Sinds wanneer zijn Jami en ik de extremisten?

vrijdag 14 september 2007 10:26

De nationale ramp die als een oorkaan door Perzië heen trok, wordt nu al een aantal weken herdacht. Geen grote bijeenkomst, geen toespraken, geen namen die door de nabestaanden worden opgezegd. Juist de stilte kenmerkt de herdenkingen.

In 1988 gaf imam Khomeini het bevel om het gevangeniswezen van Iran te zuiveren van politieke personen. Er werd daarvoor een commissie gevormd. Allen die hetzij al veroordeeld waren tot gevangenisstraffen, hetzij nog niet berecht waren, vielen onder het mandaat van deze commissie. De moslimopstandelingen (Mudjahedien) werden als ' muhareb' (in staat van oorlog) en de linkse groeperingen als 'mortad' (de afvalligen) behandeld.

Eerst werden de neomarxistische, gelovige Mudjahedien berecht door de commissie. Daarna, rond 27 augustus, hebben ze de afvallige linkse personen berecht.

De berechting duurde in vele gevallen niet langer dan 15 minuten. Ondanks het feit dat de Verenigde Naties bezwaar maakten tegen de massa-executies, ging Teheran door met de executies van die weerloze mensen. Verschillende getallen zijn in omloop: 8.000 tot 10.000 politieke gevangenen werden binnen een paar weken in verschillende provincies van het islamitische Iran gedood.

Extremisten
Er is een lijst van 4.672 namen van geëxecuteerde personen beschikbaar. We weten niet precies hoeveel personen zijn gedood. Maar vast staat dat duizenden zijn vermoord wegens politieke en oppositionele activiteiten. Dit zijn de tragische feiten.

Nu bestempelt de correspondent van de NRC in Iran, Thomas Erdbrink, Ehsan Jami, mij en uiteindelijk ook deze mensen als extremisten.

Het is inmiddels een goed gebruik bij de politieke correcte mensen: als ze de ideeënstrijd niet met pen kunnen winnen, maken ze gebruik van dit soort ongegronde beschuldigingen. Ze nemen de positie van een hyper-antropoloog in en vergeten ze dat ze als verslaggever de feiten, hoe pijnlijk ze ook zijn, moeten weergeven.

Leuke jongen
Thomas is een leuke jongen, een verslaggever die helaas uit angst niet in staat is om de NRC te verrijken met spannende reportages uit Iran. Deze jongen, en de redacteuren die hem instrumenteel gebruiken, zijn bezig om het liberale karakter van NRC te verkrachten.

Immers, wie de personen die voor vrijheid opkomen of voor die vrijheid hun leven hebben gegeven, extremist noemt, spreekt dezelfde taal als Ahmadinejad. Helaas zwijgen de echte onafhankelijke en onpartijdige journalisten. Zij zijn ook gewone mensen en passen zich aan aan de overheersende stromingen.

Wie zijn de extremisten? De extremisten zijn de radicale moslims die de burgers willen herislamiseren. Dit proces van herislamisering kost duizenden doden. We leven in een merkwaardige wereld, in de beide werelden herdenkt men zijn doden. De dood brengt het Westen en het Oosten samen.

de moesson van tijd
neemt mij ooit als een herfstblad naar huis
de samoem van ooit
vergeelt mij als een licht
de waddenvaarders van het noorden
brengen mij als zand terug naar huis

tussen de zandkorrels
bewegend levend zingend
roepen de kaddisj’s van de doden
- de voortplanting van herinnering -
een gesprek met de dove wereld
een kaddisj is de stem van een zandkorrel

als, als en als
ik naar huis kom
ben ik heel veel zand
een bries uit een herfst in een lente.
sneu voor een bries
dolente dolente
waartoe diende dit alles?
waartoe leerde dit alles?
waartoe brengt dit alles?
uiteinde van het dolen
een zak zand en een gesneuvelde bries.

De stilte kenmerkt de herdenkingen. Dinsdag nog meer over die berechtingen.

Afshin Ellian