel zoetsappigheid op de catwalk deze week. En hopen dat Marc Jacobs voor zijn Louis Vuitton-show in Parijs over drie weken de schaar geheel anders hanteert. En dat het wel goed gaat met deze doorgaans geniale jongen.

Het was vooral de herinnering aan de beeldschone parade van een halfjaar geleden die deze vreemde presentatie onderuit haalde.

John de Greef