Exclusief kijkje bij de blote plaatjes van Prada

woensdag 26 september 2007 14:44

Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Milaan over catwalkshows van de collecties voor de zomer van 2008. Deze keer zat hij front row bij Raf Simons voor Jil Sander en was een van de twee uitverkoren Nederlandse journalisten die bij Prada mochten plaatsnemen.

Zondag had ontwerper Raf Simons nog 22 uur achtereen doorgewerkt. Nu, dinsdagmorgen, kon hij geveld door een zware oorontsteking zelf niet aanwezig zijn en niet het daverende applaus aan het eind van de Jil Sander-show in ontvangst nemen.

Het harde geklap zou de zielepoot zijn hoofd pijn gedaan hebben, maar zijn ziel zeker hebben laten zweven. En terecht. Afgezien van twee tulen creaties die te veel op grillig gesponnen suiker leken, wist Raf de Jil-mode tot nieuwe hoogten te laten stijgen.

Jil Sander

Kleurige voile bij Jil Sander
Met twee dozijn lange, magere meiden met lang blond haar en op hoge pumps met bewust afgezakte enkelbandjes als smalle basis beeldhouwde Raf met kleurige voile in vele lagen tops en jurken met heel veel volume. Volumineus maar ook zo ijl dat je dwars door alle textiele kunst op de blote huid keek. Transparantie is een thema voor de zomer van 2008! Wie juicht er mee?

Over zeer slanke en strakke of wijd uitlopende broeken ging een strakke, lange top bekroond met een te kort afgeknipt jasje. Beetje jaren tachtig (de nauw aansluitende tube die designgoeroe Starck ooit bedacht als ideaal kledingstuk leek een comeback te maken) maar vooral een sprong voorwaarts naar een nieuw silhouet.

Naast huidstrakke of weelderig wijde maar door transparante stoffen toch erg lichamelijke mode waren er ook enorme kaftanjurken zonder in- of doorkijk. De mode twijfelt tussen strak of wijd.

Jil Sander

Shocking pink
Shocking pink, knaloranje en lichtere blauw- en grijstinten liet Raf prachtig botsen. Bij sommige ontwerpen, die een textiele kruising tussen Brancusi en Jan Dibbets, met respect voor alle kunstenaars inclusief Raf Simons, lieten zien, vroeg je je wel af: voor wie? En vooral wanneer draag je dat dan?

Vragen die banaal zijn bij zoveel onalledaagse schoonheid. Toch, hoop ik het antwoord te krijgen, want wat wordt de wereld mooi als deze ontwerpen ook echt mode worden en ooit de straat of op zijn minst de red carpet bereiken en niet alleen het museum.

Prada

Exclusief bij Prada
Kreeg ik en andere Nederlandse verslaggevers bij Jil Sander nog een fraaie plaats vooraan, Prada rolde ’s avonds nou niet bepaald de rode loper voor de Nederlandse pers uit. Ze mag dan verzot zijn op onze Hollandse Rem Koolhaas, eerzame journalisten uit Nederland en respectabele makers van de beste nationale modebladen mochten niet binnen bij haar show, slechts Michou Basu van De Telegraaf en Elsevier (wat een geluk!) waren welkom.

Niet om te zitten in het intieme labyrint waar de modellen doorheen liepen, maar vanaf een erg hoge steiger mochten we als een soort Bob de Bouwer in Modeland toekijken.

Overigens geen slechte plaats. We keken op de keurig bijgehouden middenscheiding van Anna Wintour en op de slanke en ook al weer zo ranke Prada-meisjes met warrige vlecht.

Prada

Nooit ordinair
Ze schreden langs, of liever onderlangs. In doorzichtige lagen, waaronder degelijke slip en hemdje, want Prada is nooit ofte nimmer ordinair. In golvende Sjanghai-jurkjes en tunieken met grillige, lobbige uitsnijdingen en ondeugende blote plaatjes die deden denken aan de jaren zeventig en het erotische werk van Beardsley. In heel veel grafische, blokkendoosdessins op strakke lange jurken in rood en blauw, bruin en jadegroen of enorme rokken zo wijd als op een Goya-schilderij.

Prada

Met steeds meer bewondering voor mevrouw Prada (ik heb haar na afloop mogen feliciteren), keek ik neer op allerlei pyjamavariaties. En op met zeer nadrukkelijk met veel kleur en effect  bewerkte schoenen, hoog en een  beetje plomp à la Katrien Duck maar verrukkelijk leuk. Precies zoals de gehele collectie: vertrouwd, met een beetje nostalgie van de jaren zeventig en toch verrassend nieuw en ongekend.

Mode in Milaan was meer dan prettig vandaag. Het was mode voor morgen en overmorgen. En daarvoor wil je best op een onmogelijke steiger staan als bevoorrechte ooggetuige.

John de Greef